Ppolska.starec← UrzadnikZaloguj

II SA/Łd 252/20

Sądy administracyjne2020-10-07
Sygnatura
II SA/Łd 252/20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia
2020-10-07
Rodzaj
Postanowienie WSA w Łodzi

Sędziowie

Arkadiusz Blewązka

Rozstrzygnięcie

Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA

Treść orzeczenia

SENTENCJA Dnia 7 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 7 października 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia wychowawczego p o s t a n a w i a: umorzyć postępowania sądowoadministracyjne. a.bł. UZASADNIENIE J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia wychowawczego. Po uzupełnieniu braków formalnych skargi, w piśmie z dnia 21 września 2020 r. skarżący oświadczył, że wycofuje skargę w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 252/20. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne i ocenił, że nie zmierza ono ani do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. a.bł.