II OZ 747/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. A. na postanowienie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 874/09 w sprawie ze skargi J. A. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2009r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia [...] marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] września 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Gostyńskiego z dnia [...] sierpnia 2009 r., a także zasądził od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącego kwotę 457 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu orzeczenia w zakresie zwrotu kosztów postępowania Sąd I instancji podał, że wobec uwzględnienia skargi – na podstawie art. 200 ustawy Ppsa – zasądzono od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania przyjmując stosownie do treści art. 205 § 1 tej ustawy, że na koszty te składa się uiszczony wpis sądowy i koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zażalenie na powyższe postanowienie dotyczące zwrotu kosztów postępowania wniósł J. A. domagając się jego zmiany poprzez zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 480 złotych oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego w wysokości 240 złotych. W zażaleniu stwierdzono, że w uzasadnieniu wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania brak jest argumentacji co do wysokości zasądzonych kosztów, co uniemożliwia merytoryczne ustosunkowanie się do stanowiska zajętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Podkreślono, ze w skardze skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania w wysokości 697 złotych, w tym 480 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika. Sąd zasadzając kwotę niższą niż żądana w żaden sposób nie wyjaśnił swojego stanowiska. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż jego zdaniem nakład pracy reprezentującego oraz stopień zawiłości sprawy w pełni uzasadniały zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w żądanej wysokości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie natomiast art. 194 § 1 pkt 9 Ppsa zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie sądu I instancji w przypadku, gdy przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Za koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw, na podstawie art. 205 Ppsa, uznać należy: wynagrodzenie radcy prawnego lub adwokata, koszty sądowe (tj. wpis, opłata kancelaryjna oraz zwrot wydatków) oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Stosownie do § 2 tego artykułu zwrot wynagrodzenia adwokata i radcy prawnego następuje w wysokości nie wyższej niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach Mając powyższe na uwadze należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu właściwie zasądził należne skarżącemu koszty postępowania. W kwocie tej zawarto: wpis od skargi (200 zł), kwotę opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz stawkę minimalną w wysokości 240 zł dla określenia wynagrodzenia radcy prawnego wynikającą z § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustalonego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Łącznie wskazane koszty dają sumę 457 zł, a więc taką, jaką zasądził Wojewódzki Sąd Administracyjny na rzecz strony skarżącej. Odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zażalenia stwierdzić należy, że mając na uwadze brzmienie art. 205 § 2 Ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny nie był władny zasądzić zwrotu kosztów w żądanej przez skarżącego wysokości w zakresie wynagrodzenia pełnomocnika. Brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do powyższej kwestii nie może być uznany, jak sugeruje to pełnomocnik skarżącego, za wadliwość tego uzasadnienia. Zarzut ten byłby usprawiedliwiony, gdyby uzasadnienie postanowienia nie pozwalało na kontrolę kasacyjną. Takie uchybienie nie występuje w niniejszej sprawie. Stwierdzić tym samym należy, że uzasadnienie postanowienia Sądu I instancji w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego spełnia wymagania wynikające z art. 141 § 4 Ppsa. Stwierdzić również należy, że nie znajduje uzasadnienia prawnego wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Przepisy art. 203 i art. 204 Ppsa, które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają bowiem zastosowania do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. Z uwagi na powyższe Sąd żądania tego nie uwzględnił. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu.