IV SAB/Po 118/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Monika Świerczak WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Dyrektora O w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Dyrektora O do załatwienia wniosku M. W. z dnia [...] grudnia 2021r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że Dyrektor O dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku M. W. z dnia 02 grudnia 2021r.; 3. stwierdza, że bezczynność opisana w pkt 2 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Dyrektora O na rzecz M. W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Skarżący M. W., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora O w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia 2 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o udostępnianiu informacji publicznej (dalej: u.i.d.p.), w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że podmiot zobowiązany udostępnia informację publiczną po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, poprzez brak zastosowania, polegający na braku udostępnienia żądanej informacji publicznej pomimo upływu 14-dniowego terminu w sytuacji, gdy wnioskodawca nie dokonał zmiany sposobu lub formy udostępnienia informacji ani nie wycofał wniosku, 2) art. 2 ust. 2 u.i.d.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że od osoby korzystającej z prawa do informacji nie można żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ustalaniu przez podmiot zobowiązany, w jakim celu wnioskodawca kieruje wniosek, a w konsekwencji odpowiedzi nałożenie opłaty za udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym Skarżący wniósł o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z 2 grudnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący opisywał, że w dniu 2 grudnia 2021 r. zwrócił się do Dyrektora z wnioskiem o udostepnienie informacji publicznej w postaci: 1) skanów aktualnych lub ostatnio wykonanych protokołów z kontroli stanu technicznego: a) instalacji elektrycznej, b) oświetlenia awaryjnego, c) oświetlenia ogólnego, d) oświetlenia stanowiskowego Wnioskodawca sprecyzował w tym zakresie, że przedmiotem wniosku jest uzyskanie wskazanej informacji w odniesieniu do wszystkich budynków wykorzystywanych lub administrowanych przez adresata wniosku, 2) skanów dokumentów sprzedaży (faktura, rachunek itp.) dotyczących przeprowadzonych kontroli, wskazanych w pkt 1 wniosku, 3) informacji o osobie odpowiedzialnej za zlecanie okresowych kontroli, wskazanych w pkt 1 niniejszego wniosku, wraz ze wskazaniem: a) pełnionej funkcji, b) danych kontaktowych, tj. imienia i nazwiska, numeru telefonu i adresu poczty elektronicznej e-mail, 4) w przypadku, gdy adresat wniosku nie jest odpowiedzialny za udzielanie zamówień lub zlecanie okresowych kontroli, wskazanych w pkt 1 wniosku, wnoszę o udostępnienie informacji o tym, jaki inny podmiot zleca przedmiotowe kontrole, dotyczące wykorzystywanych budynków. Następnie Skarżący podał, że tego samego dnia, tj. 2 grudnia 2021 r., organ przesłał mu wiadomość e-mail o następującej treści: "W odpowiedzi na Pana wniosek proszę o informacje w jakim celu potrzebne są Panu dane, o które Pan wnioskuję, ponieważ nie został to zawarte we wniosku? Czy reprezentuje Pan instytucje?". Dalej Skarżący referował, że 8 grudnia 2021 r. skierował do organu odpowiedź, w której wskazał, że wniosek został przygotowany w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej i zawiera wszelkie dane niezbędne do jego realizacji. Wskazał nadto, że nie ma - w świetle regulacji u.i.d.p. - konieczności wykazywania powodów dla których występuje się z wnioskiem. Niemniej jednak Skarżący podał, że przeprowadza analizę na potrzeby publikacji, która w przystępny sposób będzie tłumaczyć jak powinny przebiegać kontrole stanu technicznego oraz jak powinien wyglądać prawidłowy protokół. Następnie organ w wiadomości e-mail z 8 grudnia 2021 r. poinformował Skarżącego - powołując się na art. 15 ust. 1 u.i.d.p. - że "W związku z tym iż wszystkie dokumenty posiadamy w formie dokumentów papierowych i będzie się to wiązało z oddelegowaniem osoby do dodatkowych czynności oraz kosztami administracyjnymi dopiero po wpłacie na nasze konto przystąpimy do czynności przekształcania informacji publicznej (po wpłacie otrzyma Pan Notę księgową za tą czynność). Wszystkie powyższe czynności wyceniliśmy na kwotę [...]zł. Proszę o informację czy jest Pan zainteresowany dalszymi czynnościami oraz czy