II SA/Op 187/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 maja 2022 r., nr SKO.40.914.2022.dr w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 7 lutego 2022 r., nr KT.5430.1.14.2022.KS, Starosta Strzelecki orzekł o cofnięciu M. S. (zwanemu dalej skarżącym) uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. AM, B1, B do czasu ustania przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w dniu 15 grudnia 2021 r. do Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Strzelcach Opolskich wpłynęło z Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi orzeczenie lekarskie z dnia 9 grudnia 2021 r., nr [...], wydane skarżącemu, stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy określonych kategorii. To spowodowało wszczęcie postępowania, w ramach którego pełnomocnik złożył oświadczenie skarżącego z dnia 28 stycznia 2022 r. oraz zaświadczenie [...] z dnia 7 grudnia 2021 r., które - jak uznał organ - nie ma waloru orzeczenia lekarskiego, o jakim mowa w ustawie. Dalej organ powołał się na art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, którego istotą jest uniemożliwienie uczestnictwa w ruchu drogowym w charakterze kierowców osobom, co do których istnieją przeciwwskazania lekarskie do kierowania pojazdami. Organ argumentował, że wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku bowiem stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie wskazanym w orzeczeniu. Organ administracji jest związany treścią orzeczenia lekarskiego, zaś badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzić jedynie lekarze uprawnieni, spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 ustawy. Natomiast orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania jest ostateczne (art. 79 ust. 7 ustawy). Według organu w niniejszej sprawie zaszły zatem przesłanki ustawowe określone w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a.: - art. 7 i art. 77 § 1 poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania decyzji, - art. 8 poprzez nieuwzględnienie treści oświadczenia skarżącego i aktualnych dokumentów medycznych przez niego przedłożonych, - art. 75 § 1 poprzez nierozpoznanie wniosku skarżącego o skierowanie go na ponowne badanie w związku z treścią jego oświadczenia i zaświadczenia lekarskiego z dnia 7 grudnia 2021 r. Skarżący zarzucił też naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy poprzez jego przedwczesne zastosowanie, w sytuacji gdy istniała konieczność dodatkowego wyjaśnienia okoliczności sprawy. W związku z tymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie decyzji oraz skierowanie na ponowne badanie lekarskie, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący wywodził, że organ nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności nie zebrał pełnego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Nie rozpoznał w ogóle wniosku skarżącego o ponowne skierowanie na badanie lekarskie, który został złożony z uwagi na przebieg poprzedniego badania i treść zaświadczenia wydanego skarżącemu przez lekarza [...] z dnia 7 grudnia 2021 r. (nie [...], jak wskazuje organ), a także ze względu na treść złożonego przez skarżącego oświadczenia. Skarżący podniósł, że zaświadczenie zostało wydane przez lekarza [...], który jest lekarzem skarżącego i z pewnością posiada większą wiedzę na temat stanu jego zdrowia [...], aniżeli przypadkowa osoba, która przeprowadza badanie celem wydania orzeczenia, o którym mowa w ustawie, choć w przypadku skarżącego nie można mówić o tym, że badanie zostało przeprowadzone. Zarzucił jeszcze, że organ nie tylko całkowicie pominął treść przedłożonego zaświadczenia, wskazując, że nie zostało ono wydane dla potrzeb niniejszego postępowania, ale nawet nie rozpoznał wniosku skarżącego o ponowne skierowanie na badania. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 23 maja 2022 r., nr SKO.40.914.2022.dr, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i - orzekając co do istoty sprawy - cofnęło skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, B1 i B. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania i stwierdził, że z treści normy art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy wynika obowiązek starosty wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym wydanie decyzji, zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Decyzja ta ma zatem charakter związany. Kolegium argumentowało, że omawiany przepis pełni funkcję ochronną w stosunku do samego kierowcy, jak i przede wszystkim w stosunku do pozostałych uczestników ruchu drogowego. Jego istotą jest odsunięcie od kierowania pojazdami osób, które z uwagi na stan zdrowia mogą stworzyć niebezpieczeństwo w ruchu drogowym i spowodować zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego oraz mienia. Natomiast całość postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie sprowadza się do uzyskania stosownego dokumentu wydanego przez uprawniony podmiot medyczny bądź przez osobę legitymującą się stosownymi kwalifikacjami. Z kolei orzeczenia lekarskie wydane przez uprawnione jednostki medyczne nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej (starostę) w prowadzonych przez te organy postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Obalenie domniemania prawdziwości tego dokumentu możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 ustawy, tj. w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego. Organ stwierdził, że w realiach sprawy orzeczenie lekarskie z dnia 9 grudnia 2021 r. zostało sporządzone przez uprawionego lekarza właściwej jednostki medycznej w uregulowanym przepisami ustawy trybie. Badania wykonano na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy. Nie budziło również wątpliwości Kolegium, że jest to orzeczenie ostateczne, gdyż jak wynika z akt sprawy, zostało wydane na skutek przeprowadzenia ponownych badań w trybie odwoławczym. Wedle SKO orzeczenie lekarskie jest dla organu wiążące i nie ma formalnoprawnych podstaw do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. SKO zaznaczyło, że procedura oceny stanu zdrowia kierowcy ma charakter szczególny i odrębny od procedury administracyjnej, dlatego nie mają do niej zastosowania ogólne zasady postępowania administracyjnego. Z tych przyczyn organ nie uznał za zasadne zarzutów odwołania dotyczących nieuwzględnienia zaświadczenia lekarza [...] z dnia 7 grudnia 2021 r. czy oświadczenia strony z dnia 28 stycznia 2022 r., jak również w zakresie skierowania strony na ponowne badanie lekarskie. Stwierdził, że brak ku temu podstaw prawnych. Końcowo w uzasadnieniu odnotowano, że regulacja art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy nie uprawnia starosty do podjęcia orzeczenia w zakresie okresu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. Z tego względu Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i - na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. - zreformowało podjęte przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcie w ten sposób, że - orzekając co do istoty sprawy - cofnęło skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, B1 i B. W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie następujących przepisów: - art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy orzeczenie lekarskie, na podstawie którego wydana została decyzja o cofnięciu skarżącemu uprawnień, było wadliwe, zostało wydane bez zbadania skarżącego oraz bez niezbędnej dokumentacji medycznej z przebiegu jego dotychczasowego leczenia, - art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy decyzja Starosty Strzeleckiego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W motywach skargi skarżący wywodził, że SKO wydając decyzję, pominęło okoliczność, iż Starosta Strzelecki nie prowadził wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności nie zebrało pełnego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Kolegium zbagatelizowało też fakt, że Starosta nie rozpoznał w ogóle wniosku skarżącego o ponowne skierowanie na badanie lekarskie z uwagi na przebieg poprzedniego badania i treść zaświadczenia wydanego skarżącemu przez lekarza [...] z dnia 7 grudnia 2021 r., a także ze względu na treść złożonego przez skarżącego oświadczenia. W tej sytuacji doszło do naruszenia art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, a także art. 138 § 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy decyzja Starosty została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko oraz argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 22 lipca 2022 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o dopuszczenie dowodu w postaci epikryzy z dnia 21 czerwca 2022 r. na okoliczność stanu zdrowia [...] skarżącego oraz braku konieczności leczenia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że rozstrzygnięcie to nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, zaś ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną decyzji kontrolowanej w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W świetle przytoczonej normy prawnej po stronie właściwego organu zachodzi obowiązek wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym podjęcie decyzji, zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, decyzja ta ma zatem charakter związany, czyli taki, który nie zależy od uznania organu. W przypadku stwierdzenia na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem organ ma nie tylko prawo, lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści. Innymi słowy, organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Powyższe stanowisko jest w pełni zgodne z ugruntowanymi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym poglądami w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 152/19 i powołane tam orzecznictwo, wszystkie przywołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na to, że zarzuty skarżącego sprowadzają się w istocie do próby podważenia wydanego w sprawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego, zaakcentować należy, że badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni, spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 ustawy. Z kolei osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ustawy (art. 79 ust. 4 ustawy zd. pierwsze). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 ustawy). Kopię takiego ostatecznego orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy, diagnostyczno-orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami. Procedura oceny stanu zdrowia kierowcy, wynikająca z przywołanych powyżej przepisów, ma charakter szczególny i odrębny od procedury administracyjnej. W konsekwencji nie mają do niej zastosowania ogólne zasady postępowania administracyjnego. Orzeczenia lekarskie wydawane w tym trybie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1374/19). W związku z zarzutami skargi podkreślenia również wymaga, że orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 K.p.a. i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Natomiast kontrola merytoryczna orzeczenia lekarskiego możliwa jest wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez uprawnione medyczne jednostki orzecznicze i to tam winny były być kierowane konkretne argumenty podważające zasadność wydania orzeczenia (por. wyrok