I SA/Wa 2292/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa (spr.), sędzia WSA Łukasz Trochym, sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, Protokolant referent Agnieszka Stefańska, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Prezydenta m. st. W. z dnia [...] marca 2022 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz J. S. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z 12 lipca 2022 r nr KOC/3094/ZS/22 po rozpatrzeniu zażalenia J. S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (SKO/organ) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 15 marca 2022 r. znak UD-1V-WNIG.6826.14784.2019.MDB o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ ustalił, że J. S. zwrócił się do organu I instancji o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako dz. ew. [...] w obrębie [...][...], uregulowanej w księdze wieczystej [...] w prawo własności tego gruntu. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2020 r. znak UD-1V-WNI-G.6826.14784.2019.MDB Prezydent m. st. Warszawy odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie istnieją wątpliwości, które nie mogą zostać rozstrzygnięte w postępowaniu zaświadczeniowym, bowiem postępowanie to jest postępowaniem uproszczonym. Zdaniem organu I instancji strona nie może domagać się wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, gdyż w budynku przy ul. [...] prowadzona była w dniu 1 stycznia 2019 r. działalność gospodarcza. W uzasadnieniu ww. postanowienia, podniesiono, że fakty wskazują na to że pomimo pierwotnego mieszkaniowego charakteru zabudowy nieruchomość w dniu 1 stycznia 2019 r była wykorzystywana na cele niemieszkalne. Przed datą istotną dla rozstrzygnięcia nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania z mieszkalnego na zamieszkania zbiorowego, co potwierdzają dokumenty z kontroli przeprowadzonej przez organ nadzoru budowlanego. W dniu 25 czerwca 2020 r. z zachowaniem ustawowego terminu, J. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w całości kwestionując podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu zażalenia podniósł, że PINB poprzedzając wydanie decyzji przeprowadził dnia 9 stycznia 2019 r kontrolę, która potwierdziła twierdzenia odwołującego i umorzył na mocy art. 105 par. 1 k.p.a. w całości postępowanie w przedmiocie sposobu użytkowania nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu tegoż zażalenia postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2020 r. nr KOC/3407/Zs/20 uchyliło powyższe postanowienie i sprawę przekazało do rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu SKO wskazało, że podnoszona przez organ okoliczność, iż według danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym, nieruchomość stanowiła w dniu 1 stycznia 2019 r. siedzibę osoby prawnej o nazwie [...] Sp. z o.o., nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku, gdyż nie przekreśla celu mieszkalnego nieruchomości. SKO podkreśliło, że przedmiot wykonywanej działalności nie niweczy funkcji mieszkaniowej nieruchomości. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z dnia 15 marca 2022 r. znak UD-IV-WNI-G.6826.14784.2019.MDB Prezydent m.st. Warszawy ponownie odmówił wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako dz. ew. [...] w obrębie [...], uregulowanej w księdze wieczystej [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie z zachowaniem ustawowego terminu złożył J. S. kwestionując rozstrzygnięcie w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ponownie rozpoznając sprawę wskazało, że stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (Dz. U. z 2019 r., poz. 916) z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: mieszkalnymi jednorodzinnymi lub mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. SKO odwołało się do treści księgi wieczystej nr [...], w której sposób korzystania z nieruchomości został wskazany jako tereny mieszkaniowe. Organ podał, że na nieruchomości posadowiony jest budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej o dwóch kondygnacjach naziemnych i podpiwniczeniu, a zgodnie z danymi z ewidencji gruntów i budynków - jeden z budynków o identyfikatorze [...] pełni funkcje mieszkalne, natomiast drugi z budynków funkcje handlowo - usługowe, przy czym budynek opisany jako handlowo-usługowy nie przekracza 30% powierzchni wszystkich budynków. Zatem posiadane rejestry i ewidencje, zdaniem SKO, nie stanowią przeszkody do wydania zaświadczenia. Zgodnie z art. 1a ustawy przekształceniowej przepisy ustawy stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art 1. ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie. W ocenie SKO organ I instancji nie powołał żadnej okoliczności- mogącej stanowić podstawę odmowy wydania zaświadczenia o przekształceniu, do którego doszło z mocy prawa. SKO przytoczyło stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 13 maja 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 244/20 gdzie wskazano, że zadaniem organów w ramach trybu przewidzianego w art. 4 ust. 1 ustawy było zweryfikowanie, czy w sprawie mamy do czynienia z nieruchomością oddaną w użytkowanie wieczyste, a także w świetle posiadanych rejestrów czy jest to nieruchomość zabudowana na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 1 ust. 2 i art. 1a ustawy. (...) W uzasadnieniu projektu ustawy zwrócono też uwagę na to. że zaświadczenie nie tworzy żadnych nowych praw czy obowiązków. W tego typu sprawach organy administracji nie mają zatem kompetencji do kwestionowania prawidłowości wpisów w księgach wieczystych - choćby okoliczności sprawy w sposób oczywisty wskazywały na ich wadliwość. Ustawodawca w ogóle nie przewidział takiej sytuacji, a kwestii wydania zaświadczenia wymaganego przez art. 4 ust. 1 ustawy nie uzależnił od oceny stanu prawnego nieruchomości. Warunkiem przyjęcia skutku przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności jest ustalenie charakteru posadowionych na niej budynków. SKO wskazało, że uchylało już postanowienie odmawiające wydania zaświadczenia i przekazywało sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując wszakże swoje stanowisko w sprawie, które de facto jest zbieżne ze stanowiskiem skarżącego. Stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu czyni zatem bezcelowym uchylenie tegoż postanowienia przez organ II instancji po raz drugi i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż postanowienie organu odwoławczego oraz zawarte w nim poglądy nie są wiążące dla organu I instancji, na co wskazuje chociażby treść uzasadnienia postanowienia z dnia 15 marca 2022 r. Zagadnienie może rozstrzygnąć jedynie orzeczenie sądu administracyjnego wydane w niniejszej sprawie, które będzie wiążące dla organów (por. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie p.p.s.a.). Organ wskazał, że nie może zastąpić swoim orzeczeniem treści zaświadczenia wydawanego przez organ I instancji. Organ odwołał się w tym zakresie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 09 stycznia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2229/12, w którym Sąd potwierdził, iż w przypadku zaskarżenia odmowy wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści i stwierdzenia podstaw do uchylenia postanowienia organu pierwszej instancji, orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego może być tylko kasacyjne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że nie może swoim postanowieniem zastąpić treści zaświadczenia wydanego przez organ, gdyż czym innym jest wydawanie zaświadczenia, a czym innym orzekanie o wydaniu zaświadczenia. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. S. (skarżący), zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 1 ust. 2 Ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (dalej jako "Ustawa o przekształceniu") poprzez błędną wykładnię i mylne uznanie, że nieruchomość będąca przedmiotem wniosku na dzień 1 stycznia 2019 r. nie była zabudowana na cele mieszkaniowe, podczas gdy przedmiotowa nieruchomość była zabudowana na cele mieszkaniowe i pełniła taką funkcję w ww. dacie; b) art. 1 ust. 1 Ustawy o przekształceniu przez jego niezastosowanie i uznanie, że z dniem 1 lipca 2019 r. w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem wniosku, nie doszło do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów w prawo własności, podczas gdy w związku z faktem zabudowania nieruchomości na cele mieszkaniowe budynkiem jednorodzinnym wraz z budynkiem gospodarczym, umożliwiającym prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkaniowego, spełnione zostały niezbędne przesłanki i doszło do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności; c) art. 1 a Ustawy o przekształceniu przez jego niezastosowanie i uznanie, że z dniem 1 lipca 2019 r. w stosunku do nieruchomości będącej przedmiotem wniosku, nie doszło do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntów w prawo własności podczas gdy w związku z faktem zabudowania nieruchomości na cele mieszkaniowe budynkiem jednorodzinnym wraz z budynkiem gospodarczym (którego powierzchnia nie przekracza 30% powierzchni wszystkich budynków), umożliwiającym prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku mieszkaniowego, spełnione zostały niezbędne przesłanki i doszło do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności; d) art. 4 ust. 1 pkt. 3 Ustawy o przekształceniu poprzez błędne zastosowanie i odmowę wydania zaświadczenia zgodnego z treścią pierwotnego wniosku Skarżącego tj. zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie użytkowania wieczystego we własność; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego mających wpływ na wydane rozstrzygnięcie tj.: a) art. 76 § 1 k.p,a. poprzez: nieuznanie faktów wskazanych w decyzjach Państwowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy (dalej jako "PINB") wydanych odpowiednio w dniu [...] lutego 2019 r. w postępowaniu o znaku [...] oraz decyzji o nr [...] o, za urzędowo stwierdzone i brak odniesienia tychże faktów do stanu prawnego sprawy, a w konsekwencji niewłaściwej subsumpcji i wydania postanowienia niezgodnego z prawem; b) art. 7 w zw. z art, 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: niedopełnienie przez organ obowiązku dochodzenia do prawdy materialnej i zaniechanie dokonania oceny stanu faktycznego sprawy nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niezważenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych podnoszonych przez Pozwanego (w szczególności treści uchwały [...] Sp. z o.o. o zmianie adresu oraz decyzji PINB opisanych w lit. a powyżej, a także twierdzeń i stanowisk Skarżącego jako strony postępowania) co spowodowało błędnie ustalenie, że w dniu 1 stycznia 2019 r. nie zostały wypełnione przesłanki wskazanie w art. 1 Ustawy o przekształceniu; c) art. 80 k.p.a. poprzez: niewłaściwe ustalenie na podstawie materiału dowodowego, że okoliczności istotne dla sprawy, to jest niestwierdzenia, że nieruchomość była zabudowana na cele mieszkaniowe w dniu 1 stycznia 2019 r. d) art. 218 §2 k.p.a. poprzez: niewłaściwe zastosowanie i prowadzenie pełnego postępowania dowodowego podczas gdy w postępowaniu o wydanie zaświadczenia nie prowadzi się w pełnym zakresie postępowania dowodowego, nie gromadzi się dowodów ani nie ustala stanu faktycznego sprawy, nie dokonuje się również subsumpcji ustaleń faktycznych do przepisów prawa materialnego; w postępowaniu tym ustala się jedynie, czy na podstawie informacji, którymi organ już dysponuje można potwierdzić fakty lub stan prawny. e) art. 217 §2 pkt 1) w zw. z art. 219 k.p.a. poprzez: błędne zastosowanie i odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści, podczas gdy ze stanu faktycznego i prawnego sprawy wynika, że istniały wszelkie podstawy do wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowego gruntu; Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 marca 2022 r, oraz zobowiązanie Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy do wydania zaświadczenia o treści zgodnej z pierwotnym żądaniem skarżącego to jest zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego we własność dla nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy dla [...] w W., VII Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze [...] oraz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019, poz. 2167 ) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Ustawa z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego we własność ustanowiła, z mocy samego prawa, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w odniesieniu do nieruchomości wymienionych w jej art. 1 i 1a. Ustawodawca uznał za celowe aby podstawę ujawnienia prawa własności stanowiło zaświadczenie potwierdzające to przekształcenie. Wydaje je starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej – w odniesieniu do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa lub - w przypadku gruntów stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego – wójt (burmistrz, prezydent) – co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 1 pkt 3 ustawy). Wydanie zaświadczenia następuje z urzędu lub na wniosek, co z kolei wynika z art. 4 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że w tego rodzaju postępowaniu w aspekcie procesowym zastosowanie ma tryb o jakim mowa w art. 217 i 218 kpa. Postępowanie o wydanie zaświadczenia ma charakter uproszczony a organ, co do zasady, wydaje zaświadczenie na podstawie dokumentów, które są w jego posiadaniu, przede wszystkim ewidencyjnych i rejestracyjnych. Art. 218 § 1 kpa dopuszcza jednak możliwość przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, o ile jest to niezbędne do wydania żądanego zaświadczenia. Odnosząc te wywody do niniejszej sprawy, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ II instancji dokonał prawidłowej oceny dokumentów przede wszystkim w postaci informacji zawartych w księdze wieczystej jak i w ewidencji gruntów i budynków wskazując na brak podstaw do odmowy wydania przez Prezydenta m.st. Warszawy postanowienia o odmowie wydania tegoż zaświadczenia jednakże utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta prawidłowo konstatując (zważywszy że Prezydent m.st. Warszawy nie podzielił stanowiska wyrażonego w postanowieniu kasacyjnym z 18 