VI SA/Wa 2259/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie ze skargi R. z siedzibą w W. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...]. lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji UZASADNIENIE Pismem z [...] sierpnia 2015 r. R. z siedzibą w W. (nazywana dalej: "Radą, Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z [...] lipca 2015 r. nr [...], która w pkt 1 ustanowiła w S. z dniem [...] lipca 2015 r. zarządcę komisarycznego do czasu wykonania zadań określonych w pkt 4 decyzji. W skardze R. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a.") z uwagi na to, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem w sytuacji ustanowienia zarządy komisarycznego, zgodnie z art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1450 ze zm., nazywanej dalej: "ustawą o skok") przejmuje on na zasadach pełnej substytucji komisarycznej kompetencje wszystkich organów kasy (z wyjątkiem zmian jej statutu), może więc – w szerokich granicach jej Statutu – dowolnie kształtować działalność kasy. Rada podkreśliła, że zarządca komisaryczny nie jest reprezentantem członków Kasy, wykonuje jedynie kompetencje powierzone przez organ nadzoru, nie będąc właściwie ograniczony w podejmowaniu decyzji dotyczących przyszłości K. Rada podkreśliła, że kolejnym etapem ingerencji organu nadzoru (po ustanowieniu zarządcy komisarycznego) staje się przejęcie kasy przez bank, a decyzja wydana w tym zakresie wywołuje ze swej istoty nieodwracalne skutki prawne (art. 74c ust. 9 ustawy o skok). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Zawarty w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Oznacza to, że ustawa w sposób wyczerpujący wskazuje przesłanki wstrzymania wykonania orzeczenia ostatecznego, uzależniając tę możliwość wyłącznie od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem "wyrządzenia znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja Komisji Nadzoru Finansowego ustanawiająca zarządcę komisarycznego, na którego KNF nałożył obowiązki informacyjno – organizacyjne w zakresie sporządzenia sprawozdania finansowego S. Argumentacja wniosku Rady o wstrzymanie wykonania decyzji nakierowana jest na uzasadnienie zarzutów stawianych samej decyzji, a co za tym idzie wskazanie negatywnych konsekwencji dla S., które mogą wystąpić w wyniku sporządzenia sprawozdania finansowego przez zarządcę komisarycznego, nie zaś na uzasadnienie wystąpienia w sprawie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. niezbędne dla wstrzymania wykonania skarżonego aktu. Trudno też mówić, analizując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by przejęcie kasy przez bank mogło stanowić uzasadnienie dla tego wniosku. Poczynione przez Skarżącą założenie dotyczy hipotetycznych działań zarządcy komisarycznego niekorzystnych dla przyszłości S., zakończonych likwidacją K. Tymczasem zarządca komisaryczny zgodnie z art. 73 ust. 3 ustawy o skok ustanawiany jest na czas nie dłuższy niż do końca realizacji programu postępowania naprawczego. Ponadto, przejęcie K. przez bank jest, jak wskazała Skarżąca, kolejnym etapem nadzoru nad S., wymagającym jednak wydania odrębnej decyzji, ta zaś jest wydawana w ściśle określonej sytuacji uregulowanej przepisem art. 74c ust. 1-4 ustawy o skok. W ocenie Sądu, tak przedstawione uzasadnienie złożonego wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej jest niewystarczające dla oceny, czy w przypadku Skarżącej zachodzą przesłanki warunkujące jej udzielenie, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji