I SA/Łd 1026/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik 1999 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz W. W. kwotę 1.200 zł (tysiąc dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. UZASADNIENIE I SA/Łd 1026/11 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił decyzję Urzędu Skarbowego Ł.–P. z dnia [...] r. nr [...], określającą W. W. - prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "A" - zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 1999 r. w kwocie 24.078,- zł i określił to zobowiązanie w wysokości 5.283,- zł. Organ pierwszej instancji stwierdził m.in., iż podatnik w 1999 r. nie zaewidencjonował w księdze przychodów i rozchodów oraz w ewidencji VAT sprzedaży przędzy w ilości 17.694,45 kg, co spowodowało zaniżenie podatku należnego. Nie uznano zatem zapisów ksiąg podatkowych jako dowodu w sprawie i dokonano oszacowania wartości niezaewidencjonowanego przychodu netto w 1999 r., a następnie w miesiącu październiku ustalono udziałem procentowym przychód netto tego miesiąca do przychodu rocznego. W związku z tym Urząd Skarbowy Ł. - P. wydał w dniu [...] r. decyzję, w której określił w podatku od towarów i usług prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego za październik 1999 r. w kwocie 24.078,- zł. W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik podniósł, że decyzja w zakresie podatku od towarów i usług została wydana na podstawie decyzji dotyczącej podatku dochodowego za 1999 r., którą również zaskarżył. Podatnik twierdził, iż niedobory w ilości sprzedawanej przędzy wynikały z jej właściwości higroskopijnych. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. Ta decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Łd 1798/03. Sąd stwierdził, że w/w decyzja Dyrektora Izby Skarbowej podlega uchyleniu, bowiem została wydana z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego. Ocenił, że organ podatkowy powinien dopuścić dowód z opinii biegłego w celu ustalenia niedoboru przędzy, skoro podatnik złożył swoje wyjaśnienia, poparte merytoryczną argumentacją zawartą w ekspertyzie fachowca z dziedziny przędzalnictwa. Uwzględniając zalecenia Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. i w miejsce określonego przez organ pierwszej instancji zobowiązania podatkowego, określił zobowiązanie w podatku VAT za październik 1999 r. w wysokości 8.686,- zł. Organ odwoławczy podał, że podejmując powyższe rozstrzygnięcie miał na uwadze m.in. własną decyzję z dnia [...] r. wydaną dla S. i W. W., dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. W wymienionej decyzji przyjęto, iż niedobór przędzy u podatnika był niższy niż pierwotnie oszacowano i wyniósł 13.877,48 kg. Wartość niezaewidencjonowanego obrotu w październiku 1999 r. określono na 15.406,- zł, a podatek należny w wysokości 3.389,- zł. Pismem z dnia 1 marca 2006 r. podatnik zaskarżył w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 610/06 uchylił zaskarżoną decyzję (prawomocny odpis wyroku wraz z aktami sprawy wpłynął do organu podatkowego w dniu 30 stycznia 2007 r.). W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r., będąca podstawą wydania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług, została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2006 r., sygn. akt I SA/Łd 159/06, co rzutuje na legalność decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia [...] r. w całości i określił za wskazany na wstępie okres rozliczeniowy zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w wysokości 5.283,- zł. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z zaleceniami zawartymi we wcześniejszym wyroku WSA w Ł. z dnia [...] r. o sygn. akt [...] w przedmiocie podatku VAT, dopuszczono dowód z opinii rzeczoznawcy Stowarzyszenia A – mgr inż. J. S. B.. Biegły ten w sporządzonej opinii wykluczył możliwość powstania ubytków naturalnych lub nadwyżek przędzy bawełnianej sprzedawanej w 1999 r. przez firmę "A". Organ podatkowy dodatkowo powołał się na opinię biegłej z zakresu towaroznawstwa artykułów włókienniczych – C. K., która w sporządzonej opinii stwierdziła, że ubytki naturalne w hurtowni przędzy bawełnianej w roku 1999 mogły kształtować się w granicach od 1% do 2% w stosunku do masy sprzedanej przędzy. Te ustalenia biegłej, co do ubytków naturalnych przędzy, zgadzały się z ustaleniami kontrolnymi przeprowadzonymi w firmie S. W. (prowadzącej działalność w tym samym magazynie), gdzie ubytki te wyniosły 1,362%. Dane przyjęte przez biegłą C. K. przyjęto za podstawę wyliczenia ubytków w sprzedawanej przędzy, a w konsekwencji do wyliczenia przedmiotowego zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy zauważył również, iż w przypadku, gdy kwota podatku wynikająca z decyzji określającej zobowiązanie podatkowe została przez podatnika uiszczona przed upływem terminu przedawnienia (w tym przypadku w dniu 5 kwietnia 2004 r.), to późniejszy upływ terminu przedawnienia nie stoi na przeszkodzie wydaniu przez organ odwoławczy, na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej, decyzji określającej podatek w kwocie równej lub niższej od zapłaconej. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej podatnik wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - przepisu art. 59 § 1 pkt 1 w związku z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej jako "o.p.", poprzez błędną ocenę, iż w sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego z uwagi na jego wygaśnięcie na skutek zapłaty na skutek czynności egzekucyjnych; - przepisu art. 23 w związku z art. 193 o.p. w związku z art. 24b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz § 10 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, poprzez błędne przyjęcie, że księgi podatkowe podatników są nierzetelne, a tym samym zachodzą przesłanki określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania; - przepisu art. 23 § 3 i § 5 o.p., poprzez określenie podstawy opodatkowania w wysokości rażąco odmiennej od rzeczywistej oraz brak wskazania zarówno metody oszacowania jak również uzasadnienia jej zastosowania; - art. 120 o.p., w szczególności poprzez wydanie decyzji nieznanej ustawie; - art. 123 § 1 i art. 200 § 1 o.p., poprzez uniemożliwienie podatnikom realizacji uprawnień w postępowaniu przed organem pierwszej instancji; - przepisu art. 122 o.p., poprzez niepodjęcie działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności: ustalenia stanów magazynowych towaru posiadanego przez podatników w poszczególnych miesiącach i wyjaśnienia jaka była rynkowa wartość marży stosowanej w 1999 r. przez hurtowników w obrocie przędzą bawełnianą, a także rzeczywistej wartości sprzedaży udokumentowanej przez podatnika w fakturach sprzedaży; - art. 180 § 1, art. 181 § 1, art. 187 § 1 i § 2 o.p., poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 197 o.p., poprzez błędne ustalenie, oparte na opinii biegłego nieposiadającego wiedzy specjalnej odpowiadającej potrzebom sprawy, iż jedynie ubytki towaru na poziomie 2% stanowią ubytki naturalne, podczas gdy z opinii innego biegłego wynika, że zmiany wilgotności przędzy bawełnianej obejmują znacznie zakres od 2,5% do 9,5%. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia organ podatkowy podał, że jeżeli kwota podatku wynikająca z decyzji określającej zobowiązanie podatkowe została przez podatnika uiszczona przed upływem terminu przedawnienia, to późniejszy upływ terminu przedawnienia nie stoi na przeszkodzie wydaniu przez organ odwoławczy decyzji określającej podatek w kwocie równej lub niższej od zapłaconej, bowiem zobowiązanie podatkowe, które wygasło na skutek zapłaty nie może później wygasnąć w wyniku przedawnienia. Późniejszy upływ terminu przedawnienia nie wywołuje skutku w postaci wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. W takim przypadku organ odwoławczy może wydać i doręczyć decyzję po tym terminie w celu rozpatrzenia zarzutów odwołania lub uwzględnienia stanowiska Sądu, z wyjątkiem wydania decyzji reformatoryjnej zwiększającej wysokość zobowiązania podatkowego (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/G1 1193/08). Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2007r. sygn. akt I FPS 4/07, w której stwierdzono, że zapłata zobowiązania w podatku od towarów i usług w nieostatecznej decyzji organu podatkowego powoduje wygaśnięcie zobowiązania. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej powyższa sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – P. z dnia [...] r. wynika bowiem, że zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług m.in. za październik 1999 r., została zapłacona przez podatnika w dniu 5 kwietnia 2004 r. Dlatego też Dyrektor Izby Skarbowej, pomimo upływu z dniem 31 grudnia 2004 r., terminu przedawnienia, uchylił zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik 1999 r. i określił za ten miesiąc zobowiązanie podatkowe w wysokości niższej niż to wynika z zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił prowadzone postępowanie, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny przedstawił do rozpoznania składowi siedmiu sędziów NSA zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości – "czy w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r. dopuszczalne jest w każdym czasie wszczęcie, prowadzenie i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej)". Niniejsze postępowanie sądowe podjęto w dniu 21 lipca 2001 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, już chociażby ze względu na podnoszony w skardze argument, że przedmiotowa decyzja jest konsekwencją (wiąże się) z nieprawidłowymi decyzjami (wyeliminowanymi z obrotu prawnego) w przedmiocie podatku VAT za wcześniejsze okresy rozliczeniowe podatnika. Sąd w tym składzie orzekającym zwraca uwagę, iż podatek od towarów i usług ma charakter podatku od wartości dodanej, co oznacza, iż opodatkowaniu podlega wartość pełnego obrotu podatnika, z jednoczesnym przyznaniem mu prawa do odliczenia podatku zapłaconego w poprzedniej fazie obrotu. Może zdarzyć się taka sytuacja, gdy podatek należny jest niższy od podatku, który podlega odliczeniu i powstaje wówczas nadwyżka podatku naliczonego nad należnym. Dzieje się tak np. w przypadku, gdy zakupy towarów związane z czynnościami opodatkowanymi są wyższe od sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym. Powstaje wówczas nadwyżka podatku naliczonego. Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) dawała podatnikowi możliwość przeniesienia tej nadwyżki na następne okresy rozliczeniowe. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 tej stawy, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę podatku należnego za następne okresy. Jeżeli w w/w ustawie o podatku VAT wprowadzono zasadę przenoszenia nadwyżki podatku na kolejne okresy rozliczeniowe i podatnik skorzystał z takiego uprawnienia w deklaracji podatkowej, to organ podatkowy, wydając decyzję określającą kwotę zobowiązania podatkowego lub nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym VAT, powinien w swoim rozstrzygnięciu uwzględnić ową nadwyżkę podatku z poprzedniego okresu rozliczeniowego. W zaskarżonej decyzji (str. 15) organ odwoławczy przedstawił rozliczenie podatku VAT za miesiąc październik 1999 r., przyjmując "nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z poprzedniego miesiąca" w kwocie 16.931,- zł - w wysokości określonej decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Decyzja ta została jednak wyeliminowana z obrotu prawnego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia [...] r. o sygn. akt [...] . Przyjmując zatem do rozliczenia kwotę nadwyżki podatku w wysokości 16.931,- zł, a nie 23.445,- zł (wykazaną przez podatnika) Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. naruszył przepis art. 21 ust. 1 w/w ustawy o VAT, co miało wpływ na błędne wyliczenie zobowiązania podatkowego za miesiąc październik 1999 r. Należy w tym miejscu dodać, iż w deklaracji VAT-7 za wskazany okres rozliczeniowy podatnik nie wykazał zobowiązania podatkowego, lecz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc (4.303,- zł). Dodatkowo Sąd w tym składzie orzekającym uznał za zasadny zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i w pełni podziela pogląd WSA w Ł. wyrażony w w/w wyroku z dnia [...] r., odnoszący się właśnie do tego zarzutu skarżącego. Art. 10 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. dawał organowi podatkowemu możliwość weryfikacji w drodze decyzji zarówno kwoty zadeklarowanego zobowiązania podatkowego jak i kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia bądź do zwrotu bezpośredniego. Organ podatkowy mógł określić prawidłową wysokość tych kwot do czasu upływu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 o.p. Przywołany przepis stanowi wprost o przedawnieniu zobowiązania podatkowego, jednakże ma on zastosowanie również do rozliczeń, w których obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług przekształcił się w kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 w/w ustawy o VAT. Sąd w tym składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2009 r. sygn. akt I FPS 9/08 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), że przyjęcie zróżnicowanych zasad przedawnienia wyników rozliczeń podatkowych podatników w podatku od towarów i usług w zależności od tego czy wystąpi zobowiązanie podatkowe, czy też kwota zwrotu różnicy podatku, kwota zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o VAT - prowadziłoby do wykładni sprzecznej z Konstytucją RP, w szczególności z zasadą demokratycznego państwa prawa i wynikającej z niej zasady równości i sprawiedliwości. Na konieczność równego traktowania przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz zwrotu tego podatku wskazuje także pojęcie zaległości podatkowej określone w art. 51 § 1 o.p., zgodnie z którym zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności, oraz treść art. 52 § 1 pkt 2 o.p. stanowiącego, że na równi z zaległością podatkową traktuje się także zwrot podatku, jeżeli podatnik otrzymał go nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej lub został on zaliczony na poczet zaległości podatkowej albo bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wykaże, że nie nastąpiło to z jego winy. Jeżeli zatem zaniżenie zobowiązania podatkowego traktowane jest na równi - jako zaległość podatkowa - z zawyżeniem otrzymanego zwrotu podatku (różnicy podatku lub kwoty zwrotu podatku naliczonego), możliwość dochodzenia przez organy podatkowe tej