I SA/Ol 337/15

SENTENCJA Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Małgorzata Klimek po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata D. R. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi H. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie: podatku od nieruchomości za 2015r. postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) na rzecz adwokata D. R. kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 lipca 2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W dniu 29 października 2015 r. wyznaczona pełnomocnik z urzędu reprezentowała skarżącą na rozprawie i wniosła o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczyła, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 29 października 2015r., w którym oddalił skargę H. Ł., nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata. Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczególne zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez adwokata ustanowionego z urzędu, reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). W myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "a", stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (w niniejszej sprawie jest to 134 zł) – stawkę obliczoną na podstawie § 6. Zgodnie z § 6 pkt 1 rozporządzenia stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy do 500 zł wynosi 60 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu reprezentowała skarżącą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji i złożyła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczyła, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części. W tej sytuacji uznano, że należy przyznać pełnomocnik wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 60 zł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "a", podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Wskazać również należy, iż niniejszym postanowieniem nie przyznano wynagrodzenia za sporządzenie przez pełnomocnik opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej złożonej w dniu 25 listopada 2015r., albowiem opinia ta jak i pismo procesowe z dnia 25 listopada 2015r. nie zawierały wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wykonanej w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.