III SA/Kr 1016/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie NSA Piotr Lechowski NSA Krystyna Kutzner Protokolant Katarzyna Dydaś po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia umorzyć postępowanie sądowe UZASADNIENIE A. O. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...] wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r., nr 108, poz. 908 ze zm.) i na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienie do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2004r., nr 2, poz. 15), utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] znak [...], na mocy której skierowano skarżącego na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z uwagi na otrzymanie informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Pismem z dnia 12.09.2008r. A. O., w związku z otrzymaniem zawiadomienia o rozprawie, skierował do Sądu informację, że bezprzedmiotowym jest prowadzenie rozprawy gdyż sprzedał samochód, nie stać go na nowy, a uzyskane pieniądze ze sprzedaży musi przeznaczyć na utrzymanie domu i na spłatę rat kredytu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Twierdzenie A. O. o bezprzedmiotowości prowadzenia rozprawy wobec faktu sprzedaży przez niego samochodu należy uznać w kontekście przedmiotu sprawy ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] jako oświadczenie o wycofaniu skargi. Decyzja SKO, jak też poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] dotyczyły bowiem skierowania na badania lekarskie, mające na celu stwierdzenie zdolności skarżącego do prowadzenia pojazdów. Skarżący w ten sposób dał wyraz obojętności wobec skutków decyzji organów. Powyższe stanowi wypełnienie dyspozycji przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), brzmiącego w ten sposób, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Uznając, że w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne, Sąd uznał cofnięcie skargi za skuteczne. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd umorzył postępowanie sądowe.