II GSK 1481/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 16 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi o wznowienie postępowania R. K. w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2083/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1133/14 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym 1) wznawia postępowanie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II GSK 2083/15); 2) uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II GSK 2083/15); 3) uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2015 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 1133/14); 4) uchyla decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. (nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2014 r. (nr [...]); 5) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz R. K. 7334 zł (siedem tysięcy trzysta trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wyrokiem z 25 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II GSK 2083/15) Naczelny Sąd Administracyjny (dalej zwany również "NSA"), działając na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę kasacyjną R. K. (dalej zwanego "Skarżącym") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej zwanego "WSA") z 9 kwietnia 2015 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 1133/14), którym oddalono skargę Skarżącego na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "GITD") z [...] sierpnia 2014 r. (nr [...]), która z kolei utrzymała w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej zwanego "WITD") z [...] marca 2014 r. o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł jak za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII. Ponadto NSA zasądził od Skarżącego na rzecz GITD 1800 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Podstawę faktyczną wyroku NSA stanowiły ustalenia dokonane przez organy administracji, zaakceptowane przez WSA i niezakwestionowane skutecznie w skardze kasacyjnej. Z ustaleń tych wynikało, że w dniu [...] stycznia 2014 r. na drodze krajowej nr 8 (która została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t) zatrzymano do kontroli pojazd członowy (dwuosiowy ciągnik siodłowy i trzyosiowa naczepa), którym wykonywano na rzecz Skarżącego transport drogowy wody w butelkach PET o poj. 0,5 l (ładunek podzielny). Po zważeniu zespołu pojazdów ustalono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego wynosi 12,9 t, a zatem o 2,9 t (tj. 29%) przekracza wartość dopuszczalną. Stwierdzono też, że Skarżący nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wskazane ustalenia skutkowały wszczęciem postępowania administracyjnego i nałożeniem na Skarżącego kary pieniężnej, o której mowa w art. 140aa ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; dalej zwanej "prd"), w wysokości określonej w art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) prd (z uwagi na przekroczenie dopuszczalnych wartości o ponad 20%). Oddalając skargę kasacyjną od wyroku WSA, NSA uznał, że zarzuty tejże skargi nie są uzasadnione. Za niezasadne zostały uznane zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej zwanej "kpa"), wskazujące na nieustalenie roli załadowcy oraz zleceniodawcy transportu w doprowadzeniu do zaistnienia naruszenia. NSA wskazał, że przepisy prd przewidują możliwość prowadzenia postępowania wobec innych podmiotów (m.in. załadowcy i nadawcy), jednak odpowiedzialność tychże podmiotów jest dodatkowa wobec obligatoryjnej odpowiedzialności przewoźnika, która ma charakter obiektywny, a zatem w jej przypadku nie ma znaczenia kto przyczynił się do powstania naruszenia. NSA nie uwzględnił też zarzutu naruszenia art. 64 ust. 2 prd, które miało polegać na przyjęciu, że przewożąc ładunek podzielny Skarżący powinien posiadać zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego, podczas gdy w przypadku przewozu ładunku podzielnego możliwe jest wydanie jedynie zezwoleń kategorii I i II, które w tej sprawie nie mogły być wydane z uwagi na rodzaj pojazdu i rodzaj drogi. NSA zauważył, że z art. 140ab ust. 2 prd wprost wynika, że w przypadku naruszeń zakazu z art. 64 ust. 2 prd za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W ocenie NSA, na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 lit. b) w zw. z pkt 2.2.2 lit. a) i 3.4.1 załącznika nr I dyrektywy Rady 96/53/WE z 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym (Dz. Urz. UE L 235 z 17 września 1996 r., s. 59 ze zm.; dalej zwanej "dyrektywą 96/53/WE"). NSA przyjął, że określenie w tej dyrektywie maksymalnego dopuszczalnego ciężaru na oś (11,5 t) nie oznacza, że w przypadku dróg, na których dopuszczono ruch pojazdów o mniejszym nacisku na oś