I OSK 3287/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1580/17 w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku w sprawie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz K. W. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I OSK 3287/18 oddalił skargę K. W. (dalej: "skarżący") na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku w sprawie przetwarzania danych osobowych. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy. Generalny Inspektor Danych Osobowych, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie skargi skarżącego na przetwarzanie jego danych osobowych oraz jego małoletniej córki M. W. przez Sąd Okręgowy w [...] z siedzibą w [...] oraz Sąd Okręgowy w [...] z siedzibą w [...], [...] sierpnia 2017 r. wydał decyzję nr [...], w której odmówił uwzględnienia wniosku. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że administratorami danych skarżącego i jego córki przetwarzanych w związku z prowadzonymi postępowaniami jest Sąd Okręgowy w [...] oraz Sąd Okręgowy [...]. Podstawą przetwarzania danych osobowych jest art. 23 ust. 1 pkt 2 (dane zwykłe) i art. 27 ust. 2 pkt 2 (dane wrażliwe) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 ze zm., dalej: "u.d.o.") w związku z prowadzonymi postępowaniami w celu sporządzenia opinii przez Opiniodawczy Zespół Sądowych Specjalistów przy Sądzie Okręgowym w [...]. Organ wskazał, że na podstawie art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o opiniodawczych zespołach sądowych specjalistów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1418) Minister Sprawiedliwości 1 lutego 2016 r. wydał zarządzenie (Dz. Urz. MS z 2016 r. poz. 16), którego załącznikiem są Standardy Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów. Zgodnie z pkt 9 ppkt 9.3 tego załącznika, materiały pochodzące z badania stanowiące podstawę wydania opinii, nie mogą być udostępniane osobom badanym. W ocenie organu, mając powyższe na uwadze, nie można stwierdzić aby istniał stan naruszenia prawa, o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.d.o. skutkujący wydaniem decyzji zobowiązującej Sąd Okręgowy w [...] do przywrócenia stanu zgodnego z prawem w zakresie żądania skarżącego o udostępnienie mu materiałów stanowiących podstawę wydania opinii przez OZSS przy Sądzie Okręgowym w [...]. W dalszej kolejności Inspektor podał, że obowiązek informacyjny przewidziany w art. 33 u.d.o. ma na celu zapewnienie osobom, których dane osobowe są przetwarzane, dostępu do informacji o okolicznościach ich przetwarzania. Sąd Okręgowy w [...] w piśmie z [...] sierpnia 2016 r. udzielił skarżącemu informacji, że jego wniosek nie mieści się w zakresie wskazanym w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.d.o. Organ podkreślił, że chęć wglądu w dokumenty, czy tak jak w niniejszej sprawie, w dokumentację zgromadzoną przez OZSS w [...], nie jest tożsame z uzyskaniem informacji z zakresu art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.d.o. Wskazał, że zgodnie z art. 34 u.d.o., administrator danych odmawia osobie, której dane dotyczą, udzielenia informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1-5a, jeżeli spowodowałoby to: 1) ujawnienie wiadomości zawierających informacje niejawne; 2) zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, życia i zdrowia ludzi lub bezpieczeństwa i porządku publicznego; 3) zagrożenie dla podstawowego interesu gospodarczego lub finansowego państwa; 4) istotne naruszenie dóbr osobistych osób, których dane dotyczą, lub innych osób. Zdaniem organu biorąc pod uwagę, że zgodnie z pkt 9 ppkt 9.3 Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sądowych Specjalistów materiały pochodzące z badania stanowiącego podstawę do wydania opinii, nie mogą być udostępniane osobom badanym, to Prezes Sądu Okręgowego w [...] miał prawo odmówić udzielenia wnioskowanych informacji. Skarżący na powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku uznał, że ww. skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że przedmiotowa skarga została złożona w imieniu skarżącego, ale nie została złożona w imieniu jego małoletniego dziecka, którego przetwarzanie danych osobowych przez Sąd Okręgowy w [...] oraz Sąd Okręgowy w [...] dotyczy również skarga. Następnie Sąd stwierdził, że organ prawidłowo ocenił, że przetwarzanie danych osobowych skarżącego przez Sąd Okręgowy w [...] oraz Sąd Okręgowy w [...] jest zgodne z prawem, gdyż zaistniała przesłanka określona w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.d.o. oraz przesłanka z art. 27 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, który stanowi, że przetwarzanie danych, o których mowa w ust. 1, jest jednak dopuszczalne, jeżeli przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą, i stwarza pełne gwarancje ich ochrony. Do przetwarzania danych osobowych skarżącego doszło w związku z prowadzonymi postępowaniami z jego udziałem i udziałem jego małoletniej córki w celu sporządzenia opinii przez OZSS przy Sądzie Okręgowym w [...] oraz przez OZSS przy Sądzie Okręgowym w [...]