Ppolska.starec← UrzadnikZaloguj

II SA/Lu 636/20

Sądy administracyjne2020-11-04
Sygnatura
II SA/Lu 636/20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia
2020-11-04
Rodzaj
Postanowienie WSA w Lublinie

Sędziowie

Marta Laskowska-Pietrzak

Rozstrzygnięcie

Odrzucono skargę

Treść orzeczenia

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na działalność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie wyburzenia budynku p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE J. Z. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę z dnia [...] sierpnia 2020 r. (oznaczoną jako "Odwołanie"), w której zakwestionował prawidłowość działań Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w sprawie wyburzenia budynku. W treści skargi wskazał, że (cyt.) "chodzi o podrobienie mojego pisma z dnia 02 na 05.2010 rok gdzie wyraziłem zgodę na 6 metry a został wybużony cały budynek murowany z pustaka na fundamencie lanym beton. gdzie na rozbiurkę niewyraziłem zgody" (pisownia oryginalna). W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie. Organ przyjął, że skarga dotyczy jego działań podjętych w sprawie pisma skarżącego z dnia 17 stycznia 2020 r. , w którym zwrócił się on do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o przeprowadzenie kontroli na działce nr ewid.[...] w miejscowości P. P., gmina S., zarzucając właścicielom tej nieruchomości posadzenie tuj w zbyt bliskiej odległości od granicy działki skarżącego. Organ podkreślił, że odpowiedzi na to pismo udzielił skarżącemu w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...] Mając na względzie, że skarga J. Z. nie zawierała jednoznacznego oznaczenia przedmiotu zaskarżenia, Sąd w piśmie z dnia 16 października 2020 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia bądź innego aktu) lub zaskarżonej czynności, ewentualnie wskazanie przedmiotu zaskarżonej bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do dokonania powyższych czynności doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu 22 października 2020 r. (potwierdzenie odbioru – k. 26). W odpowiedzi na wezwanie skarżący w zakreślonym terminie złożył pismo z dnia 27 października 2020 r., w którym jako numer i datę zaskarżonego aktu wskazał następujące sygnatury: "II-Kp. [...]", "II.Kp. [...]", "R.P.S.-[...] Kom. Pol. w K." "II-W [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W doktrynie przyjmuje się, że wymóg określony w art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a. jest spełniony, jeżeli skarżący (w skardze) poda informacje, które pozwolą ustalić, o jaki akt lub czynność chodzi (zob. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 206). W istocie wymóg ten sprowadza się zatem do konieczności oznaczenia w skardze przynajmniej numeru i daty wydania zaskarżonego aktu lub daty podjęcia zaskarżonej czynności oraz jej przedmiotu, ewentualnie – w przypadku wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu – wskazania przedmiotu sprawy, której zarzucana bezczynność lub przewlekłość postępowania dotyczy. Wniesiona przez J. Z. skarga z dnia [...] października 2020 r. nie zawierała powyższych elementów, natomiast jej treść umożliwiała ustalenie jedynie tego, że skarga dotyczy działań (bądź zaniechań) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w sprawie wyburzenia budynku murowanego. Jednocześnie z treści skargi w żaden sposób nie wynikało, jakoby dotyczyła ona – jak przyjął organ w odpowiedzi na skargę – pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2020 r. stanowiącego odpowiedź na pismo skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r. dotyczące nasadzenia tuj na nieruchomości sąsiadującej z działką skarżącego. Z powyższych względów konieczne było wezwanie skarżącego, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez precyzyjne oznaczenie przedmiotu zaskarżenia, tj. wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia bądź innego aktu) lub zaskarżonej czynności, ewentualnie wskazanie przedmiotu zaskarżonej bezczynności lub przewlekle prowadzonego postępowania. Wezwanie w tym przedmiocie (wraz z pouczeniem, że jego niewykonanie w terminie 7 dni skutkować będzie odrzuceniem skargi) doręczono skarżącemu prawidłowo w dniu [...] października 2020 r. Termin do wykonania wezwania upłynął zatem z dniem [...] października 2020 r. Wprawdzie skarżący w zakreślonym terminie odpowiedział na wezwanie Sądu, jednak nie sposób uznać, że w nadesłanej odpowiedzi prawidłowo wykonał nałożony na niego obowiązek. Wskazując przedmiot skargi skarżący wskazał bowiem sygnatury czterech spraw, przy czym żadna z nich nie stanowi oznaczenia (znaku sprawy lub numeru decyzji bądź postanowienia) stosowanego przez organ nadzoru budowlanego (dwie ze wskazanych sygnatur dotyczą spraw karnych, jedna sprawy wykroczeniowej, natomiast jedna stanowi oznaczenie sprawy prowadzonej przez Komendę Policji w K.). Nadto skarżący nie wskazał daty wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia zaskarżonej czynności. Uznać wobec tego należy, że skarżący, pomimo wezwania, nie spełnił wymogu określonego w art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a., albowiem nadal nie jest możliwe ustalenie, jakiego dokładnie aktu lub czynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dotyczy jego skarga. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, czyniąc koniecznym jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.