II OSK 938/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA del. Tamara Dziełakowska Protokolant: starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1937/13 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 grudnia 2013 r., II SA/Wa 1937/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576), utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2013 r. o odmowie wydania J. G. pozwolenia na dwa egzemplarze broni palnej do celów sportowych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że skarżący został w 2012 r. skazany prawomocnymi wyrokami za popełnienie umyślnych przestępstw karno - skarbowych. Skazania te nie uległy zatarciu. W wyniku rozpoznania skargi J. G. na decyzję z dnia [...] lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sąd zgodził się z Komendantem Głównym Policji, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, zatem organ zobowiązany był wydać decyzję o odmowie wydania pozwolenia na broń palną sportową. Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: 1) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, 2) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: a) przeciwko życiu i zdrowiu, b) przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Sąd zauważył, że przesłanki: stanowienia zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego nie muszą występować łącznie. Również przesłanki zawarte w art. 15 ust. 1 pkt 6 pkt a) i pkt b), nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Zdaniem Sądu, zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które każda oddzielnie stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Każde przestępstwo wymienione w pkt a) i b) art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe, z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Chodzi tu o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu w ogóle, bądź też za inne przestępstwa, stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. nie powiązany z pkt a) i b) tegoż przepisu. W odniesieniu do dokonanej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 pkt a) i pkt b), ustawy o broni i amunicji Sąd stwierdził, że skoro w sprawie ustalono, że skarżący został skazany prawomocnymi wyrokami za popełnienie umyślnych przestępstw karno-skarbowych, zaś skazania te nie uległy zatarciu, to w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, co zobowiązywało organ do wydania decyzji o odmowie wydania pozwolenia na broń. W skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku z dnia 9 grudnia 2013 r. przez J. G. skarżący wyrok Sądu I instancji zaskarżył w całości podnosząc zarzuty: a) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, polegającą na błędnym uznaniu, że skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe stanowi samoistną przesłankę odmowy wydania pozwolenia na broń, b) naruszenia przepisów prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.: - w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że zebrany materiał dowodowy okazał się być niewystarczający do wydania decyzji w sprawie i budzący wątpliwości, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że skarżący stwarza zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, - w związku z art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. przejawiające się tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że organy w sposób niewystarczający uzasadniły decyzje administracyjne ograniczając się jedynie do wymienienia przepisów kodeksu karnego skarbowego, które naruszył skarżący. Zdaniem skarżącego, popełnienie przestępstwa skarbowego nie stanowi obligatoryjnej przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń. Wykładnia literalna art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji prowadzi do odmiennych wniosków. Zdaniem strony, osobą stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego może być, ale nie musi, osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe. Do powyższej interpretacji skłania umieszczanie po zdaniu "stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" znaku interpunkcyjnego ":", po którym wymienione są sytuacje mogące wyłącznie uzasadniać odmowę wydania pozwolenia na broń. Skarżący podniósł, że ze względu na brak ustawowych definicji porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego pojęcia te nie mogą być interpretowane w sposób korzystny dla organu. Uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania skarżący wskazał, że podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie jego wniosku o wydanie pozwolenia na broń wymagało uwzględnienia orzeczenia lekarskiego oraz psychologicznego o braku przeciwskazań do dysponowania przez skarżącego bronią, a także dokumentów potwierdzających jego członkostwo w sekcji strzeleckiej, udział w zawodach strzeleckich oraz licencji sędziego strzelectwa sportowego i licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w Warszawie. Dokumenty te wskazują, że skarżący nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego. Z powołanych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w kontrolowanej przez Sąd I instancji sprawie przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie, w zaskarżonym wyroku został zinterpretowany prawidłowo. W świetle powołanego przepisu, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Aktualne brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji zostało nadane przez art. 1 pkt 10 lit. a ustawy nowelizującej z dnia 5 stycznia 2011 r., która weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że o ile przed dniem 10 marca 2011 r. pozwolenia na broń nie można było wydać osobom, co do których istniała uzasadniona obawa, że mogły użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie tych przestępstw, o tyle po nowelizacji tego przepisu, zakres negatywnych przesłanek podmiotowych został jednoznacznie doprecyzowany (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2015 r., II OSK 1559/13). Aktualne brzmienie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji nie budzi wątpliwości interpretacyjnych zgłoszonych w skardze kasacyjnej. Podjęcie decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na broń uwarunkowane jest ustaleniem, że osoba, która ubiega się o takie pozwolenie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Skarżący niezasadnie zarzuca organom dowolność przy interpretacji pojęć zagrożenia porządku publicznego i zagrożenia bezpieczeństwa publicznego. Analizowany przepis jest przepisem zupełnym, który stan zagrożenia wskazanych w nim wartości jednoznacznie wiąże ze skazaniem prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Skarżący całkowicie błędnie zatem przyjmuje, iż z literalnej wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji wynika, że osobą stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego może być, ale nie musi, osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo skarbowe. Z powołanych względów zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji nie zasługiwał na uwzględnienie. Prawidłowe odkodowanie przez Sąd I instancji treści normy zawartej w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji czyni nieuzasadnionymi wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Niekwestionowane przez skarżącego ustalenie, że jest on osobą prawomocnie skazaną za popełnienie umyślnych przestępstw karno – skarbowych wypełniło przesłankę z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji i uzasadniało odmowę wydania pozwolenia na broń pomimo tego, że wskazane przez skarżącego dokumenty zgromadzone w toku postępowania (orzeczenie lekarskie oraz psychologiczne, dokumenty potwierdzające członkostwo skarżącego w sekcji strzeleckiej, udział w zawodach strzeleckich, licencja sędziego strzelectwa sportowego, licencja [...] w W.) – rozpatrywane niezależnie od wyroków skazujących - mogłyby być uznane za świadczące o tym, że skarżący nie stanowi zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. uzasadniony przez stronę wadliwym uzasadnieniem zaskarżonych decyzji, w których organy ograniczyły się do wymienienia przepisów kodeksu karnego skarbowego, które naruszył skarżący. Kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy, znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy i nie negowane przez stronę ustalenie dotyczące skazania prawomocnymi wyrokami za popełnienie umyślnych przestępstw karno-skarbowych, nie daje podstawy do stwierdzenia, że w sprawie doszło do naruszenia wskazanych przez stronę zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a. i została wydana w oparciu o prawidłowo zweryfikowane fakty, co nakazuje uznać, że w sprawie nie naruszono przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym zarzuty kasacyjne sformułowane na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie stanowiły uzasadnionychh podstaw rozpoznawanego środka odwoławczego. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.