. Sąd podał, że jeżeli chodzi o odmowę udostępnienia danych osobowych skarżącego przez Sąd Okręgowy w [...], to odmowa ta znajduje uzasadnienie w pkt 9 ppkt 9.3 załącznika do zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyjaśnił, że obowiązek informacyjny określony w art. 33 u.d.o. ma na celu zapewnienie osobom, których dane osobowe są przetwarzane w zbiorach, dostęp do informacji o okolicznościach przetwarzania ich danych. Nie powinno ulegać wątpliwości, że niewykonanie tego obowiązku jest naruszeniem przepisów ustawy o ochronie danych osobowych w rozumieniu jej art. 18, uprawniającym i zobowiązującym Generalnego Inspektora do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie nakazania przywrócenia stanu zgodnego z prawem, a więc w sytuacji określonej w art. 33 ust. 1 i 2 ustawy - w przedmiocie nakazania administratorowi danych osobowych spełnienia obowiązku informacyjnego, o którym mowa w tym przepisie. Zdaniem Sądu, Sąd Okręgowy w [...] prawidłowo stwierdził, że wniosek skarżącego z [...] lipca 2016 r. nie mieści się w dyspozycji art. art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.d.o., a chęć zapoznania się z dokumentacją zgromadzoną przez OZSS przy Sądzie Okręgowym w [...], nie jest tożsama z uzyskaniem informacji z zakresu tego przepisu. Jednocześnie Sąd uznał, że w ustawie o ochronie danych osobowych brak jest przepisów obligujących administratora danych do udostępnienia dokumentów zawierających dane osobowe. Skarżący na powyższy wyrok złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Prezesowi Urzędu Ochrony Danych Osobowych. Jednocześnie zwrócił się o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: - prawa materialnego, tj.: 1. art. 32 ust. 1 pkt 3 u.d.o., w brzmieniu obowiązującym do 25 maja 2018 r., przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że prawo dostępu do danych osobowych osoby, której dane te dotyczą (prawo do podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych) oraz prawo kontroli sposobu przetwarzania tych danych nie mogą być realizowane poprzez udostępnienie dokumentów zawierających przetwarzane dane; 2. art. 51 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z pkt 9 ppkt 9.3. Standardów Metodologii Opiniowania w Opiniodawczych Zespołach Sadowych Specjalistów, stanowiących załącznik do Zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 1 lutego 2016 r. w sprawie ustalania standardów metodologii opiniowania w opiniodawczych zespołach sądowych specjalistów (Dz. Urz. MS z 2016 r. poz. 16) przez ich niezastosowanie i uznanie, że przepisy w randze podustawowej (w randze zarządzenia) mogą wprowadzać skuteczne ograniczenia konstytucyjnego prawa obywatela do dostępu do dotyczących go urzędowych dokumentów i zbiorów danych, podczas gdy ograniczenie tego prawa mogą wprowadzać wyłącznie przepisy rangi ustawowej; - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 3. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), przez brak jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do argumentów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, co w wydatny sposób utrudniało skarżącemu sformułowanie zarzutów niniejszej skargi; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit, c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 3 u.d.o. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 3 u.d.o., z uwagi na oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w zaskarżonej decyzji tego przepisu, które to naruszenie polegało na jego nie zastosowaniu i nie wydaniu decyzji administracyjnej nakazującej administratorom danych przywrócenie stanu zgodnego z prawem przez udostępnienie skarżącemu danych osobowych jego i jego małoletniej córki, zawartych w dokumentacji zgromadzonej na potrzeby sporządzenia opinii przez opiniodawcze zespoły sądowych specjalistów; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 3 u.d.o., art. 33 ust. 1 u.d.o., art. 51 ust 3 Konstytucji RP oraz art. 31 ust 3 Konstytucji RP, przez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w decyzji tych przepisów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności przedstawionych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy na nowo, w takim zakresie, jak czyni to sąd pierwszej instancji. Kierunek czynności kontrolnych, jakie Naczelny Sąd Administracyjny może podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wyznaczają podstawy sformułowane w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna okazała się uzasadniona. Skuteczny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na braku jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do argumentów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów Konstytucji RP. Kwestia ta ma w rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie, albowiem odnosi się do możliwości powoływania się na przepisy zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 1 lutego 2016 r. jako przesłankę stanowiącą odmowę udostępnienia danych osobowych oraz odmowę udzielenia informacji odnośnie przetwarzanych danych osobowych. Zgodnie z przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten określa zatem niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Wskazuje on w swej treści na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku, czyli a) opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do sądu administracyjnego, b) prezentacja stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmująca w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c) stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, a w razie kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. następuje zatem wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. W znacznej części uzasadnienia Sąd pierwszej instancji, poza przywoływaniem treści przepisów, swoją uwagę skoncentrował na kwestiach, które w sprawie nie były sporne. Analizował mianowicie problem przetwarzania danych osobowych, w sytuacji, gdy skarżący nigdy nie kwestionował istnienia podstawy prawnej do przetwarzania danych osobowych jego i jego córki. W piśmie z 9 kwietnia 2018 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, w sposób jednoznaczny przedstawił swoje stanowisko w tym zakresie. Następnie Sąd badał, kto jest administratorem danych osobowych znajdujących się w dokumentach wytworzonych przez opiniodawcze zespoły sądowych specjalistów, aby ostatecznie uznać, co nie było kwestionowane przez żadną ze stron, że są nimi sądy okręgowe. W dalszej kolejności Sąd omówił kwestię właściwości organu ochrony danych osobowych w sprawach związanych z kontrolą udzielenia osobie, której dane dotyczą, informacji o tych danych. Przechodząc ostatecznie na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd pierwszej instancji jednym zdaniem odniósł się do odmowy udostępnienia danych osobowych skarżącego przez Sąd Okręgowy w [...], uznając, że odmowa ta znajduje uzasadnienie w pkt 9 ppkt 9.3 załącznika do zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z 1 lutego 2016 r. Brak jakiegokolwiek umotywowania dokonanej oceny nie pozwala na poznanie przesłanek, którymi kierował się Sąd. Uwzględniając podstawowy zarzut skargi i stanowisko skarżącego w tym zakresie, można w zasadzie uznać, że Sąd w rzeczywistości nie rozstrzygnął o istocie sprawy. Zasadniczy zarzut skarżącego sprowadzał się bowiem do kwestionowania możliwości zastosowania w sprawie niniejszej powołanego przez Sąd przepisu. Skarżący wskazywał, że ograniczenie wprowadzone tym przepisem stanowi naruszenie regulacji konstytucyjnych, tj. art. 51 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji, akcentując, że dostęp osoby do dotyczących ją urzędowych dokumentów i zbiorów, w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, może zostać ograniczony tylko w ustawie. Celem poparcia swojego stanowiska skarżący przedstawił Sądowi pisma GIODO z [...] sierpnia 2016 r. oraz z [...] czerwca 2009 r., pozostające, w jego ocenie, w opozycji do stanowiska zajętego w zaskarżonej decyzji, jak i wystąpienie Rzecznika Praw Obywatelskich z [...] sierpnia 2017 r. Do tak sprecyzowanego, kluczowego zarzutu skargi, jak i do argumentacji skarżącego, popartej przywołanymi pismami, Sąd pierwszej instancji nie odniósł się. Nie jest wiadomym zatem, dlaczego Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, a uznał za prawidłową ocenę dokonaną przez organ. A jest to niewątpliwie kwestia zasadnicza w rozpoznawanej sprawie. Bez dokonania rozstrzygnięcia w tym zakresie, nie jest możliwe przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, gdyż nie można zrekonstruować podstawy rozstrzygnięcia. Podobnie Sąd pierwszej instancji postąpił z kwestią odmowy udzielenia informacji odnośnie przetwarzanych przez Sąd Okręgowy w [...] danych osobowych skarżącego, uznając, że chęć zapoznania się z dokumentacją nie jest tożsama z uzyskaniem informacji z zakresu określonego przepisem art. 32 ust. 1 pkt 1-5a u.d.o. Takie lakoniczne stanowisko Sądu, także w tym zakresie, nie pozwala na dokonanie kontroli prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd również i w tym przypadku nie przeanalizował argumentacji skarżącego i nie odniósł się do kwestii możliwości zastosowania w sprawie przepisów ww. zarządzenia z pominięciem regulacji konstytucyjnych. W orzecznictwie ugruntowane jest wprawdzie stanowisko, zgodnie z którym sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka zagadnienie stanu prawnego sprawy, to tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2017r., II GSK 5181/16). Taka sytuacja nie zaistniała jednak w przedmiotowej sprawie. W sprawie tej brak odniesienia się Sądu pierwszej instancji do zasadniczego zarzutu skargi oznacza, że część stanu prawnego sprawy nie została w ogóle rozważona. Uchybienie to niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokona powtórnej oceny zaskarżonej decyzji uwzględniając wszystkie poczynione powyżej uwagi, dotyczące niemożliwości kontroli poprawności stanowiska Sądu pierwszej instancji wobec braku argumentacji tego Sądu w odniesieniu do istoty sporu odnoszącej się do możliwości zastosowania w okolicznościach sprawy przepisu ww. zarządzenia. Wobec stwierdzonych naruszeń ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej należy uznać za przedwczesne. Kontrola zasadności tych naruszeń będzie możliwa dopiero po poznaniu stanowiska Sądu w powyższym zakresie, gdyż niewątpliwie może ono zdeterminować ocenę, czy doszło do naruszenia pozostałych, wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. uwzględnił ją i uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.