II GW 75/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2021 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta [...] a Burmistrzem [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych postanawia: wskazać Prezydenta Miasta [...] jako organ właściwy do rozpatrzenia sprawy. UZASADNIENIE Prezydent Miasta Tychy (dalej: "Prezydent"), działający przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Tychach, na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 w związku z art. 22 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.") i w związku z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wystąpił z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w sprawie rozpoznania wniosku [...] Sp. z o.o. prowadzącej Szpital Powiatowy w Pszczynie o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej dla [...], poprzez "wskazanie Burmistrza Pszczyny jako organu właściwego do rozpatrzenia podania" oraz o zasądzenie na rzecz wnioskodawcy kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając wniosek Prezydent wskazał, że Burmistrz Pszczyny (dalej: "Burmistrz") zawiadomieniem z 24 czerwca 2021 r. przekazał do Prezydenta wniosek spółki prowadzącej Szpital Powiatowy w Pszczynie z 9 czerwca 2021 r. o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej dla [...], uznając Prezydenta Miasta Tychy za organ właściwy do wydania decyzji w tej sprawie. Podstawę prawną wskazaną w zawiadomieniu stanowił art. 65 § 1 k.p.a. [...] po wypadku, od 14 kwietnia 2020 r. przebywał w Szpitalu Powiatowym w Pszczynie. W dniu 1 września 2020 r. podmiot prowadzący szpital złożył do Sądu Rejonowego w Tychach wniosek o wydanie orzeczenia o umieszczeniu pacjenta w zakładzie opiekuńczo-leczniczym bez jego zgody, składając następnie 26 listopada 2021 r. pismo procesowe o rozszerzenie wniosku o umieszczenie w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym bez zgody. Pismo procesowe dotyczące rozszerzenia wniosku zostało złożone w związku ze znaczącym wzrostem liczby pacjentów wymagających leczenia w warunkach Oddziału Chorób Wewnętrznych oraz z tym, że Szpital Powiatowy w Pszczynie zobowiązany został do utworzenia miejsc dla pacjentów "covidowych" i nastąpiła konieczność przeniesienia pacjenta do Zakładu Pielęgnacyjno-Opiekuńczego Szpitala, gdzie aktualnie pacjent się znajduje. Jednocześnie sprawa sądowa wszczęta z wniosku z dnia 26 sierpnia 2020 r. została przekazana przez Sąd Rejonowy w Tychach, zgodnie z właściwością, do Sądu Rejonowego w Pszczynie. Sąd Rejonowy w Pszczynie postanowieniem z 1 lutego 2021 r., zwolnił od udziału w sprawie w charakterze uczestnika Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Tychach. Z posiadanych przez Prezydenta informacji wynika także, że [...] obecnie nie jest nigdzie zameldowany, a ostatni jego adres zameldowania na terenie miejscowości Tychy (43-100) to: ul. [...]. [...] od listopada 2020 r. przebywa w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym, co zostało również wskazane we wniosku z 9 czerwca 2021 r. Prezydent, powołując się na art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. 2020, poz. 1398 ze zm., dalej: "ustawa o ś.o.z.") wskazał, że podstawą do ustalenia właściwości miejscowej organu jest miejsce zamieszkania wnioskodawcy. Ustawa nie reguluje jednak pojęcia "miejsca zamieszkania". W konsekwencji przy ustaleniu miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy należy posiłkować się treścią art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. 2020, poz. 1740 ze zm., dalej: "k.c."), zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. W świetle tego przepisu o miejscu zamieszkania decydują dwa czynniki: zewnętrzny (fakt przebywania) i wewnętrzny (zamiar stałego pobytu). Wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie wymaga złożenia oświadczenia woli (nie jest czynnością prawną). Wystarczy więc, że zamiar taki wynika z zachowania danej osoby polegającego na ześrodkowaniu swojej aktywności życiowej w określonej miejscowości. [...] mieszka na terenie miasta Pszczyna w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym, który spełnia warunki zakładu opieki długoterminowej, wymagane dla stanu zdrowia [...]. Stan zdrowia [...]nie zmienił się przez cały dotychczasowy okres przebywania w ww. zakładzie – jest to stan uniemożliwiający przeprowadzenie wywiadu socjalnego. Zdaniem Prezydenta nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w ww. zawiadomieniu z dnia 24 czerwca 2021 r. o przekazaniu wniosku, że z okoliczności faktycznych w ww. sprawie wynika, że [... jest osobą bezdomną. W związku z powyższym, w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania przepis zawarty w art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. zgodnie z którymi właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku zamieszkania w kraju – według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu – według miejsca ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju. Przy czym, nawet jeśli na potrzeby niniejszych rozważań, hipotetycznie przyjąć, że nie sposób ustalić miejsca zamieszkania [...], to należy wskazać, że zastosowanie w takim przypadku znajdzie art. 21 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej w sposób wskazany w § 1, sprawa należy do organu właściwego dla miejsca, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące wszczęcie postępowania. W tym przypadku zdarzenie – czyli udzielenie świadczenia opieki zdrowotnej finansowanego ze środków publicznych - nastąpiło i nadal trwa na terenie miasta Pszczyna, a zatem Burmistrz Pszczyny jest organem właściwym, do którego należy rozpoznanie sprawy z wniosku z dnia 9 czerwca 2021 r. Wprawdzie 1 lutego 2021 r., na wniosek z 13 stycznia 2021 r., dla [...] została wydana przez Głównego Specjalistę ds. Pomocy Środowiskowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Tychach decyzja o potwierdzeniu prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na okres od 10 stycznia 2021 r. do 9 kwietnia 2021 r. Jednakże nie została ona wzruszona przez Prezydenta Miasta Tychy tylko z uwagi na szczególną sytuację [...] i konieczność zapewnienia mu prawa do świadczeń, o czym w piśmie z 17 marca 2021 r. został poinformowany Ośrodek Pomocy Społecznej w Pszczynie i podmiot prowadzący Szpital Powiatowy w Pszczynie. W ocenie Prezydenta co najmniej wraz z wniesieniem wniosku z 4 lutego 2021 r. o przyznanie pomocy społecznej dla [...] w formie zasiłku na pokrycie kosztów jego pobytu w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym stało się jasne i jednoznaczne, że [...] mieszka w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym na terenie miasta Pszczyna. Wniosek z 4 lutego 2021 r. został przekazany do rozpatrzenia według właściwości do Burmistrza Pszczyny – Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Pszczynie. Po przekazaniu wniosku o przyznanie zasiłku Burmistrz Pszczyny zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie negatywnego sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Pszczyny a Prezydentem Miasta Tychy, a sprawa z tego wniosku toczy się w NSA pod sygnaturą akt I OW 65/21. Odpowiadając na wniosek Prezydenta o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, Burmistrz stwierdził, że do Urzędu Miejskiego w Pszczynie wpłynął wniosek podmiotu prowadzącego Szpital Powiatowy w Pszczynie, w sprawie potwierdzenia prawa do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych dla [...] – osoby bezdomnej, który w listopadzie 2020 r. został przyjęty na oddział Zakładu Pielęgnacyjno Opiekuńczego w Pszczynie i przebywa tam nadal. Wnioskowana data objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym obejmuje okres od 10 kwietnia 2021 r. na 90 dni. Z uwagi na fakt, że [...] jest osobą bezdomną i – jak podano we wniosku – ostatnio przebywał w Tychach, Burmistrz wystąpił z wnioskiem o udostępnienie danych jednostkowych z rejestru PESEL, z którego wynika, że ostatni adres zameldowania na pobyt stały to Tychy, ul. [...]. W związku z powyższym Burmistrz (na podstawie art. 65 § 1 k.p.a.) oraz w oparciu o art. 54 ust. 1 ustawy o ś.o.z., przekazał sprawę dotyczącą wniosku Szpitala Powiatowego w Pszczynie wraz z zebraną dokumentacją do Prezydenta Miasta Tychy, jako organu właściwego do wydania decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Ponadto z otrzymanej w sprawie dokumentacji wynika, że Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Tychach potwierdził prawo do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych [...] decyzją z 1 lutego 2021 r. – uznając się jako organ właściwy do wydania decyzji. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że ostatnim miejscem zameldowania [...] były Tychy. Przepisy ustawy o oświadczeniach zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych, nie wskazują jednoznacznie jak należy określić właściwość osoby bezdomnej. Postępowanie w tej sprawie było prowadzone według zasad przewidzianych w art. 21 § 1 k.p.a. w powiązaniu z treścią art. 25 k.c., zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. W świetle tego przepisu o miejscu zamieszkania decydują dwa czynniki: zewnętrzny (fakt przebywania) i wewnętrzny (zamiar stałego pobytu). Analizując powyższe, nie można uznać, że pobyt [...] – osoby bezdomnej w Zakładzie Pielęgnacyjno-Opiekuńczym Szpitala Powiatowego w Pszczynie wynika z jego chęci i zamiaru stałego pobytu. Z uwagi na to, iż ostatnim miejscem zameldowania [...] były Tychy, w ocenie Burmistrza Pszczyny organem właściwym do wydania decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych na podstawie art. 54 ustawy o ś.o.z jest Prezydent Miasta Tychy. Odnosząc się do odpowiedzi Burmistrza, Prezydent podtrzymał stanowisko wyrażone we wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 4 tej ustawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Przez