II SA/Wa 1380/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Protokolant – starszy sekretarz sądowy Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2011 r. sprawy ze J. B. na decyzję Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie opinii służbowej uchyla zaskarżoną decyzję, – zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. UZASADNIENIE Naczelnik Wydziału [...] Komendy Powiatowej w L., w dniu [...] maja 2010 r. sporządził opinię okresową dotyczącą [...] J. B. za okres od [...] października 2006 r. do [...] maja 2010 r. W odwołaniu z dnia [...] czerwca 2010 r. od powyższej opinii do Komendanta Powiatowego Policji w L., skarżący nie zgodził się z nią z uwagi na to, że "jest krzywdząca i nie polegająca na prawdzie". Komendant Powiatowy Policji w L. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., działając na podstawie art. 35 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) i § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 98, poz. 890 ze zm.), powołał komisję do zbadania powyższej opinii służbowej i w złożonym sprawozdaniu Komisja wniosła o utrzymanie jej w mocy. Komendant Powiatowy Policji w L. pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. poinformował skarżącego J. B., że utrzymał w mocy zaskarżoną opinię służbową. W wyniku skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1229/10, uchylił zaskarżoną decyzję i w uzasadnieniu wskazał m.in., że "W sprawie nie jest kwestionowane, iż pismo Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] czerwca 2010 r., L.dz. [...], utrzymujące w mocy zaskarżoną opinię służbową, jest decyzją administracyjną. Zatem tego rodzaju akt powinien zawierać elementy formalne decyzji wskazane w art. 107 § 1, w tym zwłaszcza uzasadnienie faktyczne i prawne. Bez zachowania tego elementu decyzji strona nie ma możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem – zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie rozstrzygnięcia stanowi jeden z warunków skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez sąd. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Komendanta Powiatowego Policji w L. nie zawiera uzasadnienia. Organ w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów skarżącego podniesionych w trakcie postępowania, iż wydana opinia "jest krzywdząca i nie polega na prawdzie". W tych warunkach brak uzasadnienia stanowiska organu, który utrzymał w mocy wydaną opinię powoduje, że decyzja organu staje się nieweryfikowalna. Uzasadnieniem dla podjętej decyzji nie może być stanowisko i argumentacja organu wyrażone w odpowiedzi na skargę. Brak motywów rozstrzygnięcia stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem decyzji". Wobec powyższego Komendant Powiatowy Policji w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną opinię służbową z dnia [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu powołał się na opisany powyżej stan faktyczny, wskazując jednocześnie, że w opinii określono dyspozycyjność skarżącego jako poniżej wymagań, ponieważ – według opiniującego – korzystał on ze zwolnień lekarskich w wymiarze [...] dni w roku 2007, [...] dni w roku 2008, [...] dni w roku 2009 i [...] dni w roku 2010. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji brak podstawy prawnej i obrazę przepisów prawa materialnego, poprzez naruszenie przepisów zawartych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 98, poz. 890 ze zm.) i w tej sytuacji wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu nie zgodził się z treścią opinii, wskazując, że sporządzający opinię kierował się emocjami, a nie prawem, zaś komisja nie miała na celu zbadania opinii, lecz dostała polecenie podpisania sprawozdania. Ponadto zwolnienie od zajęć służbowych z powodu choroby nie jest okolicznością mającą wpływ na określenie dyspozycyjności policjanta, jako poniżej wymagań. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w L. wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, powołując się i cytując swoje stanowisko z odpowiedzi na poprzednią skargę do sprawy II SA/Wa 1229/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów, aniżeli podniesione przez skarżącego. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w myśl którego, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz nie może wydać nawet orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Natomiast stosownie do treści art. 153 powyższej ustawy, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Komendant Powiatowy Policji w L. nie zastosował się przy ponownym prowadzeniu sprawy administracyjnej i w konsekwencji przy wydaniu decyzji, co do wskazań dotyczących dalszego postępowania zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1229/10. Wszak w jego uzasadnieniu – a co już zacytowano w stanie faktycznym – wyraźnie stwierdzono, że decyzja powinna "zawierać elementy formalne decyzji wskazane w art. 107 § 1 k.p.a., w tym zwłaszcza uzasadnienie faktyczne i prawne". Z kolei zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Natomiast analizując treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie sposób dopatrzeć się wskazanych powyżej elementów uzasadnienia, bowiem za takie nie można uznać przytoczonych jedynie faktów dotyczących sporządzenia opinii, złożenia odwołania, wydania opinii przez komisję, pisma informującego skarżącego z dnia [...] czerwca 2010 r. oraz fakt wydanego w sprawie wspomnianego już wyżej wyroku. Wprawdzie stwierdzono, że w opinii z dnia [...] maja 2010 r. uznano dyspozycyjność skarżącego poniżej wymagań, jednakże jest to tylko powołanie się na wniosek organu pierwszej instancji, przy całkowitym pominięciu swojej własnej analizy i własnej końcowej oceny. Zatem nie sposób nawet stwierdzić, że zaskarżona opinia jest lakoniczna, ogólna czy wręcz dowolna, bowiem nie zawiera ona jakiejkolwiek własnej analizy i końcowych wniosków poza lapidarnym stwierdzeniem, iż organ zgadza się z zaskarżoną opinią organu pierwszej instancji. Co więcej, w żadnej mierze ponownie nie ustosunkowano się do zarzutu skarżącego, że opinia organu pierwszej instancji jest "krzywdząca i nie polega na prawdzie", a co było zalecone przez Sąd w wyroku. Reasumując, organ rozpoznając sprawę całkowicie zignorował wskazania Sądu, bowiem – jak już wyżej wykazano – ponownie nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego i nie dokonał oceny tych dowodów, zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. Zatem nadal aktualne są, przy powtórnym rozpoznaniu sprawy, wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1229/10. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 152 i art. 132 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.