VII SA/Wa 2172/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy [...] w [...] na akt Prezydenta [...] z dnia [...]sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia do realizacji projektu stałej organizacji ruchu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie solidarnie skarżącym A. S. i Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości przy [...] w [...] kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Pismem z dnia 8 sierpnia 2016 r. (data nadania w UP) A. S. i Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy [...] w [...] wnieśli skargę na akt Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia do realizacji projektu stałej organizacji ruchu. Do skargi strona skarżąca załączyła pismo z dnia 4 sierpnia 2016 r. skierowane do Urzędu Miasta [...] Warszawy Biuro Drogownictwa i Komunikacji Inżynier Ruchu [...], zatytułowane "Żądanie ponownego rozpoznania sprawy [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r." Jak wynika z pisma Prezydenta [...] reprezentowanego przez pełnomocnika z dnia 15 listopada 2016 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia akt administracyjnych, ww. pismo strony z dnia 4 sierpnia 2016 r., zostało nadane w dniu 4 sierpnia 2016 r., zaś odpowiedź organu na pismo z dnia 4 sierpnia 2016 r., zawarta w piśmie z dnia 18 sierpnia 2016 r., została nadana do strony listem poleconym w dniu 22 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Na podstawie art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 14/13, zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. poz. 1515), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis art. 102a ustawy o samorządzie gminnym, stanowi, iż w sprawach, o których mowa w niniejszym rozdziale (Rozdział 10 Nadzór nad działalnością gminną), nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tego rodzaju sprawach zastosowanie znajduje jednak przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. w myśl którego skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jego wniesienia (por. uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. nr 3, poz. 60). Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 4 sierpnia 2016 r. strona skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w niniejszej sprawie, a następnie nie czekając na udzielenie przez organ odpowiedzi na wezwanie, w dniu 8 sierpnia 2016 r., z pominięciem organu wniosła skargę bezpośrednio do Sądu na akt Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...]. Odpowiedź organu na wezwanie udzielona została stronie skarżącej pismem z dnia 18 sierpnia 2016 r., nadanym w dniu 22 sierpnia 2016 r. Podkreślić także należy, że warunek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie środków zaskarżenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, może być uznany za spełniony w sposób odpowiadający celowi jego ustanowienia tylko wtedy, gdy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywrze skutek rzeczywisty w postaci: uchylenia przez organ zaskarżonego aktu albo uznania przez stronę racji organu wskutek zapoznania się z argumentacją zawartą w odpowiedzi na wezwanie. Osiągnięcie tego celu wymaga jednakże, z jednej strony, zapewnienia organowi administracji czasowej możliwości merytorycznego odniesienia się do zarzutów podniesionych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a z drugiej strony – odczekania przez stronę postępowania na rezultat wniesionego przez nią wezwania. W rezultacie znajduje uzasadnienie stanowisko, że w przypadku zastosowania trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i nieudzielenia przez organ odpowiedzi na to wezwanie, skargę do sądu administracyjnego można wnieść między trzydziestym a sześćdziesiątym dniem, licząc od dnia wniesienia wezwania, natomiast jeżeli odpowiedź zostanie udzielona – termin do wniesienia skargi wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi. W rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarga została wniesiona przedwcześnie, gdyż strona skarżąca nie odczekała na odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Rodzi to obowiązek odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.