mamy podać konto do dokonania przelewu bankowego". Dnia 15 grudnia 2021 r. M. W. odpowiedział na ww. wiadomość i wskazał, że w realiach sprawy nie ma podstaw do nałożenia opłaty. Wskazał na przepis u.i.d.p., zgodnie z którym podmiot udostępniający informację publiczną jest obowiązany zapewnić możliwość m.in. przesłania informacji publicznej albo przeniesienia jej na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji. Dalej M. W. wskazywał, że do dnia złożenia niniejszej skargi organ nie udostępnił Skarżącemu informacji publicznej, będącej przedmiotem złożonego w sprawie wniosku. W dalszej kolejności Skarżący przywoływał art. 15 ust. 2 u.i.d.p. i stwierdził, że bez wątpienia doszło w niniejszej sprawie do bezczynności po stronie Dyrektora, a ponadto miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor O wskazał, że przeprasza za zwłokę w udzielaniu odpowiedzi na wniosek Skarżącego. Poinformował także, że zwłoka ta powstała nie z winy organu, lecz z błędów technicznych e-PUAP, z powodu których organ nie zauważył wpłynięcia skargi na bezczynność w niniejszej sprawie. Organ wskazał, że dopiero po otrzymaniu wiadomości e-mail od Skarżącego w maju dowiedział się o złożeniu tej skargi. Ponadto zdaniem organu rozpatrzenie sprawy przedłużyło się z uwagi na długotrwałą chorobę pracownika administracji w placówce. Mając na uwadze zakończenie postępowania w sprawie o udostępnienie informacji publicznej organ wniósł o umorzenie postępowania w sprawie skargi na bezczynność w tej sprawie. W piśmie procesowym z dnia 29 sierpnia 2022 r. Skarżący odnosząc się do odpowiedzi na skargę organu wskazał, że jest ona w dalszym ciągu zasadna, albowiem na dzień złożenia skargi organ pozostawał w bezczynności. Dalej Skarżący wskazał, że stan bezczynności ustał dopiero 7 stycznia 2022 r., czyli wtedy, gdy organ udzielił mu informacji publicznej zgodnie ze złożonym wnioskiem. Skargę natomiast wniesiono 2 stycznia 2022 r. Skarżący wniósł w związku z tym o stwierdzenie przez WSA w Poznaniu, że bezczynność, której dopuścił się organ, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., przedmiotem skargi może być także bezczynność w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Wobec powyższego, w przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176, w skrócie "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W pierwszej kolejności rozważenia wymaga kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia", w tym wniesienie ponaglenia, w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.), ani też wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Poza tym do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11.05.2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11, CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29.04.2011 r., I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27.10.2011 r., II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 01 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie". Mając wszystko to na uwadze, Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania na podstawie akt sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Dyrektora O w sprawie udostępnienia informacji publicznej w związku z wnioskiem Skarżącego M. W. datowanym na 2 grudnia 2021 r., w których wniósł o udostępnienie informacji publicznej w postaci: 1) skanów aktualnych lub ostatnio wykonanych protokołów z kontroli stanu technicznego: a) instalacji elektrycznej, b) oświetlenia awaryjnego, c) oświetlenia ogólnego, d) oświetlenia stanowiskowego. Wnioskodawca sprecyzował w tym zakresie, że przedmiotem wniosku jest uzyskanie wskazanej informacji w odniesieniu do wszystkich budynków wykorzystywanych lub administrowanych przez adresata wniosku, 2) skanów dokumentów sprzedaży (faktura, rachunek itp.) dotyczących przeprowadzonych kontroli, wskazanych w pkt 1 wniosku, 3) informacji o osobie odpowiedzialnej za zlecanie okresowych kontroli, wskazanych w pkt 1 niniejszego wniosku, wraz ze wskazaniem: a) pełnionej funkcji, b) danych kontaktowych, tj. imienia i nazwiska, numeru telefonu i adresu poczty elektronicznej e-mail, 4) w przypadku, gdy adresat wniosku nie jest odpowiedzialny za udzielanie zamówień lub zlecanie okresowych kontroli, wskazanych w pkt 1 wniosku, wnoszę o udostępnienie informacji o tym, jaki inny podmiot zleca przedmiotowe kontrole, dotyczące wykorzystywanych budynków. W pierwszej kolejności rozstrzygnąć należy, czy żądana informacja