II SA/Op 42/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. H. na Wojewodę [...] w przedmiocie ustalenia osób odpowiedzialnych za bezczynność organu postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE Z. H. pismem z dnia 19 grudnia 2007 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na Wojewodę [...], żądając zarządzenia wyjaśnienia przyczyn i wskazania winnych nie rozpatrzenia zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, wniosku skarżącego z dnia 3 grudnia 2007 r., "o ustalenie odpowiedzialności bezczynności organu ( osób ) administracji państwowej, wynikającej z art. 38 K.p.a." W dalszej części skargi Z. H. zarzucił Wojewodzie, iż pomimo skierowanego do niego w / w wniosku z dnia 27 września 2007 r. ( data wpływu do organu: 3 grudnia 2007 r. ), organ ten nie podjął odpowiednich działań nadzorczych, ograniczając się jedynie do udzielenia odpowiedzi w piśmie z dnia 13 grudnia 2007 r., Nr [...]. W szczególności skarżący zarzucił Wojewodzie, iż nieprawidłowo zakwalifikował jego wniosek o podjęcie działań nadzorczych jako skargę powszechną i zakwestionował twierdzenie Wojewody, iż bezczynność Burmistrza [...], polegająca na nie wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich, była przedmiotem rozpoznania przez Radę Miejską w P. na sesji w dniu 15 listopada 2007 r., a o zajętym przez radnych stanowisku skarżący został powiadomiony pismem z dnia 26 listopada 2007 r., Nr [...]. Zdaniem skarżącego, twierdzenia Wojewody są nieprawdziwe, albowiem nie otrzymał on wyżej wskazanego pisma i w związku z tym nie posiada wiedzy w jaki sposób, a przede wszystkim czy w ogóle sprawa została rozpatrzona. W tych okolicznościach, Z. H. oświadczył, iż nie zna treści uchwały Nr [...], a tym samym rozstrzygnięcia Rady Miejskiej [...] w sprawie bezczynności Burmistrza [...]. W ocenie skarżącego, Wojewoda w odpowiedzi na jego wniosek z dnia 27 września 2007 r., winien wydać w sprawie odpowiednie postanowienie lub decyzję. W dalszej części skargi wskazał na nieprawidłowości jakich w jego ocenie dokonały organy Gminy [...], a które to nieprawidłowości miałyby być podstawą do ich wezwania w trybie postępowania nadzorczego Wojewody [...], na zasadzie art. 96 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. ). W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i umorzenie postępowania administracyjnego. Organ odnosząc się do zarzutu skarżącego o niewłaściwe zakwalifikowanie jego pisma z dnia 27 września 2007 r., tj. jako skargi, a nie wniosku, podniósł, iż zgodnie z art. 222 K.p.a. – o tym czy dane pismo jest skargą albo wnioskiem, decyduje treść pisma, a nie jego forma. Stąd organ przyjął je jako skargę uznając, iż brak jest podstaw podejmowania działań w trybie art. 96 ustawy o samorządzie gminnym, a wyjaśnień udzielił skarżącemu w piśmie z dnia 11 grudnia 2007 r., Nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach. Ponadto, stosownie do treści art. 4 powołanej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych, objętych przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ), zwanej dalej K.p.a. Zasada ta znajduje zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z treści skargi i akt sprawy, Z. H. kwestionuje działania Wojewody [...] związane z rozpoznaniem jego pisma z dnia 27 września 2007 r. ( data wpływu do organu: 3 grudnia 2007 r. ), dotyczącego podjęcia działań nadzorczych w trybie art. 96 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący nie wskazał natomiast decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, które organ ten powinien był wydać, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Zważyć należy, iż w myśl art. 227 K.p.a., osoba niezadowolona z działania organu administracji publicznej może wnieść skargę powszechną. Przedmiotem tej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie skargowe w rozumieniu przepisów K.p.a jest jednoinstancyjne i nie ma w nim miejsca na środki zaskarżenia. Jeśli jednak obywatel jest niezadowolony ze sposobu załatwienia sprawy przez organ, może złożyć skargę na działalność tego właśnie organu. W myśl art. 229 pkt 6 K.p.a. jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, jest organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności wojewody w sprawach podlegających rozpatrzeniu według kodeksu – właściwy minister, a w innych sprawach – Prezes Rady Ministrów. Skoro do rozpatrzenia skargi powszechnej na działalność Wojewody [...] zostały wskazane przez ustawodawcę określone organy, nie jest właściwym do jej rozpoznania sąd administracyjny. Stąd skargę Z. H. należało odrzucić na zasadzie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co tez Sąd orzekł w sentencji postanowienia.