II OSK 2355/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 22 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Cyfryzacji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Wa 510/19 w sprawie ze skargi Krajowego Rejestru ... S.A. z siedziba we W... na decyzję Ministra Cyfryzacji z dnia 18 grudnia 2018 r. nr ... w przedmiocie odmowy udostępnienia z rejestru PESEL za pomocą teletransmisji w drodze weryfikacji danych potwierdzających zgon oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 510/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Krajowego Rejestru ... S.A. z siedzibą we W. na decyzję Ministra Cyfryzacji z dnia 18 grudnia 2018 r. nr ... w przedmiocie odmowy udostępnienia z rejestru PESEL za pomocą teletransmisji w drodze weryfikacji danych potwierdzających zgon, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Cyfryzacji z dnia 26 października 2018 r. nr ... oraz zasądził na rzecz strony zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że przedmiotem zaskarżenia była decyzja Ministra Cyfryzacji z 18 grudnia 2018 r. nr .... Decyzją tą, wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku Krajowego Rejestru ... S.A. z siedzibą we W. rozstrzygniętej decyzją z dnia 26 października 2018 r. o odmowie wyrażenia zgody na udostępnienie danych z rejestru PESEL za pomocą urządzeń teletransmisji danych w trybie weryfikacji w zakresie danych potwierdzających zgon – Minister utrzymał w mocy własną decyzję z 26 października 2018 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżąca, mając status biura informacji gospodarczej, ma interes prawny w uzyskaniu dostępu do danych z rejestru PESEL za pomocą urządzeń teletransmisji danych w trybie weryfikacji w zakresie danych potwierdzających zgon. Sąd przypomniał, że biura informacji gospodarczej to podmioty, które zostały upoważnione przez ustawodawcę do udostępniania informacji gospodarczych osobom trzecim nieoznaczonym w chwili przeznaczania tych informacji do udostępniania (art. 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych, t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 470 ze zm., dalej u.u.i.g.). Ustawodawca nałożył szereg szczególnych wymogów, które należy spełnić, aby prowadzić działalność w postaci biura informacji gospodarczej (zob. m. in. art. 5-8 u.u.i.g.), a nadto działalność biur informacji gospodarczej poddana została nadzorowi (art. 32 i n. u.u.i.g.). Sąd dodał, że biuro informacji gospodarczej nie może powierzyć innym podmiotom wykonywania czynności związanych z przedmiotem działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 1 i 2, z wyjątkiem innych biur oraz instytucji utworzonych na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (art. 7 ust. 4 u.u.i.g.). Wszystkie te obostrzenia związane są z faktem, że biuro informacji gospodarczej uprawnione jest m. in. do pozyskiwania i przetwarzania danych osób fizycznych, które podlegają szczególnej ochronie. Chodzi tu m. in. o adres miejsca zamieszkania lub adres do doręczeń, numer PESEL lub innego numeru potwierdzającego tożsamość oraz serię i numer dowodu osobistego lub innego dokumentu potwierdzającego tożsamość, a także dane dotyczące zobowiązania pieniężnego takiej osoby będącej dłużnikiem (zob. art. 2 ust. 1 pkt 2 - 4 oraz ust. 2 pkt 1 u.u.i.g.). Równocześnie trzeba wskazać, że biura informacji gospodarczej pełnią istotną funkcję w gospodarce rynkowej, polegającą przede wszystkim na dostarczaniu uczestnikom tego obrotu wiarygodnych informacji o sytuacji finansowej aktualnych lub przyszłych partnerów gospodarczych lub klientów. Dla wykonania tych obowiązków przez biura informacji gospodarczej ustawodawca przewidział w art. 28 ust. 1 u.u.i.g. uprawnienie do otrzymania przez biuro danych z wielu publicznych ewidencji lub rejestrów. W szczególności, zgodnie z art. 28 ust. 1 u.u.i.g., biuro jest uprawnione do otrzymywania danych z rejestru PESEL na zasadach określonych w ustawie