III SA/Wa 406/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, , po rozpoznaniu w dniu 26 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi PHU L. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] lipca 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 406/08 w ten sposób, że datę wydania zaskarżonej decyzji tj. "[...] grudnia 2008 r." zastąpić datą "[...] grudnia 2007 r." a numer zaskarżonej decyzji " [...] " zastąpić numerem "[...] ". UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 406/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W treści sentencji ww. postanowienia błędnie jednak wskazano jako datę zaskarżonej w sprawie decyzji [...] grudnia 2008 r., a jako numer [...] .Tymczasem, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] grudnia 2007 r. i nosi numer [...] . Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl natomiast art. 156 § 2 zd. 1 p.p.s.a. o sprostowaniu Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Powołane wcześniej okoliczności wskazują, iż w sentencji postanowienia z dnia [...] lipca 2008 r. wystąpiła oczywista omyłka, w związku z czym zasadne było jego sprostowanie. Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – Komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając powyższe na względzie i działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.