II SAB/Gd 68/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 2 stycznia 2020 r. L. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Skarga została złożona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia 4 września 2019 r. Prezes Sądu Rejonowego odmówił L. S. udostępnienia informacji publicznej w postaci zanonimizowanej elektronicznej kopii aktu oskarżenia wraz z uzasadnieniem, postanowienia sądu opiekuńczego w zakresie powołania kuratora dla małoletniego pokrzywdzonego oraz wyroku z uzasadnieniem we wskazanych sprawach. W uzasadnieniu wskazano, że w odpowiedzi na wniosek konieczne jest podjęcie szeregu czasochłonnych działań mających na celu ustalenie sygnatur, sporządzenie kserokopii, anonimizacji oraz skanowanie, co nadaje żądanej informacji charakter informacji przetworzonej. Zatem wniosek podlegałby uwzględnieniu wyłącznie w przypadku wykazania przez wnioskodawcę szczególnego interesu publicznego. Wobec niewskazania żadnych okoliczności uzasadniających szczególny interes wnioskodawcy, a także biorąc pod uwagę fakt, że wnioskodawczyni składa wnioski o udostępnienie takich samych dokumentów w kilkudziesięciu innych sprawach, co może prowadzić do paraliżu i dezorganizacji pracy sądu oraz że żądane dokumenty dotyczą spraw, w których czynności podejmowała była synowa wnioskodawczyni, z którą wnioskodawczyni pozostaje w konflikcie, odmówiono udostępnienia informacji. Wnioskodawczyni wniosła odwołanie od powyższej decyzji zatytułowane "zażalenie". Decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r., nr [...], Prezes Sądu Okręgowego utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Rejonowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2019, poz. 2167 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, iż organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. Natomiast bezczynnością w udostępnieniu informacji publicznej będzie sytuacja, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia konkretnej informacji, nie podejmuje we wskazanym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1429), zwanej dalej u.d.i.p., terminie właściwych czynności, tj. nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, nie informuje wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, bądź że żądanej informacji publicznej nie posiada lub nie udziela informacji, o której mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca wniosła skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w rozpoznaniu jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej już po wydaniu przez ten organ decyzji z dnia 4 września 2019 r., nr [...], [...], [...], stanowiącej wynik rozpoznania tego wniosku. Od decyzji tej skarżąca odwołała się, co skutkowało wydaniem przez Prezesa Sądu Okręgowego decyzji z dnia 17 grudnia 2019 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Sądu Rejonowego z dnia 4 września 2019 r. W tych okolicznościach skarżąca w dniu 2 stycznia 2020 r. wniosła do Sądu skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Opisany stan faktyczny wskazuje, że skarga na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego została wniesiona przez skarżącą już po wydaniu przez niego decyzji w dniu 4 września 2019 r. rozpoznającej jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a więc w sytuacji, gdy nie istniał już stan bezczynności. Wobec tego skarga na bezczynność wskazanego organu nie może odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 22 czerwca 2019 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd w pełni aprobuje ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w uchwale o sygn. akt II OPS 5/19. Skoro skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego już po wydaniu przez skarżony organ decyzji w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej, czyli po ustaniu bezczynności w zakresie rozpatrzenia jej sprawy, należało uznać, że skarga ta była niedopuszczalna. Wydanie przez organ I instancji decyzji na skutek rozpatrzenia wniosku skarżącej przed wniesieniem skargi na bezczynność tego organu stanowi przeszkodę w jej merytorycznym rozpoznaniu na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę odrzucił.