II OW 57/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia NSA Krystyna Borkowska (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2009 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku Skarbu Państwa - Nadleśnictwo C. z dnia 5 sierpnia 2009r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Skarbem Państwa - Nadleśnictwem C., a Burmistrzem Gminy K. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozstrzygnięcia sprawy naruszania zakazów obowiązujących na terenie [...] Parku Krajobrazowego postanawia: odrzucić wniosek. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 12 sierpnia 2009 (data prezentaty sądu) Skarb państwa - Nadleśnictwo C. zwróciło się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, między nim a Burmistrzem Gminy K., przez wskazanie organu właściwego do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej "naruszenia środowiska poprzez urządzenie toru wyścigowego dla quadów i motocykli", zainicjowanej pismem G. K. W uzasadnieniu wniosku podano, że postanowieniem z dnia 27 maja 2009 roku Burmistrz Gminy K. przekazał przedmiotową sprawę Skarbowi Państwa - Nadleśnictwu C., gdyż teren na którym organizowane są zawody jest lasem, a nadzór nad gospodarką leśną sprawuje nadleśnictwo. W rozpatrywanym wniosku stwierdzono, że przedmiotowy tor wyścigowy urządzony został na terenie parku krajobrazowego, co stanowi naruszenie środowiska. Zgodnie zaś z art. 379 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150) organem kompetentnym w sprawach z zakresu ochrony środowiska jest burmistrz. Organ wskazał także, że zgodnie z ustawą z dnia 28 września 1991 roku o lasach (Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm.) sprawującym nadzór nad gospodarką leśna jest minister właściwy do spraw środowiska. We wniosku stwierdzono również, że właścicielem działki nr ewidencyjny 228, na której urządzono przedmiotowy tor, jest Wspólnota Gruntowa Wsi C. Działka ta w całości położna jest na obszarze [...] Parku Krajobrazowego. Odpowiadając na powyższy wniosek Burmistrz Gminy K. wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska Burmistrz Gminy K. podniósł, że zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska nie posiada on uprawnień do wydawania aktów administracyjnych w odniesieniu do terenów parków krajobrazowych. Stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie, stosownie do art. 127 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody ( Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), w związku z naruszeniem zakazów obowiązujących na terenie parku krajobrazowego, można mówić jedynie odpowiedzialności karnej, a nie administracyjnej czy administracyjno - karnej. Dodał też, że zgodnie z art. 105 ust. 4 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody ochrona przyrody na terenie parku krajobrazowego należy do zadań dyrektora tego parku. Natomiast z ust. 5 cytowanego przepisu wynika, że jeżeli park krajobrazowy znajduje się na terenie zarządzanym przez Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, organem sprawującym zadania z zakresu ochrony przyrody jest miejscowy nadleśniczy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Poprzez spór o właściwość należy rozumieć sytuację gdy dwa organy administracji publicznej uważają się za właściwe do rozstrzygnięcia danej sprawy - spór pozytywny lub gdy każdy z tych organów uznaje, że nie jest właściwy w danej sprawie - spór negatywny. Spór kompetencyjny dotyczy zawsze określonej sprawy administracyjnej. Aby w danej sytuacji móc mówić o powstaniu sporu kompetycyjnego pomiędzy dwoma organami, musi istnieć materialnoprawna podstawa do załatwienia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej (por. post. NSA z dnia 14.12.2005r., sygn. akt II OW 79/05; post. NSA z dnia 22 marca 2007r., sygn. akt II OW 75/06; post. Nsa z dnia 7 sierpnia 2009r., sygn. akt I OW 98/09). Podkreślić należy, że z treści zawiadomienia złożonego przez G. K. jednoznacznie wynika, iż celem podejmowanych przez niego działań jest zlikwidowanie odbywających się na terenie [...] Parku Krajobrazowego nielegalnych wyścigów samochodowych, naruszających przepisy dotyczące ochrony parków krajobrazowych. Sporu powstałego w związku z przedmiotowym zawiadomieniem pomiędzy Skarbem Państwa - Nadleśnictwem C. a Burmistrzem Gminy K. nie można uznać za spór o którym mowa w art. 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 127 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody ( Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), kto umyślnie narusza zakazy obowiązujące w parkach krajobrazowych podlega karze aresztu lub grzywny. Natomiast orzekanie w sprawach, o których mowa w powołanym wyżej przepisie, następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach wykroczeń (art. 132 ustawy o ochronie przyrody). Należy zatem uznać, że wymuszenie respektowania zakazów związanych z ochroną parków krajobrazowych jest obowiązkiem określonych służb. A zachowania łamiące zakazy odnoszące się do parków krajobrazowych zawarte w obowiązujących przepisach, takich jak ustawa o ochronie przyrody, należałoby zakwalifikować jako wykroczenia. Zatem przedmiotowej sprawy nie można uznać za sprawę administracyjną w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż brak jest przepisów materialnego prawa administracyjnego na podstawie których mogłaby zostać wydana decyzja. Skoro działania mające na celu doprowadzenie do respektowania przepisów dotyczących ochrony parku krajobrazowego podlegają zupełnie innemu reżimowi prawnemu (kodeks wykroczeń), oznacza to że sprawa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, a wobec tego wniosek o wskazanie organu właściwego do jej rozpoznania jest niedopuszczalny. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 15 §2 i 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.