II SA/Wr 449/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Gminy Polkowice na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia 5 sierpnia 2020 r. nr NK-N.4131.109.3 2020.JW1 w przedmiocie stwierdzenia nieważności fragmentów uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego w obrębie Trzebcz w gminie Polkowice postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Na sesji w dniu 29 czerwca 2020 r. Rada Miejska w Polkowicach, powołując się na art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm., dalej u.s.g.), art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej u.p.z.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2020 r., poz. 1064), podjęła uchwałę XXII/260/20 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego w obrębie Trzebcz w gminie Polkowice. Przedmiotowa uchwała wraz z dokumentacją prac planistycznych została przekazana do Wojewody Dolnośląskiego, który - w wyniku badania jej legalności - dnia 5 sierpnia 2020 r. wydał rozstrzygnięcie nadzorcze Nr NK-N.4131.109.3.2020.JW1, którym stwierdził nieważność § 15 ust. 9 we fragmencie "terenu", § 18 ust. 7 we fragmencie "terenu", § 19 ust. 7 we fragmencie "terenu", § 20 ust. 7 we fragmencie "terenu", § 21 ust. 5 we fragmencie "terenu", § 25 ust. 7 we fragmencie "terenu", § 28 ust. 5 we fragmencie "terenu" i § 29 ust. 6 we fragmencie "terenu" przywołanej uchwały. Zdaniem organu nadzoru zakwestionowane postanowienia uchwały zostały podjęte z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. polegającym na ustaleniu wskaźnika maksymalnej powierzchni zabudowy, jako wskaźnika mierzonego w odniesieniu do powierzchni terenu, zamiast w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Niniejsze rozstrzygnięcie Gmina zaskarżyła w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając jego podjęcie z naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 i art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1587) i wniosła o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumentację mającą dowodzić, że kwestionowany w rozstrzygnięciu nadzorczym parametr maksymalnej intensywności zabudowy w odniesieniu do terenu nie narusza prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 20 listopada 2020 r. – pismem z dnia 23 listopada 2020 r. – wezwano skarżącą do przedłożenia w terminie 7 dni uchwały, o której mowa w art. 98 ust. 3 u.s.g. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wyjaśniła, że Rada Miejska w Polkowicach nie podjęła uchwały, o której mowa w art. 98 ust. 3 u.s.g. Projekt tej uchwały zostanie przedłożony na najbliższą sesję Rady Miejskiej w Polkowicach i z tego względu wniesiono o zawieszenie postępowania. W związku z wcześniejszym skierowaniem sprawy do rozpoznania na rozprawie (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 października 2020 r.), zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 1 grudnia 2020 r.– w związku z zarządzeniem Prezesa WSA we Wrocławiu nr 21/2020 z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie organizacji pracy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu w czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii – niniejszą sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzenie niejawne w składzie trzech sędziów (art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Do dnia rozpoznania skargi na posiedzeniu niejawnym nie przedstawiono ww. uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." Badając dopuszczalność skargi wniesionej w niniejszej sprawie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z treścią art. 98 u.s.g. rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia (ust. 1). Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze (ust. 3). Co do zasady zatem, podjęcie stosownego aktu (zarządzenia/uchwały) stanowi przesłankę skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 1 lipca 2011 r., I OSK 1011/11). Należy podzielić pogląd, że jeśli rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy uchwały rady gminy to skargę w tym trybie wnosi gmina, ale w oparciu o uchwałę rady nakazującą wniesienie skargi, jeśli zaś rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy zarządzenia wójta, to on sam decyduje o wniesieniu skargi do sądu w imieniu gminy (postanowienie NSA z 30 października 2014 r., II OSK 2894/14). Należy zatem mieć na uwadze, że skarga, nawet wniesiona do sądu administracyjnego przez organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego w przewidzianym w art. 98 ust. 1 u.s.g. terminie, nie może zostać uznana za wniesioną skutecznie, jeżeli nie została podjęta uchwała organu uchwałodawczego tej jednostki o skierowaniu skargi do sądu. Wniesienie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze bez podjęcia przez radę gminy uchwały o wniesieniu skargi uznać należy zatem za wniesienie skargi bez uzyskania wymaganego przepisem prawa stanowiska właściwego organu gminy. W orzecznictwie sądowym powszechnie przyjęto, że w świetle postanowień zawartych w art. 98 ust. 3 u.s.g., podjęcie przez właściwy organ stosownego aktu nakazującego zaskarżenie rozstrzygnięcia nadzorczego do sądu administracyjnego nie musi poprzedzać czynności wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie nadzorcze. Wskazuje się, że uchwała taka (czy też zarządzenie) może być podjęta i przekazana do Sądu nawet po terminie do wniesienia skargi. Może być ona podjęta później, ponieważ chodzi w tym jedynie o to, żeby sąd administracyjny miał pewność, że organ gminy, którego zarządzenia lub uchwały dotyczy dane rozstrzygnięcie nadzorcze miał wolę zaskarżenia tego aktu nadzoru do sądu administracyjnego (postanowienie NSA z 11 sierpnia 2016 r., I OSK 1167/16). Sąd może przy tym wezwać skarżącą gminę do nadesłania wymaganej uchwały w zakreślonym terminie. Niewątpliwie zatem przekazanie stosowej uchwały do Sądu powinno nastąpić najpóźniej do dnia wydania przez Sąd orzeczenia. Tymczasem w niniejszej sprawie wniesienie skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia 5 sierpnia 2020 r. stwierdzające nieważność oznaczonych na wstępie fragmentów uchwały Rady Miejskiej w Polkowicach nastąpiło bez wymaganej uchwały, o której mowa w art. 98 ust. 3 u.s.g. Uchwała taka nie została bowiem przełożona wraz ze skargą na rozstrzygnięcie nadzorcze jak też nie została nadesłana na wezwanie Sądu. W tej sytuacji stwierdzić należy, że zamiar zaskarżenia przedmiotowego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody Dolnośląskiego nie uzyskał wymaganej ustawowo akceptacji Rady Gminy, wyrażonej w formie uchwały. Wniesienie skargi bez uzyskania wymaganej ustawowo uchwały Rady Gminy o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego w trybie art. 98 ust. 3 u.s.g. należało uznać za niedopuszczalne "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił. Uzupełniająco wyjaśniać należy, że skoro ze względu na niedopuszczalność skargi nie doszło do skutecznego wszczęcia postępowania sądowego, tym samym bezprzedmiotowy był wniosek o zawieszenie postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.