I SA/Po 550/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku od towarów i usług na rachunek bankowy podatnika wykazanego w deklaracji VAT-7 za październik 2012 r. postanawia zawiesić postępowanie. UZASADNIENIE Naczelnik Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], odmówił zwrotu podatku od towarów i usług na rachunek bankowy podatnika w kwocie [...] zł., wykazanego w deklaracji VAT-7 za listopad 2012 r. Jako podstawę prawną wskazał art. 86 ust. 1, art. 87 ust. 1 i ust. 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej: "ustawa o VAT". W uzasadnieniu wyjaśnił , że "[...]"Sp. z o.o. Oddział w Polsce (dalej: "spółka", "skarżąca") w listopadzie 2012 r. nie dokonała żadnej sprzedaży opodatkowanej, ani też zwolnionej od opodatkowania podatkiem od towarów i usług, a w rejestrze nabyć zaewidencjonowała jedynie faktury związane z wydatkami poniesionymi na bieżące funkcjonowanie Oddziału w łącznej kwocie netto [...] zł i podatku naliczonym [...] zł. Organ I instancji podniósł, że spółka realizuje wyłącznie zadania zlecone przez "[...]"z [...] i nie wykonuje żadnych czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Skoro spółka w deklaracji VAT-7 za miesiąc listopad 2012 r. nie wykazała żadnej sprzedaży i podatku należnego, to zdaniem organu I instancji, podmiot ten nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zdaniem organu I instancji nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 86 ust. 1 oraz art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, aby skorzystać z prawa do zwrotu podatku naliczonego zawartego w otrzymanych przez spółkę fakturach zakupu, na podstawie art. 87 ust. 5a ustawy o VAT. Naczelnik Urzędu Skarbowego, w odniesieniu do dowodu dołączonego do pisma strony z dnia [...] sierpnia 2013 r. w postaci faktury nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ dotyczy transakcji pomiędzy podmiotami: "[...]" z siedzibą w [...], NIP [...] oraz "[...]" LTD z siedzibą w [...], NIP [...]. Natomiast w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia ustalono, że "[...]" Sp. z o.o. Oddział w Polsce w listopadzie 2012 r. nie dokonała żadnej sprzedaży towarów ani świadczenia usług, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz w art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a w rejestrze nabyć zaewidencjonowała jedynie faktury związane z wydatkami poniesionymi na bieżące funkcjonowanie Oddziału w łącznej kwocie netto [...] zł i podatku naliczonym [...] zł. Organ podkreślił przy tym, że nie kwestionuje faktu zawarcia i wykonania przedmiotowej transakcji pomiędzy kontrahentami wskazanymi w powyższej fakturze, bowiem nie podważa się ich rzetelności. Organ I instancji stwierdził więc, że nie podziela argumentów zawartych w złożonych zastrzeżeniach do protokołu z badania ksiąg. Spółka w odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji w całości w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz orzeczeniem co do istoty sprawy z uwagi na fakt, że w jej ocenie nie zachodzi konieczność uzupełniania materiału dowodowego w znacznej części. Zdaniem spółki organ podatkowy naruszył: - art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że zwrot na rzecz podatnika byłby możliwy wyłącznie w przypadku, gdyby podatnik w danym okresie rozliczeniowym wykazał również podatek należny z tytułu dokonania czynności opodatkowanych na terytorium Polski, - art. 87 ust. 5a tej ustawy o VAT, poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji odmowę zwrotu podatku, podczas gdy nie było podstawy prawnej do sformułowania takiego rozstrzygnięcia. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. w szczególności: - art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że skarżąca nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług, - art. 86 ust. 8 pkt 1 ustawy o VAT, poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że zwrot na rzecz skarżącej byłby możliwy wyłącznie w przypadku, gdyby skarżąca w danym okresie rozliczeniowym wykazała również podatek należny z tytułu dokonania czynności opodatkowanych na terytorium Polski. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W sprawie zasadne jest zawieszenie postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie sygn. akt I FSK 673/13 przedstawił do rozpoznania składowi siedmiu sędziów tego sądu następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2010 r. do 31 marca 2011 r. w stosunku do podmiotów z państw trzecich, nieposiadających na terytorium kraju rezydencji podatkowej (siedziby, stałego miejsca zamieszkania, stałego miejsca prowadzenia działalności – a w przypadku ich braku – zwykłego miejsca prowadzenia działalności lub miejsca zwykłego pobytu), którzy nadal pozostawali zarejestrowani w kraju dla potrzeb podatku od towarów i usług, realizacja zasady neutralności, przez umożliwienie tym podmiotom odzyskania podatku zapłaconego w cenie zakupów dokonanych na terenie kraju, odbywała się na warunkach określonych w art. 86 ust. 1, 2, 8 i 9 oraz art. 87 ust. 1, 5 i 5a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535, ze zm.), czy też na zasadach wynikających z art. 89 ust. 1 pkt 3, ust. 1a – 1g tej ustawy oraz z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 224, poz. 1801, ze zm.)?" Pytanie sformułowane przez skład zwykły Naczelny Sąd Administracyjny zostało powstało na gruncie sporu , w którym podmiot gospodarczy w składanych deklaracjach VAT-7 wykazywał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w sytuacji, gdy nie świadczył na terytorium kraju usług podlegających opodatkowaniu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 listopada 2012 r. o sygn. III SA/Wa 657/12 – dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach Naczelnego Sądu Administracyjnego ). W opinii sądu w niniejszej sprawie zachodzi podobieństwo stanów faktycznych jak i wątpliwości dotyczących wykładni tych samych przepisów ustawy o VAT. Ponieważ podatnik i organy podatkowe odwołują się do zasady neutralności podatku, zasadne jest zawieszenie postępowania sądowego do czasu uzyskania odpowiedzi na powyższe pytanie przedłożone poszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego . W tej sytuacji, uznając, iż rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 ze zm.) orzekł , jak w sentencji postanowienia.