przewoźnik może – bez narażenia się na odpowiedzialność administracyjną – poruszać się pojazdem przekraczającym naciski określone dla danej drogi. NSA podkreślił, że polskie przepisy regulują zasady korzystania z dróg publicznych, wyodrębniając drogi, po których bez zezwolenia mogą się poruszać pojazdy o określonych parametrach, natomiast art. 7 dyrektywy 96/53/WE wyraźnie zezwala na stosowanie obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdu na niektórych drogach lub obiektach inżynierskich niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Zdaniem NSA, art. 7 dyrektywy 96/53/WE obejmuje zatem również możliwość nakładania lokalnych ograniczeń na maksymalne dopuszczalne wymiary i/lub ciężary pojazdów, które mogą być używane, w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów, w określonych obszarach lub na określonych drogach. NSA wskazał, że implementację wspomnianego przepisu dyrektywy należy dostrzec w art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 260; dalej zwanej "udp"), których brzmienie jest zgodne z uregulowaniami wspólnotowymi, a wprowadzenie w prawie krajowym rozróżnienia dróg nie stanowi naruszenia przepisów dyrektywy 96/53/WE. W dniu 21 czerwca 2019 r. (data nadania w placówce pocztowej) Skarżący złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym wyżej wyrokiem NSA. Wniósł o uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania i uchylenie zaskarżonego wyroku NSA oraz poprzedzającego go wyroku WSA oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA (ewentualnie o uchylenie wyroku NSA, wyroku WSA i wydanych w sprawie decyzji GITD i WITD), a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jako podstawę wznowienia postępowania Skarżący wskazał art. 272 § 3 ppsa. Powołał się w tym zakresie na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej zwanego "TSUE") z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17 Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej. W wyroku tym TSUE orzekł, że nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i art. 7 dyrektywy 96/53/WE w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania Skarżący stwierdził w szczególności, że zaskarżona decyzja nakładająca karę pieniężną narusza art. 3 oraz art. 7 w zw. z pkt 3.1 oraz pkt 3.4 załącznika nr I dyrektywy 96/53/WE w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, gdyż nakłada sankcję administracyjną w sytuacji nieprzekroczenia określonego przepisami wspólnotowymi dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej. Skarżący uznał bowiem, że sprzeczne z dyrektywą 96/53/WE było przyjęcie możliwości obniżenia kryterium dopuszczalnych nacisków osi na niektórych drogach do 10t (lub nawet 8t), gdyż wszystkie pojazdu winny mieć zagwarantowane prawo poruszania się po drogach bez zezwolenia do granicznej wartości nacisków 11,5 t. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga o wznowienie postępowania zasługuje na uwzględnienie. Z istoty, opartego na podstawie art. 272 § 3 ppsa, żądania wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II GSK 2083/15), którym oddalono skargę kasacyjną Skarżącego od wyroku WSA z 9 kwietnia 2015 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 1133/14) w sprawie ze skargi na decyzję GITD w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym wynika, że zasadności tego żądania Skarżący upatruje w wyroku TSUE z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17. W świetle przywołanego wyroku TSUE, nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się na niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i art. 7 dyrektywy 96/53/WE w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego żądanie wznowienia postępowania zakończonego przywołanym powyżej prawomocnym wyrokiem tego Sądu jest usprawiedliwione. Z art. 272 § 3 ppsa wynika bowiem, że – niezależnie od podstawy wznowienia określonej w § 1 tego artykułu, którą stanowi wyrok Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, aktu normatywnego na podstawie którego zostało wydane orzeczenie – można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską, zaś przepis § 2 art. 272 ppsa (stanowiący, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, a jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu) stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego. Przepis art. 272 ppsa, gdy zestawić ze sobą jego § 1 i § 3, uzasadnia stanowisko, aby podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego upatrywać w orzeczeniu TSUE. Rodzaje postępowań prowadzonych przed Trybunałem Konstytucyjnym i TSUE, ich przedmiot oraz moc wiążąca orzeczeń tych organów są bowiem podobne. W każdym z tych postępowań chodzi