II SA/Wa 1625/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Adam Lipiński Protokolant Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania emerytury policyjnej w drodze wyjątku - oddala skargę - UZASADNIENIE Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 8 ust. 1 w związku z art. 11 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) oraz art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2009 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] o odmowie przyznania R. P. emerytury policyjnej w drodze wyjątku. W uzasadnieniu organ podniósł, że strona nie przedstawiła nowych okoliczności lub dowodów mogących wpłynąć na zmianę powyższej decyzji. Przytoczył bowiem fakty, które zostały uwzględnione w poprzednim postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r., tj. zły stan zdrowia oraz trudna sytuacja materialna związana z koniecznością ponoszenia znacznych wydatków na pokrycie kosztów leczenia. Minister wskazując na treść art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, (...), wedle którego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji może przyznać zaopatrzenie emerytalne w drodze wyjątku, funkcjonariuszom oraz członkom rodzin pozostałym po zmarłych funkcjonariuszach, jeżeli osoby te wskutek szczególnych okoliczności nie nabyły prawa do zaopatrzenia emerytalnego przewidzianego w ustawie, stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie R. P. powyższe szczególne okoliczności nie wystąpiły. Organ ustalił, iż wnioskodawca został zwolniony ze służby w Policji z mocy prawa, w następstwie orzeczonej całkowitej niezdolności do pełnienia służby i pobiera rentę inwalidzką. Wyjaśnił, iż uregulowania zawarte w powołanym wyżej przepisie wyłączają możliwość przyznania uprawnień w nich przewidzianych w przypadku posiadania prawa do jednego ze świadczeń określonych w ustawie. Trudna sytuacja materialna nie stanowi również przesłanki do przyznania emerytury policyjnej w drodze wyjątku. Zatem pobierana przez wnioskodawcę policyjna renta inwalidzka, która jest jednym ze świadczeń w ramach policyjnego zaopatrzenia emerytalnego, wyłącza możliwość przyznania prawa do policyjnej emerytury w trybie wyjątkowym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję R. P. wniósł o jej uchylenie. Zarzucił Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji obrazę art. 7, 77 §1 i § 3 Kpa oraz art. 80 Kpa, poprzez niezbadanie sprawy i nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych. Zdaniem R. P. organy nie wzięły pod uwagę okoliczności, które wskazują, iż spełnia warunki uprawniające go do przyznania świadczenia z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Dochody, które posiada są niskie i nie pozwalają mu na godne życie, szczególnie teraz, gdy jest osobą chorą wymagającą znacznych nakładów na leczenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Przepis ten wskazuje, iż osoba, która spełnia dwie przesłanki: • jest funkcjonariuszem Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz członkiem rodziny pozostałym po zmarłym funkcjonariuszu; • nie nabyła prawa do zaopatrzenia emerytalnego przewidzianego w ustawie, może na mocy decyzji administracyjnej Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lub Ministra Obrony Narodowej mieć przyznane w drodze wyjątku zaopatrzenie emerytalne. Wysokość takiego świadczenia nie może przekraczać odpowiednich świadczeń przewidzianych w ww. ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż skarżący spełnia pierwszą przesłankę z art. 8 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. R. P. jest bowiem byłym funkcjonariuszem Policji. Jednak skarżący nie spełnia drugiej z przesłanek, jak bowiem wynika z akt sprawy decyzją Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego z dnia [...] grudnia 1996 r. ustalono mu prawo do policyjnej renty inwalidzkiej, która wynosi na dzień wydania decyzji I instancji [...] zł. Zgodnie z art. 2 pkt 1 lit. b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin renta inwalidzka jest świadczeniem emerytalnym, o którym mowa w ustawie. Należy więc przyjąć, że funkcjonariusz Policji, który ma ustalone prawo do renty inwalidzkiej nie może korzystać z dobrodziejstwa przyznania świadczenia w drodze wyjątku określonego w art. 8 ust. 1 ww. ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.