V SA/Wa 1631/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Asesor Sądowy WSA - Joanna Gierak, Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Kierownika Urzędu d s. Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz Z. K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi z 15 maja 2007 r. wniesionej przez Z.K. jest decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] marca 2007 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję własną z [...] września 2005 r. o odmowie przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w obozach w P., O. [...], Z.[...], R., L. i J. [...] . Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Pismem z 1 sierpnia 2005 r. Z.K. wystąpił do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o przyznanie mu uprawnień kombatanckich. Jako przebyte represje wskazał: 1 sierpnia 1944r. - 12 sierpnia 1944r. Powstanie Warszawskie, obóz P.; 15 sierpnia 1944r.- 30 sierpnia 1944r. pobyt w obozie w O.[...]; 1 września 1944r. - 30 września 1944r. pobyt w obozie Z., podobozie G.; 2 października 1944r. -kwiecień 1945r. obozy R., L., J.; Decyzją z [...] września 2005 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. a, b, c oraz art. 22 ust. 1 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) odmówił przyznania stronie uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art 8 ust 1 ustawy o kombatantach Prezes Rady Ministrów, na wniosek Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, określi, w drodze rozporządzenia, po zasięgnięciu opinii Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - miejsca odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa , a także więzienia NKWD lub będące pod nadzorem NKWD , w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości oraz obozy o których mowa w art 3 pkt 2 i art 4 ust 1 pkt 1 lit a), b) i lit c) oraz w pkt 3. Na podstawie powyższego przepisu Prezes Rady Ministrów wydał w dniu 20 września 2001r. rozporządzenie w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości ( Dz. U z 2001r. Nr 106, poz. 1154). Kierownik Urzędu wskazał, iż wnioskowany przez stronę obóz nie został wymieniony we wspomnianym rozporządzeniu ani - jak wynika z dostępnych urzędowi materiałów oraz dokumentów nie był obozem karnym lub wychowawczym, o których mowa w § 5 pkt 2 i 3 powyższego rozporządzenia. W związku z tym organ uznał, że wnioskowana represja nie jest represją w rozumieniu cyt. ustawy o kombatantach, a w szczególności nie jest represją w rozumieniu art 4 ust 1 pkt 1 lit a, b, lub c. Od powyższej decyzji wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy , podnosząc, że przebywał w obozie w Z., który stanowił podobóz obozu koncentracyjnego w G. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy w dniu [...] stycznia 2006 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydał decyzję, którą w oparciu o art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a-c, art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję własną z [...] września 2005 r. o odmowie przyznania stronie uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie, po czym pokrótce przedstawił przebieg sprawy i poczynione w jego trakcie ustalenia faktyczne, a następnie swoje stanowisko. Zdaniem organu nie ulega wątpliwości, że z tytułu pobytu w obozie w Z., który spełniał funkcję podobozu G. ustawodawca przewiduje przyznanie uprawnień kombatanckich. Jednakże jak wynika z pisma Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu [...] z dnia [...]r. " przebywanie więźnia w podobozie obozu koncentracyjnego mogło nastąpić tylko przez obóz macierzysty " -w tym wypadku obóz w G.. Wnioskodawca zaś nie przedstawił żadnych dokumentów, że przebywał w obozie koncentracyjnym. Ponadto organ odwoławczy powołując się na zapisy w aktach administracyjnych sprawy o świadczenie z tytułu pracy przymusowej brata wnioskodawcy M.K. stwierdził, że nie kwestionuje pobytu wnioskodawcy w Z. wraz z rodziną, jednakże w obozie przejściowym. Obóz ten jednakże nie został wymieniony w § 5 oraz 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 września 2001r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia , w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości. Natomiast samo wywiezienie jak i pobyt w obozie pracy nie jest represją w rozumieniu ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych. Od powyższego rozstrzygnięcia zainteresowany wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zakwestionował w niej twierdzenia organu zawarte w skarżonej decyzji, iż przebywanie więźnia w obozie mogło nastąpić jedynie przez obóz macierzysty. Ponadto wskazał, że pismo IPN, na które powołuje się Kierownik w uzasadnieniu decyzji dotyczy innej osoby i