mianowicie o "spór o prawo", który w odniesieniu do postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym dotyczy pionowej kolizji norm prawa krajowego, a w odniesieniu do postępowania przed TSUE - treści (interpretacji) prawa unijnego oraz jego ważności. Powyższe – gdy chodzi o zasadę – znajduje swoje potwierdzenie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2017 r. (sygn. akt I FPS 1/17), w świetle której podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 3 ppsa może być orzeczenie TSUE wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania. Podzielając pogląd prawny wyrażony w przywołanej uchwale oraz prezentowaną w jego uzasadnieniu argumentację prawną, trzeba jednocześnie wyjaśnić, że jakkolwiek został on wyrażony na gruncie sytuacji odnoszącej się do orzeczenia TSUE wydanego w trybie prejudycjalnym (art. 267 TfUE), to za uprawniony trzeba uznać wniosek, że pogląd ten zachowuje swoją aktualność także w odniesieniu do wyroku wydanego przez TSUE na podstawie art. 258 TfUE, a więc w trybie skargi Komisji Europejskiej przeciwko państwu członkowskiemu. W nawiązaniu do przywołanych na wstępie argumentów natury ogólnej, a także szczegółowej argumentacji prawnej, która legła u podstaw poglądu prawnego wyrażonego w uchwale NSA w sprawie o sygn. akt I FPS 1/17, w odniesieniu do omawianej kwestii nie można również tracić z pola widzenia konsekwencji wynikających ze znaczenia argumentu systemowego. Chodzi mianowicie o argument systemowy wynikający zarówno z prawa krajowego – art. 272 § 3 ppsa ulokowany został w Dziale VII "Wznowienie postępowania" przywołanej ustawy, a co więcej, stanowiąc o "rozstrzygnięciu organu międzynarodowego" (a jest nim przecież TSUE) nie odnosi się do trybu podjęcia przez wymieniony organ tego orzeczenia, ograniczając się w tej mierze jedynie do zaakcentowania jego znaczenia w relacji do potrzeby wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego – jak i z prawa unijnego. W tym zaś zakresie trzeba uwzględnić to, że art. 258 TfUE znajduje się w tej części postanowień traktatowych, które dotyczą uprawnień TSUE, przez co – z uwagi właśnie na treść tychże uprawnień oraz ich funkcje – został on także funkcjonalnie powiązany (podobnie jak i art. 267 TfUE) z art. 4 ust. 3 TUE ustanawiającym zasadę lojalnej współpracy, zgodnie z którą państwa członkowskie podejmują wszelkie środki właściwe do zapewnienia wykonywania zobowiązań wobec UE, ułatwiają wypełnianie przez Unię jej zadań i powstrzymują się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrażać urzeczywistnieniu celów Unii. W związku z tym, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że z punktu widzenia aktualizacji dyspozycji normy prawnej z art. 272 § 3 ppsa, nie ma znaczenia to, czy orzeczenie TSUE – to jest "rozstrzygnięcie organu międzynarodowego", o którym mowa w tym przepisie – wydane zostało na podstawie art. 258, czy też art. 267 TfUE. W świetle powyższego, żądanie wznowienia postępowania zakończonego przywołanym na wstępie prawomocnym wyrokiem NSA należy uznać za skuteczne i usprawiedliwione. Ze wskazanego jako podstawa żądania wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego wyroku TSUE z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17 wynika, że uregulowanie zawarte w art. 7 dyrektywy 96/53/WE, jako wyjątek od ustanowionej w art. 3 ust. 1 dyrektywy 96/53/WE zasady swobodnego ruchu pojazdów (tak w ruchu międzynarodowym, jak i w ruchu krajowym), podlegać powinno wykładni ścisłej (zawężającej), co oznacza, że przewidziany w przywołanym przepisie brak dostosowania infrastruktury drogowej należy odnosić do sytuacji szczególnych, a mianowicie do sytuacji przykładowo w przepisie tym wymienionych (por. pkt 80 – 81 wyroku TSUE). Za takie szczególne sytuacje nie mogą być uznane przypadki określone w art. 41 ust. 2 i ust. 3 udp, stanowiące dalej jeszcze idące wyjątki oraz warunki przemieszczania się po drogach krajowych pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 i pkt 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53/WE wartościom nacisku osi, albowiem – z uwagi na ich zakres oraz powszechnie obowiązujący charakter – sytuacje te stanowią ograniczenia w stosowaniu zasady swobodnego ruchu pojazdów. TSUE podkreślił, że z art. 41 udp co do zasady wynika, że (wszystkie) pojazdy (bez względu na ruch, w którym uczestniczą) o maksymalnym nacisku osi napędowej nieprzekraczającym wartości 11,5 t objęte są zakresem ograniczeń wynikających z art. 41 ust. 2 i ust. 3 udp, zaś pojazdy nieprzekraczające maksymalnego nacisku pojedynczej osi wynoszącego 10 t, objęte są zakresem ograniczeń wynikających z art. 41 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 