z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. To odesłanie do zasad określonych w ustawie o ewidencji ludności oznacza w szczególności, że dane z rejestru PESEL mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą w tym interes prawny (art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności), przy czym zgodę na udostępnienie takich danych za pomocą urządzeń teletransmisji danych, w tym w drodze weryfikacji, wydaje minister właściwy do spraw informatyzacji (art. 50 ust. 1 pkt 1 oraz art. 51 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności). Ustalając, czy biuro informacji gospodarczej ma interes prawny w udostępnieniu danych z rejestru PESEL za pomocą urządzeń teletransmisji danych w trybie weryfikacji w zakresie danych potwierdzających zgon trzeba mieć na uwadze przede wszystkim ogólne ustalenia orzecznictwa w sprawie interesu prawnego, skoro ustawodawca nie wprowadził tu szczególnych unormowań co do wspomnianego pojęcia prawnego. Nadto, w procesie wykładni nie można pomijać odesłania zawartego w art. 28 ust. 1 pkt 1 u.u.i.g., gdzie wprost wskazano, że biura informacji gospodarczej są uprawnione do otrzymywania danych z rejestru PESEL. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, interpretacja spełnienia wymogu wykazania interesu prawnego w uzyskaniu przez biuro informacji gospodarczej danych potwierdzających zgon nie może abstrahować od tego, że wnioskodawcą jest podmiot wyposażony przez ustawodawcę w szczególne uprawnienia w zakresie pozyskiwania i przetwarzania danych ujawnianych w rejestrze PESEL, co do którego wprowadzono normę kompetencyjną w art. 28 ust. 1 pkt 1 u.u.i.g. Pominięcie tego przepisu w procesie wykładni art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności było sprzeczne z powszechnie przyjętą zasadą wykładni prawa, że niedopuszczalna jest interpretacja, która prowadziłaby do uznania danego przepisu za zbędny (zakaz wykładni per non est; por. np. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., II FSK 2846/14 oraz wyrok NSA z 10 grudnia 2015 r., I OSK 2356/15 – CBOSA; J. Wróblewski: Rozumienie prawa i jego wykładnia, Wrocław 1990, s. 79-80). Innymi słowy, biuro informacji gospodarczej nie może być, w aspekcie oceny interesu pranego, traktowane przez Ministra jak każdy inny podmiot, co do którego ustawodawca nie zdecydował się na wprowadzenie upoważnienia na wzór art. 28 ust. 1 u.i.g.g. Przechodząc do kwestii rozumienia pojęcia interesu prawnego Sąd wywiódł, że Minister nie kwestionuje tego, że Spółka ma interes prawny do dostępu do danych z rejestru PESEL, które zostały wprost wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.u.i.g. jako informacje gospodarcze dotyczące osoby fizycznej. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tylko informacji dotyczących zgonu osoby fizycznej. Dane takie istotnie nie zostały wskazane w powołanym przepisie u.u.i.g. Sąd zauważył jednak, że brak jest normy, która wprost przewidywałaby, że z rejestru PESEL biuro informacji gospodarczej może uzyskiwać tylko dane wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.u.i.g. Zdaniem Sądu, wskazanie wprost przez ustawodawcę w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.u.i.g. informacji dotyczących zgonu nie było konieczne, a wręcz byłoby nie do pogodzenia z innymi postanowieniami ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych. Sąd wskazał na definicję dłużnika zawartą w art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 u.u.i.g. Zgodnie z tym przepisem, pod pojęciem "dłużnika" rozumie się osobę fizyczną, w tym osobę fizyczną wykonującą działalność gospodarczą, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, zobowiązaną względem wierzyciela w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą lub stosunkiem prawnym. Następnie trzeba przypomnieć, że zdolność prawna osoby fizycznej kończy się wraz ze śmiercią człowieka. Sąd argumentował, że zmarły nie może posiadać praw ani obowiązków (art. 8 i 922 k.c.). Tym samym dane, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.u.i.g., to wyłącznie dane dotyczące osoby żyjącej. Tylko taka osoba jest bowiem dłużnikiem w rozumieniu tej ustawy. W ocenie Sądu, zbędne, a wręcz nielogiczne, byłoby w takim przypadku podawanie w katalogu danych gospodarczych dotyczących osoby fizycznej informacji o jej zgonie. Dane osoby zmarłej nie powinny być ujawnione przez biuro informacji gospodarczej, a w razie ich ujawnienia przed datą zgonu, dane te winny być usunięte po powzięciu takiej informacji przez biuro. Sąd wywiódł, że zgodnie z art. 21 ust. 1 u.u.i.g., biuro ujawnia tylko aktualne informacje gospodarcze. Wbrew twierdzeniom Ministra, źródłem informacji o nieaktualności danych dotyczących braku zdolności prawnej osoby fizycznej nie jest wyłącznie wierzyciel. Zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 2 u.u.i.g., biuro dokonuje aktualizacji informacji gospodarczych w zakresie danych, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 4 lit. e, f lub j - w przypadku uzyskania uzasadnionej informacji o nieaktualności, nieprawdziwości lub niekompletności tych danych, nie później niż w terminie 30 dni od dnia uzyskania uzasadnionej informacji. Ustawodawca nie ograniczył tu źródła informacji do wierzyciela. Podobnie ograniczenia tego nie przewidziano w art. 21a ust. 6 u.u.i.g., który to przepis również zobowiązuje biuro do usuwania informacji nieaktualnych. Między innymi właśnie w celu weryfikacji aktualności danych dotyczących osób fizycznych ustawodawca upoważnił biuro do uzyskiwania danych z rejestru PESEL w powołanym wyżej art. 28 ust. 1 pkt 1 u.u.i.g. Minister w swojej praktyce zdaje się zresztą zauważać interes prawny biura informacji w uzyskaniu danych o zgonie dłużnika, przy czym z niezrozumiałych powodów interes ten ogranicza do wniosków indywidulanych rozpatrywanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych (zob. końcowy fragment dołączonego do skargi pisma Ministra z 26 czerwca 2018 r.). Końcowo Sąd wskazał, że niezasadne jest odwoływanie się przez Ministra w odpowiedzi na skargę do regulacji zawartej w art. 59a ust. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe (Dz.U. z 2018 r. poz. 2187). Zgodnie z tym przepisem, z upływem 5 lat od dnia wydania ostatniej dyspozycji dotyczącej rachunku prowadzonego na podstawie umowy, o której mowa w ust. 1, bank jest obowiązany wystąpić do ministra właściwego do spraw informatyzacji o udostępnienie danych z rejestru Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) umożliwiających ustalenie, czy posiadacz rachunku żyje. W przypadku gdy umowa przewiduje prowadzenie więcej niż jednego rachunku, termin, o którym mowa w zdaniu pierwszym, liczy się od dnia wydania ostatniej dyspozycji dotyczącej tych rachunków. Przede wszystkim, przepis ten przewidziany jest w innej ustawie oraz dotyczy nie uprawnienia banku do uzyskania danych z rejestru PESEL o zgonie strony umowy rachunku bankowego, ale obowiązku banku wystąpienia do ministra właściwego do spraw informatyzacji o udostępnienie danych ze wspomnianego rejestru w związku z potrzebą uregulowania problemu tzw. martwych kont bankowych. Również w razie braku tego przepisu bank byłby uprawniony do uzyskiwania danych z rejestru PESEL w zakresie zgonu, skoro z chwilą zgonu wygasa umowa rachunku bankowego. Zdaniem Sądu, odwołanie się przez Ministra do art. 59a ust. 6 prawa bankowego jest zatem egzemplifikacją prawidłowości poglądu, że wnioskowanie prawnicze a contrario jest wnioskowaniem niepewnym i bywa często zawodne, a jego stosowanie winno być ograniczone w zasadzie do sytuacji, w których chodzi o przepisy normujące w sposób wyczerpujący wszystkie sytuacje (por. np. wyrok NSA z 19 marca 2008 r., II GSK 427/07, CBOSA; L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 217). Zasadne, w ocenie Sądu, okazały się również, co do zasady, zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Trafnie zarzucono w szczególności