spór o właściwość, o którym mowa w powyższych przepisach, należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też każdy z nich uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny). W rozpoznawanej sprawie zaistniały spór o właściwość między Prezydentem Miasta Tychy a Burmistrzem Pszczyny jest sporem negatywnym, żaden z pozostających w sporze organów nie uznaje się bowiem za właściwy do rozpoznania wniosku placówki medycznej o potwierdzenie prawa [...] do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Rozstrzygnięcie sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy ustalenia, który z organów pozostających w sporze jest właściwy do wydania decyzji potwierdzającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy o ś.o.z. Zgodnie z tym przepisem, dokumentem potwierdzającym prawo do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, jest decyzja wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, potwierdzająca to prawo. Kwestia ustalenia organu właściwego do wydania decyzji określonej w przywołanym przepisie była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. postanowienia NSA: z 27 lipca 2020 r., sygn. akt II GW 13/20; z 25 stycznia 2019 r., sygn. akt II GW 40/18; z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II GW 6/18; z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II GW 65/17; z 26 września 2017 r. sygn. akt II GW 25/17; te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W dotychczasowym orzecznictwie podkreśla się, że przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego ani przepisy ustawy o świadczeniach nie definiują pojęcia "miejsca zamieszkania". W konsekwencji przy ustaleniu miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy zasadne jest posiłkowanie się treścią art. 25 k.c., zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. W świetle tego przepisu o miejscu zamieszkania decydują dwa czynniki: zewnętrzny (fakt przebywania) i wewnętrzny (zamiar stałego pobytu). Wyrażenie zamiaru stałego pobytu nie wymaga złożenia oświadczenia woli (nie jest czynnością prawną). Wystarczy więc, że zamiar taki wynika z zachowania danej osoby polegającego na ześrodkowaniu swojej aktywności życiowej w określonej miejscowości. Tak rozumiane zamieszkanie nie sprowadza się zatem do zameldowania, choć w praktyce fakt meldunku w istocie stanowi dowód potwierdzający, że dana osoba przebywa w danej miejscowości z zamiarem pobytu. W myśl bowiem art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1397 ze zm.) pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, pobytem zaś czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest też stanowisko, zgodnie z którym miejscem stałego pobytu osoby fizycznej mającej zdolność do czynności prawnych jest miejsce, w którym koncentrują się jej czynności życiowe i to bez względu na adres jej zameldowania. O stałości pobytu na określonym terytorium decyduje przede wszystkim takie przebywanie, które ma na celu założenie tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów, chodzi zatem o aktualne centrum życiowej działalności człowieka. O zamiarze stałego pobytu można natomiast mówić wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej dorosłej osoby fizycznej (por. postanowienie NSA z 24 stycznia 2020 r., sygn. akt I OW 208/19). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że art. 54 ust. 1 ustawy o ś.o.z. finansowanych ze środków publicznych stanowi lex specialis w relacji do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże nie reguluje kwestii właściwości organu w sytuacji braku możliwości ustalenia miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy. W tej zaś mierze brak jest podstaw do stosowania ustawy o pomocy społecznej, w szczególności jej art. 101 ust. 1 i 2, zgodnie z którym właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie (ust. 1) a w przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały (ust. 2). Jakkolwiek bowiem art. 54 ust. 3 pkt 3 ustawy o ś.o.z. stanowi, że decyzję, o której mowa w ust. 1, wydaje się między innymi po stwierdzeniu spełniania kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ustawy o pomocy społecznej, to jednak treść tego przepisu nie daje podstaw, aby wnioskować o dalej jeszcze idących jej konsekwencjach, niż te które wyraźnie z niej wynikają. Innymi słowy, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że przywołany przepis nie stanowi odesłania do ustawy o pomocy społecznej w zakresie, który można byłoby uznać za przydatny do ustalenia właściwości organu. W analizowanym zakresie nie sposób jest również posiłkować się art. 101 ust. 6 ustawy o pomocy społecznej, gdyż zważywszy na przedmiot regulacji tej ustawy, odnosi się on do właściwości organów w sprawach świadczeń z pomocy społecznej. W związku z powyższym, w sytuacji, gdy na podstawie przepisów szczególnych, w tym art. 54 ust. 1 ustawy o