udp. Zniesienie zaś wskazanych ograniczeń w ruchu tych pojazdów – to jest zarówno w ruchu międzynarodowym, jak i w ruchu krajowym – wymaga spełnienia warunku posiadania specjalnego płatnego zezwolenia niepozostającego w jakimkolwiek związku ze stanem (stopniem uszkodzenia) dróg publicznych lub ich odcinków. W konsekwencji TSUE uznał, że wynikające z prawa krajowego ograniczenia mające zastosowanie w zależności od rodzajów dróg – co motywowane jest jakością infrastruktury drogowej pozostając jednocześnie w opozycji do cezury czasowej okresu przejściowego (31 grudnia 2010 r.) – nie mogą być usprawiedliwiane treścią art. 7 dyrektywy 96/53/WE, gdyż wynikający z tego przepisu wyjątek niweczyłby zasadę ustanowioną art. 3 tej dyrektywy (pkt 82 – 88 wyroku TSUE). W świetle wyroku TSUE nie ma zatem podstaw dla ustanawiania w prawie krajowym - w odniesieniu do pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 oraz 3.4 załącznika I do dyrektywy 96/53/WE wartościom nacisku osi - ograniczeń, które mają charakter dalej idących, niż wyjątki wynikające z art. 7 tej dyrektywy (zob. m.in. wyrok NSA z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 562/17). W konsekwencji nie może być uznane za zgodne z prawem unijnym nakładanie - tak jak w okolicznościach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy - kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł za przekroczenie o ponad 20% dopuszczalnego nacisku osi napędowej na drodze krajowej nr 8, dla której ustanowiony w prawie krajowym dopuszczalny nacisk pojedynczej osi wynosił 10 t. W świetle wyroku TSUE nie było bowiem podstaw do ustanawiania w prawie krajowym tak określonego dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu, jako warunku przemieszczania się po polskich drogach krajowych. Z uwagi na to organy administracji powinny odnieść stwierdzone w trakcie kontroli przekroczenie nacisku pojedynczej osi napędowej kontrolowanego pojazdu (12,9 t) do wartości 11,5 t, co wynika z pkt 3.4.1. w zw. z pkt 2.2.1. załącznika I do dyrektywy 96/53/WE, nie zaś do wartości 10 t, co nieprawidłowo - w świetle postanowień analizowanego wyroku TSUE - zaakceptowały NSA i WSA w wydanych w tej sprawie wyrokach. W świetle art. 140ab ust. 1 pkt 3 prd wielkość stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnego nacisku (do 10%, powyżej 10% do 20%, powyżej 20%) ma kluczowe znaczenie dla wysokości nakładanej kary. Przyjęcie przez WITD i GITD wartości 10 t (zamiast 11,5 t) jako punktu odniesienia dla wyliczenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku i zaakceptowanie tego stanu przez WSA i NSA uzasadnia ocenę, że zarówno wydane w tej sprawie wyroki NSA i WSA oraz wydane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego decyzje administracyjne naruszyły prawo materialne. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 282 § 2 ppsa, uznał, że wyrok NSA z 25 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II GSK 2083/15) oraz poprzedzający go wyrok WSA z 9 kwietnia 2015 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 1133/14) podlegały uchyleniu. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny, uznając że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, skorzystał z możliwości przewidzianej w art. 188 ppsa i uchylając wyrok WSA, rozpoznał skargę. W przedstawionych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ w zaskarżonej decyzji wadliwie określono procentową wielkość stwierdzonego przekroczenia nacisku osi, co doprowadziło do niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. Wobec tego wydane w sprawie decyzje podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę organy administracji uwzględnią stanowisko i wykładnię prawa wyrażone w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego i wznowieniowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 5 oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 461), a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od GITD na rzecz Skarżącego 7334 zł, przy czym na koszty te składają się: równowartość wpisu sądowego od skargi (450 zł), wynagrodzenie pełnomocnika za udział w postępowaniu przed WSA (2400 zł), równowartość opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA (100 zł), równowartość wpisu sądowego od skargi kasacyjnej (225 zł), wynagrodzenie pełnomocnika za sporządzenie skargi kasacyjnej (1200 zł), równowartość wpisu sądowego od skargi o wznowienie postępowania (225 zł), wynagrodzenie pełnomocnika za sporządzenie skargi o wznowienie postępowania (2700 zł), równowartość opłat skarbowych uiszczonych z tytułu udzielenia pełnomocnictw w toku postępowania sądowoadministracyjnego i wznowieniowego (34 zł).