II SA/Sz 796/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej T. L. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1. Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2021 r. T. L. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy G. o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką. 2. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2022 r. Burmistrz Miasta i Gminy G. orzekł o odmowie przyznania ww świadczenia. 3. Decyzją z dnia [...] marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchyliło decyzję Organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy dokonać ustaleń w zakresie związku przyczynowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub nie podejmowania zatrudnienia, a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką mając na względzie przebieg aktywności zawodowej strony, jej wiek, możliwości zatrudnienia na rynku pracy, posiadane doświadczenie zawodowe, wykształcenie i stopień niepełnosprawności. 4. Decyzją nr [...] (o tym samym numerze, co pierwotnie wydana), z dnia [...] maja 2022 r. Organ pierwszej instancji, ponownie odmówił przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką. Organ wskazał, że w sprawie nie zaistniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rezygnacją z pracy czy niepodejmowaniem zatrudnienia a sprawowaniem opieki nad matką. Bowiem zgodnie ze świadectwem pracy z firmy C. Polska sp. z o.o. z dnia 31 sierpnia 2021 r. stosunek pracy wnioskodawcy został w tym dniu rozwiązany, w wyniku rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę za wypowiedzeniem. Powyższe, zdaniem Organu stanowi, że Skarżący nie zrezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką. Czynności związane z prowadzeniem domu nie mogą być, zdaniem Organu uznane za czynności związane ze sprawowaniem opieki. Poza tym, jak wskazał Organ, Skarżący mieszka z matką od grudnia 2020 r., matka jest uznana za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym od stycznia 2006 r., zatem przed utratą zatrudnienia przez Skarżącego, będąc osobą pracującą w pełnym wymiarze czasu pracy Skarżący opiekował się matką i prowadził wspólnie z nią gospodarstwo domowe, wykonując czynności dnia codziennego. 5. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2022 r., działając na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ), art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 615), orzekło o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. W uzasadnieniu Organ analizował, czy zachodzi korelacja między rezygnacją przez Skarżącego z zatrudnienia bądź jego niepodejmowaniem a celem, jakim jest konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką i uwypuklił, że w sytuacji Skarżącego nie można mówić o zrezygnowaniu z zatrudnienia ze względu na konieczność zapewnienia opieki matce, bowiem sprawowana opieka nie ma charakteru tego rodzaju, żeby zmuszała Skarżącego do definitywnej rezygnacji z aktywności zawodowej. Takie czynności jak gotowanie, sprzątanie, robienie zakupów, czyli szeroko rozumiane prowadzenie gospodarstwa domowego są czynnościami, które nie mogą być uznane za czynności wymagające całodobowej dyspozycji Skarżącego. 6. Niezadowolony z treści rozstrzygnięcia, Skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika złożył obszerną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie W uzasadnieniu skargi wskazał na naruszenia: - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności w sprawie prowadząc do błędnej oceny, że brak jest związku przyczynowego pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a prawowaną opieką nad matką, - art. 7 K.p.a., art. 11 K.p.a. w zw. z art. 8, 77 § 1, 80 § 1, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 17 ust. 4 u.ś.r. poprzez niedołożenie staranności w uzasadnieniu decyzji co do kwestii, z jakich powodów organ uznał, ze matka Skarżącego nie wymaga długotrwałej i stałej opieki Skarżącego, a czynności wykonywane przez niego związane są z prowadzeniem gospodarstwa domowego, a nie opieką nad matką, - art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 17 ust. 4 u.ś.r. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Organu I instancji. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Organów obu instancji. W uzasadnieniu szeroko odniósł się do wskazanych naruszeń zaznaczając, że niefortunnie oświadczył przed organem, że opieka nad matką zajmuje mu 5 godzin dziennie, jednak nie da się ukryć, że czynności wchodzące w zakres opieki nie są wykonywane łącznie. Skarżący uwypuklił, że nie może matki zostawiać samej, stąd opieka nad nią ma rzeczywiście charakter opieki całodobowej, także ze względu na jej stan zdrowia, niezwiązany bezpośrednio z jej niepełnosprawnością. Matka Skarżącego cierpi na schorzenia kardiologiczne, przez które potrafi zasłabnąć i upaść, zaś konieczność częstych wizyt u lekarzy osłabia dyspozycyjność Skarżącego. Skarżący wskazał, że ograniczenia pracy wynikają także z okoliczności dotyczących samego Skarżącego, gdyż jest on osobą zaliczoną do lekkiego stopnia niepełnosprawności, w związku z czym nie może być zatrudniony w każdej pracy. 7. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest zasadna. 8. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sądy administracyjne nie zastępują organów administracji publicznej i nie przejmują ich kompetencji do końcowego załatwienia sprawy administracyjnej i wydania rozstrzygnięcia. Orzeczenia sądów administracyjnych, w razie uwzględnienia skarg, rozstrzygają o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu bądź zobowiązują organ administracji publicznej do określonego zachowania się w toku dalszego załatwiania sprawy administracyjnej. 9. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, w sytuacji gdy zdaniem Organu II instancji brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sprawowaniem opieki nad matką a niepodejmowaniem bądź rezygnacją z zatrudnienia przez Skarżącego. 10. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 111 ze zm., przywoływanej dalej jako: "u.ś.r.") świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Z art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika zatem, że okoliczność sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji oraz rezygnacja z tego powodu z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przez osobę tę opiekę sprawującą, to warunki konieczne do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę: a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia kompensacyjnego, b) ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów; 11. Zacytowane przepisy określają przesłanki, których wystąpienie warunkuje przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Art. 17 ust. 1 u.ś.r. określa krąg podmiotów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, art. 17 ust. 1a i ust. 5 pkt 2 lit. a. wyznacza zaś kolejność uprawnionych. Z treści cytowanych unormowań wynika jednoznacznie, że ustawodawca powiązał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z obowiązkiem alimentacyjnym. Obowiązek alimentacyjny wynika ze szczególnej więzi prawnej łączącej krewnych i małżonków. Stosownie do art. 128 ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy, obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Przy czym zgodnie z przepisami k.r.o. obowiązek alimentacyjny małżonka wyprzedza obowiązek alimentacyjny krewnych (por. art. 130, art. 60 § 1-3, art. 23 i art. 27 k.r.o.). W myśl zaś art. 132 k.r.o. obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. Przepis ten wskazuje kolejność zobowiązanych do alimentacji oraz wymienia stany faktyczne uzasadniające powstanie obowiązku alimentacyjnego po stronie osoby zobowiązanej w dalszej kolejności. 12. Rozpatrując wniosek Skarżącego o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego Organ odwoławczy uznał, iż wnioskowane świadczenie mu nie przysługuje, bowiem nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez Wnioskodawcę a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. W wywiadzie środowiskowym ustalono, że matka Skarżącego jest osobą schorowaną, i ze względu na stan zdrowia wymaga stałej opieki osoby drugiej, tę opiekę zaś zapewnia jej syn - Skarżący. W tym miejscu Sąd wskazuje, że nie ma potrzeby szerszej analizy wątku zakresu czynności wykonywanych przez Skarżącego w ramach opieki nad matką, gdyż jest to ściśle powiązane z informacjami uzyskanymi w wywiadzie i potwierdzone konkluzją pracownika socjalnego, że Skarżący sprawuje faktyczną i należytą opiekę nad matką. Także szerszego odniesienia się nie wymaga bezsporny stan zdrowia matki Skarżącego, potwierdzony orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wraz z wymogiem stałej opieki innej osoby i niemożnością samodzielnej egzystencji oraz dokumentacja dołączona do skargi. Z wywiadu wynika np., że "mama zapomina zgasić światło, zakręcać wodę i gaz, czasami też zamykać drzwi" (k-43 akt adm.). Sąd zauważa, że konieczność nie tyle towarzyszenia matce w codziennych czynnościach ale wykonywania ich częściowo za nią całodobowo wskazuje, że Skarżący musi sprawować nad matką opiekę stałą. Ze względu na wiek matki – 85 lat oraz orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności wydane na stałe, także nie budzi wątpliwości, że jej stan nie będzie się polepszał. Nie może Skarżący zatem, niejako per se podjąć zatrudnienia w tych okolicznościach. Poza tym, Skarżący był osobą aktywną zawodowo i choć zakończył zatrudnienie na skutek wypowiedzenia przez pracodawcę stosunku pracy, to trudno nie zauważyć korelacji czasowej: Skarżący zamieszkał z matką pół roku przez ustaniem stosunku zatrudnienia, zaś jak wynika z ostatniego świadectwa pracy (w firmie C. pracował od 6 stycznia 2003 r.), od roku 2013 pobierał zasiłek opiekuńczy na członka rodziny (ostatni przypadł na 27.07 – 30.07.2021 r.), od listopada 2021 r. otrzymywał zasiłek dla bezrobotnych. Stan zdrowia niepełnosprawnej i zakres czynności z tym związanych, dają podstawę do oceny, że stan zdrowia matki nie pozwalał na kontynuację zatrudnienia. 13. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest zapewnienie odpowiednich świadczeń dla członków rodzin osób niepełnosprawnych, którzy poświęcając się dla najbliższych rezygnują z zatrudnienia, aby stale się nimi opiekować. Celem uregulowania z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. jest udzielenie pomocy państwa osobie, która podejmuje się sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i tym samym, na czas tej opieki, dobrowolnie pozbawia się potencjalnego dochodu. Musi zatem istnieć związek między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia a podjęciem opieki. Świadczenie pielęgnacyjne jest niejako surogatem wynagrodzenia za pracę, które jest uzyskiwane przez uprawnionego nie od pracodawcy z tytułu świadczenia pracy, a na podstawie decyzji administracyjnej, w związku z koniecznością rezygnacji przez wnioskującego z zatrudnienia z powodu opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Celem ustawodawcy było zapewnienie osobie rezygnującej z zatrudnienia lub go niepodejmującej, ekwiwalentu zatrudnienia, którego nie może podjąć lub kontynuować ze względu na sprawowanie opieki nad niepełnosprawną osobą. Wskazać należy, że przepis art. 17 ust. 1 ustawy stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeśli wnioskodawca nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Przepis ten określa jako przesłankę przyznania świadczenia nie tylko rezygnację z zatrudnienia ale także niepodejmowanie zatrudnienia i obie te przesłanki traktuje jako równorzędne. W orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnia cytowanego przepisu nie budzi wątpliwości. Nie tylko rezygnacja z zatrudnienia stanowi o spełnieniu przesłanki niezbędnej do uzyskania świadczenia. Spełnienie tej przesłanki następuje także wówczas, jeżeli wnioskujący nie podejmuje zatrudnienia w zawiązku z koniecznością sprawowania opieki, przy czym cytowany przepis nie wyznacza żadnych ram czasowych dotyczących podejmowania aktywności zawodowej. Okoliczność, że Skarżący nie był aktywny zawodowo pół roku przed złożeniem wniosku, nie wyklucza zatem, co do zasady, przyznania świadczenia w związku z niepodejmowaniem zatrudnienia z uwagi na sprawowanie opieki. Skarżący ma 51 lat, zatem wiek nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudnienia, choć lekki stopień niepełnosprawności może utrudniać podjęcie pracy. W ocenie Sądu jednak, skoro Skarżący pracował tyle lat, to niewątpliwie mógłby podjąć zatrudnienie bowiem jak wynika z akt sprawy, podejmował aktywności zawodowe. Od roku 2021 pobierał zasiłek dla bezrobotnych, w tym czasie jednak zamieszkiwał już z matką, która wymagała opieki. Fakt sprawowania opieki nad matką nie budzi wątpliwości. Sąd wskazuje jednak, że wystąpienie drugiej z przesłanek - niepodejmowanie zatrudnienia w celu sprawowania opieki, jest okolicznością wystarczającą do spełnienia przesłanki przyznania świadczenia, wymaganej przez normę art. 17 ust. 1 ustawy. Podkreślić należy, że ocena spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 ustawy powinna być dokonywana jako aktualna, to jest odnosząca się do czasu, w którym Skarżący wystąpił o przyznanie świadczenia. Skarżący złożył wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w okresie, w którym matka legitymowała się orzeczeniem o zaliczeniu do osób niezdolnych samodzielnej egzystencji. Skarżący od grudnia roku 2020 nieprzerwanie sprawuje nad matką opiekę, której zakres, w związku z wiekiem i licznymi chorobami wyklucza zdaniem Sądu, możliwość podjęcia zatrudnienia. W sprawie została zatem spełniona przesłanka przyznania świadczenia wynikająca z art. 17 ust. 1 u.ś.r., jaką jest niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą bliską. 14. Podsumowując: Sąd stwierdził, że Organ II instancji niewłaściwie ocenił, że w sprawie nie została spełniona przesłanka przyznania świadczenia z art. 17 ust. 1 u.ś.r., jaką jest istnienie związku przyczynowego między sprawowaniem opieki a niepodejmowaniem zatrudnienia. Organ dopuścił się zatem naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. 15. Końcowo dodać należy, że w ocenie Sądu w badanej sprawie Organ odwoławczy przedstawił prawidłową i powszechnie przyjętą w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykładnię art. 17 ust. ust. 1b u.ś.r. i prawidłowo przyjął, iż po wejściu w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, organy administracji rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, winny badać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 u.ś.r. z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Słusznie tym samym Organ odwoławczy uznał, iż wskazana przez Organ I instancji okoliczność, tj. wiek powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki nie mógł stanowić postawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. 16. Stąd w ocenie Sądu w realiach badanej sprawy należy uznać, iż Skarżący nie podejmował zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 P.p.s.a. Rzeczą Organu odwoławczego, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, będzie ocena wniosku Skarżącego i odwołania, z uwzględnieniem wyrażonego przez Sąd stanowiska, którym organy są związane na podstawie art. 153 p.p.s.a. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl).