VI SA/Wa 1655/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. O. na pismo Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzi na skargę postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE K. O. (dalej jako skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Komisji Nadzoru Finansowego (dalej KNF) z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...], którym została udzielona mu odpowiedź na jego skargę z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie pozostawienia w obrocie finansowym fałszywych aktów, ksiąg i sprawozdań finansowych B. W odpowiedzi na skargę KNF wniosła o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, wskazując, że pismo skarżącego z dnia [...] czerwca 2009 r. było skargą powszechną w rozumieniu Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego i na jako takie została dnia [...] lipca 2009 r. (Nr [...]) udzielona odpowiedź, która w żadnym razie nie jest decyzją administracyjną podlegającą kontroli sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi – w tym przypadku ww. pismo KNF z dnia [...] lipca 2009 r., podlega jego kontroli. Sądy administracyjne w zakresie swej właściwości rzeczowej sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej wyłącznie pod względem legalności - zgodności z prawem. Kontrola ta ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracji publicznej enumeratywnie wskazane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwana dalej p.p.s.a W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., właściwość rzeczowa sądów administracyjnych ogranicza się do orzekania w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sąd mając na uwadze ww. przepis, określający jego właściwość rzeczową uznał, że zaskarżone w niniejszym przypadku pismo Nr [...] nie należy do żadnej z ww. kategorii przedmiotów – nie jest ani decyzją administracyjna, ani postanowieniem, ani innym aktem, stanowiącym przejaw władczej działalności organów administracji publicznej i kreującym uprawnienia, bądź obowiązki w konkretnej sprawie indywidualnej. Biorąc bowiem pod uwagę treść tego pisma Sąd stwierdził, że nie sposób uznać je za akt administracyjny wydany w indywidualnej sprawie, który określałby na zewnątrz organu administracyjnego jakiekolwiek prawa, bądź obowiązki, konkretnie oznaczonego podmiotu, w indywidualnie oznaczonej sprawie administracyjnej. Nadto Sąd zauważa, że pismo KNF z dnia [...] lipca 2009 r., będące przedmiotem rzeczonej na wstępie skargi, jest odpowiedzią organu na skargę powszechną skarżącego, która to skarga rozpoznana została w trybie Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Taki stan rzeczy powoduje, że sąd administracyjny nie jest właściwy do jej rozpoznawania. Skarga powszechna, w rozumieniu ww. Działu VIII związana jest z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy administracji publicznej albo przez ich pracowników i nie można jej utożsamić ze skargą, o której mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga powszechna - w odróżnieniu do skargi, o której mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, który nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga powszechna jest załatwiona w samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną, polegającą na zawiadomieniu strony - skarżącego o sposobie załatwienia sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1636/97, LEX nr 37138). W niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z taką sytuacją. Zaskarżonym pismem z dnia [...] lipca 2009 r. skarżący został powiadomiony przez KNF o wynikach postępowania w sprawie swojej skargi w sprawie pozostawienia w obrocie finansowym fałszywych aktów, ksiąg i sprawozdań finansowych B. Zatem zaskarżone pismo z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] nie podlega kontroli sądu administracyjnego w myśl przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwość sądów administracyjnych nie jest określona bowiem klauzulą generalną - tak jak właściwość sądów powszechnych. Jak wskazano na wstępie sądy administracyjne sprawują kontrolę działania administracji publicznej jedynie w zakresie legalności – tj. zgodności z powszechnie obowiązującym prawem i to odnośnie ściśle określonych przedmiotów, które zostały enumeratywnie wskazane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2001 r. sygn. akt OPS 3/01 nr LEX 50428). W związku z powyższym, zaskarżone pismo jako nieobjęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego - określonej w ww. przepisach, nie podlega rozpoznaniu przez ten Sąd, co w konsekwencji skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.