sierpnia 2020 r.), że orzeczenie SKO nie może swoim postanowieniem zastąpić treści oświadczenia wydanego przez organ I instancji a wiążące dla organu w świetle art. 153 ppsa będzie orzeczenie Sądu. Niesporne jest w niniejszej sprawie, że w aktach sprawy znajdując się dokumenty stanowiące podstawę do przyjęcia, że przedmiotowa działka stanowi tereny budowlane zabudowane budynkiem jednorodzinnym w zabudowie bliźniaczej o charakterze mieszkalnym. Nie jest również kwestionowane, że postępowanie prowadzone przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w sprawie zmiany przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości zostało decyzją z 14 lutego 2020 r. umorzone jako bezprzedmiotowe. Kwestia sporną jest natomiast wyłącznie ustalenie czy strona może domagać się wydania zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, w sytuacji gdy w dniu 1 stycznia 2019 r. w budynku przy ul. [...] prowadzona była działalność gospodarcza. Sąd wskazuje, że przesłanką warunkującą, że z dniem 1 stycznia 2019 r. nastąpiło z mocy prawa przekształcenie użytkowania wieczystego we własność jest ustalenie, że w tej dacie nieruchomość była zabudowana na cele mieszkaniowe tj. zabudowana budynkiem jednorodzinnym lub wielorodzinnym, w którym co najmniej połowa lokali stanowi lokale mieszkalne. Ustawa w art. 1 ust. 2 nie zawiera definicji poszczególnych kategorii budynków i obiektów budowlanych. Należy w związku z tym sięgnąć do przepisów odrębnych. W przypadku budynku mieszkalnego jednorodzinnego zasadne jest odniesienie się do art. 3 pkt 2 a ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2020.1333), z którego wynika, że budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest "budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku". Zawarta w art. 1 ust. 2 definicja podlegających przekształceniu gruntów odnosi się do rodzaju istniejącej na nich zabudowy, a nie do celu, w jakim ta zabudowa jest wykorzystywana. Definicja ma charakter funkcjonalny. Decyduje zatem rodzaj budynku, jego przeznaczenie, a nie sposób korzystania. Okoliczność, czy budynek, albo lokal został wskazany w stosownym rejestrze (KRS, CIDG) jako siedziba przedsiębiorcy nie ma żadnego znaczenia dla oceny, czy jest to budynek lub lokal mieszkalny. Ta okoliczność jest istotna tylko w kontekście pomocy de minimis, a nie w kontekście samego przekształcenia. Przekształceniu podlegają grunty zabudowane w sposób wskazany w art. 1 ust. 2 i art. 2 ustawy niezależnie od tego, w jaki sposób są wykorzystywane, a w tym niezależnie od tego, czy w wyżej wymienionych rejestrach zostały ujawnione jako siedziby przedsiębiorców. Opisywana reguła działa też w drugą stronę, to znaczy, że jeśli budynek lub lokal nie przeznaczony na cele mieszkalne (np. usługowy) jest faktycznie wykorzystywany do takich celów, to mimo tego grunt pod takim budynkiem przekształceniu nie podlega. Zdaniem Sądu, w lokalu mieszkalnym może być zarejestrowana działalność gospodarcza czy może być on adresem spółki prawa handlowego. Okoliczności te nie niweczą podstawowej funkcji mieszkaniowej danego budynku a takie grunty zabudowane tym budynkiem wpisują się w cel ustawy którym jest m.in. zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych obywateli. (komentarz do ustawy pod red L. S. w Lex). Przywołać w tym miejscu należy także uzasadnienie projektu ustawy z którego wynika, że uwłaszczenie dotyczy grupy podmiotów określonej ze względu na funkcję jaką pełni dana nieruchomość tj. funkcję mieszkaniową. Pod pojęciem funkcji należy rozumieć przeznaczenie, zadanie jakie dany obiekt spełnia /por. internetowy słownik języka polskiego PWN -https://sjp.pwn.pl./ Oznacza to, że jeżeli budynek wykorzystywany jest w przeważającej części na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych i w dostępnych organowi kartotekach i innych dokumentach przeznaczony jest do zamieszkiwania nie ma podstaw do przyjęcia, że nie służy on zaspokajaniu takich potrzeb. W aktach jednocześnie brak jest dokumentu wskazującego na zmianę przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości. Sumując Sąd uznał, że organy - w szczególności organ I instancji, który nie podzielił oceny SKO zawartej w postanowieniu z 18 sierpnia 2020 r.- naruszyły art. 1 ust 2 powołanej ustawy w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy poprzez wadliwe przyjęcie, że zarejestrowanie działalności gospodarczej wyklucza możliwość wydania zaświadczenia żądanej treści. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni dokonaną przez sąd ocenę prawną, a następnie zastosuje w niniejszej sprawie przepisy ustawy i wyda zaświadczenie żądanej treści. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c i 119 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.