w skardze, że Minister nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący, dlaczego w jego ocenie Spółka nie spełnia wymogów technicznych i wymogów bezpieczeństwa, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 49 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności. Minister nie odniósł się przy tym zupełnie do dokumentacji uzupełnionej przez Spółkę w trakcie postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tym samym doszło do naruszenia m. in. art. 7, art. 8 § 1 oraz art. 11, art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, rozważania Ministra zawarte w decyzji z 26 października 2018 r. są nader lakoniczne, zaś w zaskarżonej decyzji, pomimo uzupełnienia materiału dowodowego przez Spółkę, sprowadzają się do powołania się na treść uzasadnienia utrzymanej w mocy decyzji. W ocenie Sądu pierwszej instancji, decyzja Ministra w tej części nie poddaje się w istocie kontroli sądowoadministracyjnej. W odpowiedzi na skargę Minister zdaje się zresztą dostrzegać wspomniane braki uzasadnienia swoich decyzji podkreślając równocześnie, że z uwagi na przyjęcie, że Spółka nie ma interesu prawnego w uzasadnieniu przedmiotowych danych o zgodzie, "analiza spełnienia warunków technicznych stałaby się całkowicie bezprzedmiotowa". Istotnie, w razie podzielenia poglądu Minister o braku interesu prawnego po stronie spółki, rozważanie spełnienia warunków technicznych byłyby zbędne. Sąd nie podzielił jednak poglądu Ministra w sprawie braku interesu prawnego po stronie Spółki, zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy kwestia spełnienia warunków technicznych będzie musiał być wnikliwie wyjaśniona, w sposób poddający się weryfikacji w ramach ewentualnej kontroli sądowoadministracyjnej. Sąd wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie Minister będzie miał na uwadze wskazane wyżej oceny prawne. Zakres sprawy wymagającej wyjaśnienia obejmuje kwestię spełnienia przez Spółkę omówionych wyżej warunków technicznych, albowiem co do kwestii posiadania przez Spółkę interesu prawnego Sąd przesądził, że interes ten istnieje po stronie Spółki. Z uwagi na braki w analizie zagadnienia spełnienia warunków technicznych oraz kodeksową i konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności (art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego) i art. 78 Konstytucji RP konieczne było uchylenie również decyzji z 26 października 2018 r. (na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Minister ponownie rozpoznając sprawę winien również w szczególności przestrzegać art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego oraz mieć na uwadze obowiązki organu określone w art. 79a kodeksu postępowania administracyjnego. Jednym z celów nowelizacji kodeksu postępowania administracyjnego z 2017 r. było właśnie wyeliminowanie sytuacji, w której strona dopiero z decyzji odmownej dowiaduje się, że powinna uzupełnić materiał dowodowy o określone dokumenty. W skardze kasacyjnej organ zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na błędnej wykładni i przez to niewłaściwym zastosowaniu: - art. 49 ust. 2a w zw. z art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r. poz.1382) przez przyjęcie wykładni rozszerzającej dla wykazania interesu prawnego w przetwarzaniu danych osobowych, a w konsekwencji przyjęcie, że KR ... S.A. posiada i w należyty sposób wykazał interes prawny w dostępie do usługi weryfikacji informacji o zgonie funkcjonującej w ramach rejestru PESEL, - art. 21 ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r. poz. 470 ze zm.) przez przyjęcie interpretacji wskazanych przepisów w oderwaniu od treści art. 2 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy zawierającej zamknięty katalog informacji gospodarczych odnoszących się do osoby fizycznej, do których przetwarzania są uprawnione biura informacji gospodarczej, - art. 2 ust. 1 pkt 2 u.u.i.g. przez przyjęcie, wbrew brzmieniu tego przepisu, że upoważnienie, czyli