ś.o.z., nie można wskazać organu właściwego do rozpatrzenia sprawy, trzeba odwołać się do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego regulujących ogólne zasady ustalania właściwości miejscowej organu administracji publicznej. Jeżeli nie jest więc możliwe ustalenie organu właściwego miejscowo w oparciu o przepis art. 54 ust. 1 ustawy o ś.o.z., to ustalanie właściwości miejscowej organu następuje z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 21 § 1 i 2 k.p.a. Biorąc pod uwagę treść oraz wszystkie konsekwencje wynikające z art. 21 § 1 i 2 k.p.a., należy przyjąć, że warunkiem prawidłowego stosowania art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. jest uwzględnienie tego, że art. 54 ust. 1 ustawy o ś.o.z. wiąże właściwość miejscową organu wyłącznie z miejscem zamieszkania świadczeniobiorcy, nie zaś – jak stanowi przywołany przepis k.p.a. – ewentualnie także z miejscem pobytu strony. W związku z tym, w sytuacji braku możliwości ustalenia aktualnego miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy, właściwość miejscową organu właściwego do wydania decyzji, o której mowa w art. 54 ust. 1 przywołanej ustawy, ustala się według ostatniego miejsca zamieszkania świadczeniobiorcy (por. postanowienie NSA z 20 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GW 41/21 i powołane tam orzeczenia). Ostatnie miejsce zamieszkania [...], potwierdzone zameldowaniem na pobyt stały, było w Tychach, ul. [...], co wynika z okoliczności faktycznych przedstawionych przez organy i potwierdzonych załączonymi do wniosku dokumentami. Długotrwały pobyt [...] w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym w Pszczynie nie oznacza, że zakład ten jest jego miejscem zamieszkania w rozumieniu art. 54 ust. 1 ustawy o ś.o.z. i art. 25 k.c. Przede wszystkim należy zauważyć, że z uwagi na stan [...], wykluczający przeprowadzenie wywiadu socjalnego, nie jest możliwe ustalenie jego zamiaru odnośnie do miejsca stałego pobytu, do którego odwołuje się art. 25 k.c. Z tych samych względów nie sposób określić jego aktualnego centrum życiowej działalności, o którym mowa była powyżej. Zakład pielęgnacyjno-opiekuńczy w Pszczynie jest jedynie miejscem pobytu [...]. Wskazując organ miejscowo właściwy do potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej świadczeniobiorcy pozostającego w placówce opiekuńczej należy zwrócić uwagę także na to, że w ustawodawstwie wprowadzono rozwiązania, które zmierzają do rozłożenia ciężaru ponoszenia kosztów świadczeń na gminy będące dotychczasowym miejscem zamieszkania świadczeniobiorców, zamiast przerzucania tych wydatków na gminę, na terenie której prowadzona jest placówka opiekuńcza. Chodzi tu o art. 101 ust. 2a ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm.)., który został dodany ustawą z dnia 15 kwietnia 2021 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o zmianie ustawy o pomocy społecznej oraz ustawy o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2021 r., poz. 803). Na podstawie art. 1 pkt 20 lit. a) i b) ustawy nowelizującej wprowadzono zmiany w ustawie o pomocy społecznej poprzez dodanie w art. 101 po ust. 2 ust. 2a w brzmieniu: "2a. W przypadku osoby przebywającej w placówce zapewniającej całodobową opiekę lub domu pomocy społecznej na podstawie umowy cywilnej właściwa miejscowo jest gmina miejsca zamieszkania tej osoby sprzed rozpoczęcia pobytu w tego typu placówce lub domu.", natomiast ust. 6 otrzymał brzmienie: "6. Dla mieszkańca domu pomocy społecznej lub osoby korzystającej z usług rodzinnego domu pomocy właściwa jest gmina, która skierowała mieszkańca lub osobę do tej jednostki.". Wskazana ustawa zmieniająca dotychczasową treść art. 101 u.p.s. weszła w życie z dniem 30 maja 2021 r., przy czym z treści art. 3 tej ustawy wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 15 kwietnia 2021 r. stosuje się przepisy ustawy o pomocy społecznej zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym tą ustawą. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 2 p.p.s.a., orzekł, że organem właściwym do rozpatrzenia sprawy jest Prezydent Miasta Tychy . Wniosek Prezydenta o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze (art. 64 § 3 p.p.s.a.), a do rozpoznania wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość/sporu kompetencyjnego odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym (art. 15 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Te przepisy szczególne to art. 200-201 oraz art. 203-204 p.p.s.a. i tylko w tych wypadkach Sąd może orzec o zwrocie kosztów postępowania między stronami. Żaden z wymienionych przepisów nie dotyczy sprawy wywołanej wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość/sporu kompetencyjnego. Oznacza to, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w sprawie z wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość, bez względu na treść tego rozstrzygnięcia.