jest informacją publiczną oraz czy podmiot, do którego Wnioskodawca wystąpił o udzielenie informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, co należy zaznaczyć, służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), w szczególności organy władzy publicznej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 r., poz. 1082). System oświaty obejmuje: placówki oświatowo-wychowawcze, w tym szkolne schroniska młodzieżowe, umożliwiające rozwijanie zainteresowań i uzdolnień oraz korzystanie z różnych form wypoczynku i organizacji czasu wolnego. Natomiast zgodnie z § 4 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie publicznych placówek oświatowo-wychowawczych, młodzieżowych ośrodków wychowawczych, młodzieżowych ośrodków socjoterapii, specjalnych ośrodków szkolno-wychowawczych, specjalnych ośrodków wychowawczych, ośrodków rewalidacyjno-wychowawczych oraz placówek zapewniających opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania (Dz. U. z 2017 r., poz. 1606) placówkami oświatowo-wychowawczymi są m.in. ogrody jordanowskie. Z powyższego wynika zatem wprost, że O. jest samorządową jednostką budżetową i dysponuje (zarządza) majątkiem publicznym. Samorządowa jednostka budżetowa, zgodnie z ustawą o finansach publicznych z 27 sierpnia 2009 r., stanowi bowiem jednostkę organizacyjną sektora finansów publicznych. Wydatki samorządowej jednostki budżetowej pokrywane są bezpośrednio z budżetu. Dochody, które zostały przez nią pobrane, są odprowadzane bezpośrednio na rachunek budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Każda samorządowa jednostka budżetowa działa w oparciu o plan finansowy jednostki budżetowej (plan dochodów i wydatków), który jest podstawą jej gospodarki finansowej. Natomiast Dyrektor jako że jest uprawniony do reprezentacji samorządowej jednostki organizacyjnej oraz jest dysponentem środków publicznych, należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, w tym o majątku, którym dysponuje. Niewątpliwie jest więc podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Punktem wyjścia do rozważań, czy informacje objęte wnioskiem z 2 grudnia 2021 r. stanowią informację publiczną jest przepis w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z treścią tego przepisu informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych. Definicja ta jest bardzo szeroka i może budzić wątpliwości, dlatego przy interpretacji przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. konieczne jest posiłkowanie się zarówno sformułowaniami zawartymi w art. 61 Konstytucji RP, jak uwzględnianie treści art. 6 u.d.i.p., który zawiera przykładowy katalog informacji mających walor informacji publicznej. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. informacje o majątku, jakim dysponują, podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p. (art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. f) u.d.i.p.), w tym organy władzy publicznej, informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit c u.d.i.p.). Informacja o wydatkowaniu przez jednostkę samorządu terytorialnego środków publicznych na przeprowadzone kontrole stanu technicznego instalacji elektrycznej, oświetlenia awaryjnego, oświetlenia ogólnego i oświetlenia stanowiskowego stanowi zatem informację publiczną. Wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej mogły być także objęte skany aktualnych lub ostatnio wykonanych protokołów z kontroli stanu technicznego, informacji o osobie odpowiedzialnej za zlecanie okresowych kontroli. W niniejszej sprawie, mimo początkowych niejasności, bezsporny między stronami na moment rozpoznawania skargi pozostaje publiczny charakter informacji objętych wnioskiem Skarżącego. Ostatecznie na tak sformułowany wniosek organ odpowiedział udzielając informacji co do każdego z punktów wniosku datowanego na 2 grudnia 2021 r. i nie kwestionował już, by którykolwiek z punktów wniosku nie stanowił informacji publicznej. W ocenie Sądu żądane informacje mają charakter informacji publicznej, odnoszą się bowiem do informacji o majątku publicznym Przechodząc do kwestii merytorycznej stwierdzić należy, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. Stwierdzić należy, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodny z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.i.d.p.), albo nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.i.d.p.), albo nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.i.d.p.). Nadto udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Wskazać należy, że w sytuacji gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, nie istnieje, czy też nie jest w posiadaniu organu, organ jest zobowiązany jedynie do poinformowania o tym fakcie wnioskodawcy pismem informującym, mającym postać czynności materialno-technicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądnej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2008 roku, sygn. akt I OSK 807/07; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 maja 2021 roku, sygn. II SAB/Wa 877/19 i z dnia 11 grudnia 2017 roku, sygn. II SAB/Wa 355/17; CBOSA). W niniejszej sprawie Dyrektor O, jak już wspomniano i jak informował Skarżący, pismem z dnia 7 stycznia 2022 r. udzielił Wnioskodawcy odpowiedzi na poszczególne punkty wniosku z dnia 2 grudnia 2021 r. W związku z udzieleniem informacji publicznej zgodnie z opisanymi powyżej zasadami wynikającymi z przepisów u.i.d.p., Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznał, że odpowiedź organu na wniosek z 2 grudnia 2021r. została udzielona w pełni w takim zakresie, jak tego żądał Wnioskodawca, co potwierdził w piśmie procesowym z 29 sierpnia 2022r. (k. 49 akt sąd.). Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw do zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 2 grudnia 2022 r. Działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, jak orzekł w punkcie 2 wyroku. Organ otrzymał wniosek Skarżącego datowany na dzień 2 grudnia 2021r. za pośrednictwem poczty elektronicznej tego samego dnia. Udzielił odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 7 stycznia 2022 r. wysłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, zatem ten dzień należy uznać za dzień załatwienia wniosku. Organ sam przyznał, że pozostawał w zwłoce. Z powyższego wynika, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek z naruszeniem 14-dniowego terminu wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., bowiem z 22-dniowym opóźnieniem. Organ uzasadnił także przyczyny opóźnienia wskazując, że było związane z awarią elektronicznej skrzynki podawczej oraz chorobą jednego z pracowników. Organ dopuścił się zatem bezczynności, natomiast usprawiedliwienie opóźnienia ma znaczenie tylko dla oceny, czy miało one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Organ przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku dopuścił się bezczynności, jednakże z uwagi na fakt, iż bezczynność ta ustała po wniesieniu skargi, ale przed wydaniem wyroku przez Sąd to postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Dyrektora O. do załatwienia wniosku M. W. datowanego na dzień 2 grudnia 2021r. należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku. "Rażące naruszenie prawa", o jakim mowa w treści art. 149 § 1a p.p.s.a. jest pojęciem nieostrym, wymagającym interpretacji z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy, tym niemniej w świetle ugruntowanego orzecznictwa nie ulega wątpliwości, że powinno być odnoszone do sytuacji oczywistego, nie budzącego żadnych wątpliwości, poważnego naruszenia obowiązku działania przez organ. Z konieczności logicznej kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie "zwykłe". Musi chodzić o znaczące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach, pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK [...]; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK [...]; CBOSA). Co więcej, w orzecznictwie akcentuje się ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (por. wyroki NSA z 17 września 2015 r., II OSK [...] i z 8 marca 2017 r., I OSK [...], dostępne CBOSA). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego. Bezczynności organu trwała 22 dni, zatem ocenić należy ją jako nieznaczną. Dodatkowo organ wyjaśnił przyczyny opóźnienia, a Skarżący w piśmie procesowym z dnia 29 sierpnia 2022 r. wniósł o stwierdzenie przez Sąd, że bezczynność Dyrektora nie miała charakteru rażącego. W ocenie Sądu zdecydowanie nie można przypisywać takiemu działaniu organu charakteru rażącego, jak Sąd orzekł w punkcie 3 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Skarżącej kwotę uiszczonego w sprawie wpisu od skargi w wysokości 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 535), wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018r., poz. 265) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. przez trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).