przesłanka legalna przetwarzania konkretnych danych osobowych nie musi wynikać wprost z przepisu prawa, a tym samym rozszerzenie wbrew woli ustawodawcy katalogu danych określonych tym przepisem. Pismem z dnia 25 maja 2020 r. pełnomocnik w imieniu organu zrzekł się rozprawy. Pismem z dnia 22 czerwca 2020 r. pełnomocnik Krajowego Rejestru ... S.A. wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i przez to niewłaściwe zastosowanie nie jest zasadny. Zgodnie z art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, których łączyć nie można z uwagi na powstającą odrębność ich wykazania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Określenie podstawy i uzasadnienia skargi kasacyjnej sprowadza się do zarzutu błędnej wykładni przepisów ustawy o ewidencji ludności i ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych przez wyprowadzenie spełnienia przesłanki interesu prawnego do żądania udostępnienia za pomocą urządzeń teletransmisji danych, w drodze weryfikacji, danych zawartych w rejestrze PESEL w zakresie potwierdzających zgon. Artykuł 49 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji stanowił, że "Podmiotom, o których mowa w art. 46 ust. 2 pkt 1, udostępnia się dane potwierdzające zgon, w sposób i na warunkach określonych w ust. 1". W art. 49 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności zakres podmiotowy został wyznaczony przez odesłanie do art. 46 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Artykuł 46 ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności ustanawia przesłankę ograniczającą uprawnienie do żądania udostępnienia danych wykazaniem przez jednostkę organizacyjną interesu prawnego. Artykuł 46 ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności, wprowadzając przesłankę interesu prawnego żądającego udostępnienia danych z rejestrów ewidencji ludności, nie określa aspektu przedmiotowego, który daje podstawy do wyznaczenia granic przedmiotowych interesu prawnego. Przy wykładni interesu prawnego jako przesłanki materialnoprawnej żądania udostępnienia danych, nie można wyznaczyć wąskich ram związanych z autorytatywną konkretyzacją normy materialnego prawa administracyjnego. Takie rozszerzenie zakresu regulacji prawnej wynika z braku, poza wyjątkami, wyznaczenia interesu prawnego expressis verbis w przepisach prawa materialnego będących podstawą rozstrzygnięcia danego rodzaju spraw. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że nawet w przypadkach gdy przepis prawa materialnego expressis verbis wyznacza podmiotowy zakres interesu prawnego, nie zachodzi konieczność uwzględnienia wykładni celowościowej dla pełnego ustalenia zakresu podmiotów, którym ten interes przysługuje. Dla wyprowadzenia zatem interesu prawnego na podstawie art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności należy uwzględnić regulację wynikającą z zakresu realizacji zadań biura informacji gospodarczej, określonych ustawą z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych. Do zadań biura informacji gospodarczych, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych należy ujawnienie tylko aktualnych informacji gospodarczych, a to oznacza obowiązek aktualizacji informacji gospodarczych. Określony w art. 2 ust. 1 pkt 2 zakres informacji gospodarczych w aspekcie podmiotowym wobec osób fizycznych nie wyłącza konieczności aktualizacji w razie zgonu osoby fizycznej. Brak wyliczenia enumeratywnego zapisu kwalifikacji informacji gospodarczej zgonu osoby fizycznej nie oznacza, że z obowiązku ujawniania aktualnych informacji gospodarczych nie ma podstaw do wyprowadzenia interesu prawnego biur informacji gospodarczych. Zasadnie w zaskarżonym wyroku Sąd wywiódł na podstawie wykładni systemowej i celowościowej regulacji ustawy o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych interes prawny Krajowego Rejestru ... S.A. z siedzibą we W.. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. ----------------------- 9