zaległości powinna być ograniczona w czasie, niezależnie od tytułu jej powstania, a więc nie tylko w przypadku zaległości powstałej w przypadku zaniżenia zobowiązania podatkowego, lecz także w przypadku zaległości zaistniałej w następstwie zawyżenia i otrzymania nienależnego lub w wysokości wyższej od należnej kwoty zwrotu podatku od towarów i usług. Przyjęcie, że zaległość podatkowa z tytułu zawyżenia i otrzymania nienależnego lub w wysokości wyższej od należnej kwoty zwrotu podatku może być dochodzona przez organy podatkowe bezterminowo byłoby sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, a przede wszystkim z wynikającą z tej reguły zasadą pewności prawa i bezpieczeństwa prawnego. W demokratycznym państwie prawnym pewność prawa i związana z tym zasada bezpieczeństwa prawnego ma szczególne znaczenie w prawie regulującym daniny publiczne. Chodzi w tym przypadku o realizację postulatu, zgodnie z którym tworzone powinny być takie regulacje prawne, które zapewniają podatnikom bezpieczeństwo prawne oraz przewidywalność co do tego, w jakim stopniu ich realizacja może wpływać na ukształtowanie pozycji prawnej podatnika w poszczególnych sytuacjach prawnych. Do takich regulacji należy, m.in. instytucja przedawnienia, która gwarantuje podatnikom, iż po upływie określonego w ustawie czasu nie będą narażeni na jakiekolwiek działania organów podatkowych zmierzające do określania i egzekwowania od nich odległych w czasie zaległości podatkowych. Przyjęcie wykładni art. 70 § 1 o.p., zgodnie z którą taka pewność w podatku od towarów i usług poprzez instytucję przedawnienia byłaby stwarzana jedynie dla zobowiązań podatkowych, a nie miałaby ona miejsca dla zwrotu podatku (różnicy podatku lub kwoty zwrotu podatku naliczonego), z uwagi na niestosowanie do tegoż zwrotu przedawnienia - naruszyłoby jednoznacznie powyższą zasadę. Jeżeli przyjąć, że zwrot podatku nie ulega przedawnieniu, to organ podatkowy mógłby dokonywać w nieograniczonym czasie weryfikacji rozliczenia za dany okres w zakresie określenia innej kwoty zwrotu podatku, lecz nie mógłby dokonać weryfikacji polegającej na dokonaniu wymiaru zobowiązania podatkowego w miejsce deklarowanego zwrotu podatku, gdyż takowe zobowiązanie musiałoby być uznane za przedawnione na podstawie art. 70 § 1 o.p. Prowadziłoby to do wniosków nie dających się pogodzić z zasadami logicznego rozumowania (zakaz stosowania wykładni ad absurdum). Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, iż przepis art. 70 § 1 o.p. ma zastosowanie do rozliczeń, w których rezultatem rozliczenia podatku od towarów i usług jest zwrotu różnicy podatku, kwota zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o VAT. Termin przedawnienia takiej kwoty zaczyna biec od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin zwrotu podatku, czyli z pierwszym dniem następnego roku, a kończy się z upływem 5 lat. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego określająca kwotę zobowiązania podatkowego w miejsce zadeklarowanej przez podatnika nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w kolejnym miesiącu. Zaskarżona decyzja została wydana po upływie pięcioletniego terminu o którym mowa w art. 70 § 1 o.p., przy uwzględnieniu nawet okresów zawieszenia przedawnienia, określonych w art. 70 § 6 pkt 2 o.p. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, określającą zobowiązanie podatkowe, które zostało uregulowane przez skarżącego i określił to zobowiązanie w kwocie niższej. Organ odwoławczy nie wykazał, aby w tym przypadku doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Sąd pragnie również wskazać na wyrok, wydany w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, z dnia 28 czerwca 2010 r. o sygn. akt I FPS 5/09, w którym zawarto tezę, iż w sytuacji, gdy zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług wygasło w skutek zapłaty (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.), nie można po upływie terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 O.p., wbrew interesowi prawnemu podatnika, orzekać o wysokości tego zobowiązania podatkowego. Przedawnienie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym zadeklarowanej przez podatnika za wskazany na wstępie okres rozliczeniowy oznacza, że organ podatkowy jest zobowiązany przyjąć tę nadwyżkę w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej i nie może dokonać jej zmiany. W związku z uwzględnieniem zarzutu odnoszącego się do naruszenia przez organ odwoławczy art. 70 § 1 o.p., jak również art. 21 ust. 1 ustawy o VAT, Sąd uznał za zbędne odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), należało uchylić zaskarżoną decyzję, a na podstawie art. 200 i art. 152 tej ustawy zasądzić na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania i określić, iż decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. P.Z-C.