NSA: z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt II GSK 213/22; z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I OSK 952/12; z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1859/10). W realiach niniejszej sprawy w stosunku do skarżącego zostało wydane przez uprawnionego lekarza do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami i kierowców Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia 9 grudnia 2021 r., nr [...], w którym stwierdzono istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami każdej kategorii, w tym tramwajami. W orzeczeniu nie wskazano terminu ponownego badania, ponieważ jest ono ostateczne. Przedmiotowe orzeczenie zostało wydane zgodnie z wymogami art. 79 ustawy i - co wymaga podkreślenia - na skutek przeprowadzenia ponownego badania skarżącego w trybie odwoławczym. W konsekwencji organ nie miał innej możliwości prawnej, jak zrealizować obowiązek cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, stosownie do art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy. W dniu orzekania organ odwoławczy dysponował ostatecznym orzeczeniem lekarskim wydanym przez uprawnioną jednostkę medyczną, w którym stwierdzono istnienie przeciwwskazań do kierowania przez skarżącego pojazdami mechanicznymi. Organ administracji publicznej, do którego wpłynęło takie ostateczne orzeczenie, nie posiada jakiegokolwiek luzu decyzyjnego i obowiązany jest orzec o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W orzecznictwie słusznie zwraca się też uwagę, że mechanizm związania organu orzeczeniem lekarskim, stwierdzającym przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, odpowiada konstytucyjnej zasadzie demokratycznego państwa prawnego i pochodnej jej zasadzie proporcjonalności. Procedura wydania przedmiotowego orzeczenia zapewnia pełne gwarancje dla skarżącego. Organ jest natomiast obowiązany jedynie zbadać, czy orzeczenie lekarskie spełnia ustawowe wymogi (np. w zakresie prawidłowości podmiotu, który je wydał), co niewątpliwie miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Kwestie zaś ściśle medyczne, wymagające wiedzy specjalistycznej, znajdują się poza sferą kompetencji organu. Możliwość samodzielnego ustalania przez organ istnienia przeciwskazań zdrowotnych byłaby działaniem nieracjonalnym. Uprawniony lekarz jest bowiem osobą właściwie przeszkoloną, posiadającą odpowiednie kwalifikacje intelektualne i moralne, co czyni go osobą godną zaufania (por. cyt. już wyżej wyrok NSA o sygn. akt I OSK 152/19). Z powyższych względów Sąd za prawidłowe uznał stanowisko Kolegium, że oświadczenie strony z dnia 28 stycznia 2022 r. oraz zaświadczenie lekarza [...] z dnia 7 grudnia 2021 r., które nie zostało wydane przez uprawniony podmiot, nie miały żadnej doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przepisów postępowania poprzez pominięcie treści tych dokumentów jest nieuzasadniony. W wyniku dokonanej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd w konsekwencji doszedł do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się niezasadne. Podkreślić także trzeba, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ materiałów dowodowych, mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. W rozpoznawanej sprawie organ dysponując ostatecznym orzeczeniem o stanie zdrowia skarżącego, po pierwsze nie miał możliwości wydania decyzji wbrew treści tego dokumentu, po drugie nie miał obowiązku prowadzenia dalszego postępowania dowodowego w kierunku pożądanym przez skarżącego. Podsumowując, Sąd stwierdził, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie - wbrew zarzutom skargi - przeprowadzone zostało prawidłowo i doprowadziło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej subsumcji poczynionych ustaleń faktycznych sprawy pod zastosowany art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, co uprawniało go do wydania decyzji reformatoryjnej i orzeczenia o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, B1 i B. Sąd miał również na uwadze to, że organ wskazał - stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. - podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia, a wyjaśniając jego motywy, prawidłowo odniósł się do zarzutów stawianych w odwołaniu. Ponadto Sąd nie dopatrzył się z urzędu innych wadliwości, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z porządku prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił. Końcowo, z uwagi na złożenie przez skarżącego wniosku dowodowego, zauważyć przyjdzie, że w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W ocenie Sądu brak było podstaw do przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, ponieważ zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 133 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny nie jest więc uprawniony - co do zasady - do prowadzenia postępowania dowodowego i czynienia ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, który miałby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny nie może zastępować organu w załatwieniu sprawy, lecz ma za zadanie dokonać kontroli (oceny) działalności organu odnośnie do prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego oraz dochowania wymogów proceduralnych. Na gruncie rozpoznawanej sprawy niedopuszczalne było zatem - jak oczekuje tego skarżący - prowadzenie postępowania dowodowego przez Sąd, mającego na celu poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie przedłożonych dokumentów. Poza tym przedstawiony przez skarżącego dokument w postaci epikryzy z dnia 21 czerwca 2022 r. nie mógł stanowić dowodu w niniejszej sprawie z przyczyn podanych wyżej.