innego obozu , zatem nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Wyrokiem z dnia 7 września 2006r. wydanym w sprawie sygn. akt V SA/Wa 394/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję zasądzając od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania . W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podzielił w stanowisko Kierownika Urzędu, iż uprawnienia kombatanckie nie przysługują osobom deportowanym do pracy przymusowej i przebywającym w obozach pracy, które nie spełniają jednak wymogów określonych w art. 4 ust 1 lit a, b, lub c ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Wskazał, że wymogi takie spełnia tylko pobyt w obozach i miejscach odosobnienia wymienionych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów wydanym na podstawie art 8 ust 1 pkt 2 cyt. Ustawy o kombatantach. Dalej Sąd wskazał, że w rozporządzeniu tym nie są wymienione obozy w żadnej z miejscowości, w których skarżący przebywał, z wyjątkiem Z.[...], w którym znajdował się podobóz G. Tym samym dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ma ustalenie czy Z.K. podczas pobytu w Z. przebywał w podobozie.. W tym zakresie w toku postępowania przed organem administracji Sąd dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania , które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż pismo IPN z dnia [...]r., w oparciu o które Kierownik Urzędu wywiódł, że wnioskodawca nie mógł przebywać w podobozie obozu koncentracyjnego, gdyż do podobozu można było trafić tylko przez obóz macierzysty, dotyczy nie tylko innej osoby ale też innego obozu ( B.). Nie mogło więc ono być podstawą do jakichkolwiek ustaleń czy wniosków w sprawie niniejszej. Wskazując na dalsze postępowanie organu, Sąd wskazał, iż winien on przy użyciu wszelkich dostępnych środków dowodowych przewidzianych w k.p.a. ustalić, czy Z.K. przebywał w podobozie G. w Z. W tym zakresie Sąd uznał za celowe zwrócenie się do IPN o wyjaśnienie kto i w jaki sposób trafiał do podobozów G.. Po ponownym rozpoznaniu sprawy zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2007r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając w oparciu o art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, c, ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję własną z [...] września 2005 r. o odmowie przyznania stronie uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że wykonując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zwrócił się do Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN z prośbą o udzielenie opinii, na podstawie dostępnej wiedzy i dokumentacji zebranej w sprawie, czy zainteresowany mógł przebywać w obozie w Z. - podobozie G.. W odpowiedzi GKŚZpNP IPN poinformowała , iż w Z. istniał od lutego 1944r. do lutego 1945r. męski i żeński podobóz G.. Więźniowie pracowali w [...]. Z.K. nie mógł przebywać w wyżej wymienionym obozie. Do podobozów, które istniały przy każdym z obozów koncentracyjnych wysyłano więźniów z obozu macierzystego. Z.K. aby przebywać w Z. musiałby być więźniem G.. Ten fakt nie miał miejsca. Inną przesłanką wskazującą, że Z.K. nie przebywał w tym konkretnym obozie jest fakt , że nie podzielił losów jego więźniów . W opinii IPN obozy, w których przebywał wnioskodawca były prawdopodobnie punktami zbornymi dla osób wywożonych na roboty przymusowe do Niemiec. Następnie, jak organ stwierdził, skoro IPN wykluczył możliwość pobytu strony w obozie w Z.- podobozie G., nie ma więc w stosunku do wnioskodawcy zastosowania treść art. 4 ust 1 pkt 1 lit a-c ustawy o kombatantach. Okoliczność pobytu w punktach zbornych osób deportowanych do pracy przymusowej czy w tzw. obozach mieszkalnych nie jest represją w rozumieniu ustawy o kombatantach. Powyższą decyzję wnioskodawca zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . W skardze żądającej uchylenia zaskarżonej decyzji i przyznania uprawnień kombatanckich - zwrócił uwagę , że decyzja została wydana z naruszeniem szeregu przepisów postępowania administracyjnego: art . 7- 10 k.p.a. , art. 35-36 k.p.a, art. 75, 77- 78 k.p.a i art 106 k.p.a a także prawa materialnego - art. 3 pkt 1 i art. 4 ust 1 pkt 1 lit b) ustawy o kombatantach. Skarżący zarzucił, że wydając decyzję organ oparł się jedynie na piśmie IPN, w jego ocenie zawierającym wady i nieścisłości. Ponownie zakwestionował twierdzenia organu, iż przebywanie więźnia w obozie mogło nastąpić jedynie przez obóz macierzysty jak też nie zgodził z uznaniem, iż jego pobyt w pozostałych obozach w R. , O. i L. nie uprawnia go do nabycia uprawnień kombatanckich w myśl art. 3 ustawy, skoro jak twierdzi był internowany. Zarzucił organowi administracji brak rzetelności przy zbieraniu informacji, w tym ze sprawy jego brata M.K., bez uwzględnienia wytycznych WSA zobowiązujących do wyjaśnienia sprawy przy użyciu wszelkich środków dowodowych przewidzianych w k.p.a. Zwrócił również uwagę na uchybienie przez organ terminom przewidzianym w k.p.a do załatwienia sprawy administracyjnej. w stronę skargi skarżący dodatkowo załączył informację o obozach O., Z., L. i R. z dnia [...] r. z Międzynarodowego Biura Poszukiwań [...] otrzymaną na jego wniosek [...]. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe, tj. dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, a więc badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), dalej: k.p.a., jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 371 ze zm.), dalej: ustawa o kombatantach, oraz w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne. Przede wszystkim wskazać należy, że organ administracyjny, mimo wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 7 września 2006r. w sprawie sygn. akt VSA/Wa394/06 nie wyjaśnił dostatecznie sprawy, czym naruszył normę art. 77 kpa. W cyt. wyżej wyroku Sąd ten wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kierownik Urzędu winien wyjaśnić - przy użyciu wszelkich środków dowodowych przewidzianych w k.p.a. czy wnioskodawca przebywał w podobozie., wskazując, iż celowym byłoby zwrócenie się do Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN o wyjaśnienie - kto i w jaki sposób trafiał do podobozów w G.. Wykonując powyższe zalecenia organ pismem z dnia 6 grudnia 2006r. ( k 52 akt adm.) zwrócił się do GKŚZpNP IPN o udzielenie opinii na podstawie dostępnej wiedzy oraz m.in przesłanej z akt sprawy dokumentacji czy Z.K. przebywał w okresie od 1 września 1944r. do do 30 września 1944r. w obozie Z. - podobozie obozu koncentracyjnego G. czy też pobyt wnioskodawcy w tym obozie można wykluczyć. Jednocześnie zwrócono się o informację, czy na terenie Z. istniały inne obozy zagłady lub miejsca odosobnienia, o których stanowi art. 4 ust 1 pkt 1 lit a-c ustawy o kombatantach. W odpowiedzi na powyższe organ uzyskał z IPN informację o istnieniu w Z. od lutego 1944r. do maja 1945r. męskiego i żeńskiego o podobozu G. ,jak również IPN dokonał ustalenia, iż skarżący nie mógł przebywać w w/w wymienionym obozie bowiem do podobozów, które istniały przy każdym z obozów koncentracyjnych wysyłano więźniów z obozu macierzystego. Wnioskodawca, jak podaje instytut, aby przebywać w Z., musiałby być więźniem G., a ten fakt, jak stwierdza, nie miał miejsca. Inną przesłanką wskazującą, iż wnioskodawca nie przebywał w tym konkretnym obozie jest, w ocenie IPN fakt, że nie podzielił losów jego więźniów. W opinii instytutu obozy wskazane przez skarżącego we wniosku były prawdopodobnie punktami zbornymi dla osób wywożonych na roboty przymusowe do Niemiec. W oparciu o powyższe pismo w całości niemalże zacytowane w uzasadnieniu decyzji organ podjął zaskarżone rozstrzygnięcie odmawiając przyznania Z.K. uprawnień kombatanckich, skoro, jak podał Główna Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN wykluczyła okoliczność pobytu strony w obozie w Z. - podobozie obozu G. Postępowanie organu w tym względzie w ocenie Sądu nie było prawidłowe, gdyż nastąpiło z naruszeniem zasad postępowania określonych w art. 7, 77§1, 78 k.p.a. kpa. Skarżący już w piśmie złożonym w toku postępowania po zapoznaniu się z opinią IPN zakwestionował niektóre jej twierdzenia podnosząc: po pierwsze, że sam fakt określenia w rozporządzeniu Prezesa RP podobozów poddaje w wątpliwość twierdzenie, iż aby wykazać okoliczność bycia więźniem danego podobozu należało być więźniem obozu macierzystego. W takiej sytuacji jak twierdzi nie byłoby potrzeby określenia miejsc podobozów, a jedynie obozów macierzystych. Po drugie podkreślił ,że wywiezienie go , jako dziecka wraz z matką i drugim bratem do obozu uzasadniało być może przyjęcie braku odnotowania w kartotekach obozowych jego imienia i nazwiska skoro odnotowywano zazwyczaj jedynie nazwisko matki oraz liczbę będących z nią dzieci. Po trzecie organ nie uwzględnił faktu, iż masowe transporty kobiet i dzieci następowały w sierpniu i wrześniu 1944 r po Powstaniu Warszawskim, a zatem wątpliwym jest czy procedury umieszczania więźniów w podobozach obozów macierzystych zostały zachowane. Wreszcie skarżący powołuje się na zeznania świadków, które przedstawił wraz z wnioskiem : brata M.K. oraz K.Z. razem wywiezionych i przebywających w obozie w Z. wskazanym przez nich jako podobóz G.. Powyższe kwestie podnoszone przez skarżącego w toku postępowania nie zostały wyjaśnione, ani też organ w uzasadnieniu podjętej decyzji nie dokonał oceny przedstawionych przez stronę dowodów. Wydanie decyzji jedynie w w oparciu o opinię IPN bez rozważenia pozostałych dowodów stanowi naruszenie przepisów procedury administracyjnej art. 77 §1 , art. 78, art.80 i art.107 §1 i §3 k.p.a mogące mieć wpływ na wynik sprawy, a tym samym skutkujące uchylenie na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit c p..p.s.a zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z przepisami ustawy o kombatantach, Prezes IPN Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie jest uprawniony do wskazywania osób uprawnionych do świadczeń z ustawy o kombatantach, a jedynie do wyrażenia opinii o faktach historycznych. Opinia ta, jak każdy inny dowód podlega kontroli i ocenie organu orzekającego w konkretnej sprawie. Ponownie zatem rozpoznając sprawę organ odniesie się do zarzutów skarżącego przedstawionych w toku postępowania. Ustalając zasadność jego wniosku o przyznanie uprawnień kombatanckich organ , mając na uwadze opinię z IPN dokona ustaleń także w oparciu o przedłożone przez stronę dowody, w postaci zeznań świadków, a także dokumenty znajdujące się w aktach sprawy brata wnioskodawcy M.K. o przyznanie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej. Wyjaśni uprzednio przyjętą przez Kierownika Urzędu okoliczność pobytu skarżącego w Z. w tzw. "obozie przejściowym" w sytuacji , gdy jak wynika z pisma IPN Z., w wykazie obozów opracowanym przez Międzynarodową Służbę Poszukiwawczą [...] , nie figuruje jako miejscowość , gdzie były inne obozy poza G. ( k 59 akt adm.). Pomocne przy tym mogą okazać się informacje uzyskane przez skarżącego z Międzynarodowego Biura Poszukiwań [...], które dołączył do skargi. Winno się również w tym postępowaniu ocenić zarzuty podniesione w skardze i przejawioną w tym postępowaniu inicjatywę dowodową. Być może niezbędnym będzie uzyskanie dodatkowych informacji z Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN, bądź uściślenie już posiadanych . Dalej, podnieść trzeba, iż ocena całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego -w kontekście mających zastosowanie w sprawie przesłanek prawa materialnego, winna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, stanowiącym -stosownie do treści art. 107 k.p.a.- jej integralną część, którego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3 art. 107 k.p.a.). Tak więc, uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych w sprawie przepisów prawa oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego . Przechodząc do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze Sąd nie uznał za słuszne kwestionowanie przez skarżącego stanowiska organu odmawiającego uznania za represję w rozumieniu ustawy o kombatantach jego pobytu w obozach w pozostałych miejscowościach wskazanych we wniosku , w sytuacji gdy zgodnie z treścią, ustawy : przepisy ustawy stosuje się również do osób, które podlegały represjom wojennym i okresu powojennego. Represjami w rozumieniu ustawy są okresy przebywania z przyczyn politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych: a) w hitlerowskich więzieniach, obozach koncentracyjnych i ośrodkach zagłady, b) w innych miejscach odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa, c) w innych miejscach odosobnienia, w których pobyt dzieci do lat 14 miał charakter eksterminacyjny, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa. Określenie m.in. miejsc odosobnienia, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i lit. c ww. ustawy, ustawodawca pozostawił przepisom wykonawczym. Prezes Rady Ministrów w rozporządzeniu z 20 września 2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości (Dz. U. Nr 106, poz. 1154 ze zm.), wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach, nie wymienia obozów w żadnej z miejscowości, w których przebywał skarżący po ewakuacji z W., z wyjątkiem Z. [...] i znajdującego się tam podobozu G.. Podobnie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącego dotyczące braku rozważań, przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji przez organ, zapisu art. 3 pkt 1 ustawy o kombatantach. Wnioskodawca twierdzi, że będąc wywiezionym z W. do wskazanych we wniosku miejscowości , przebywał w obozach dla "internowanych," podając słownikowe znaczenie tego wyrazu. W tym miejscu wskazać należy, iż pojęcie " przebywania w niewoli" oraz instytucja "internowania" w znaczeniu powołanego wyżej przepisu nie ma nic wspólnego z potocznym rozumieniem znaczenia tych wyrazów, gdyż użyte w ustawie o kombatantach obie stanowią instytucje prawa międzynarodowego przewidziane w Konwencjach Haskiej z 1907 r. i Genewskiej z 1929 r. Z wymienionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145§1lit c) ustawy z 30 sierpnia 2002. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnął w oparciu o art. 200 p.p.s.a. ----------------------- 1