II OSK 131/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2586/17 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązków oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2586/17 oddalił skargę W. K. (dalej: skarżący) na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązków. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.; dalej k.p.a.) oraz art. 66 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.; dalej: "Pr. bud.") odstąpił od nałożenia obowiązków wymienionych w art. 66 ust. 1 Pr. bud., tj. wykonania określonych czynności lub robót budowlanych dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]. Decyzję tę wydano m.in. w oparciu o "opinię konstrukcyjną dotyczącą budynku mieszkalnego wielorodzinnego w [...] przy ul. [...] w związku z pojawieniem się pęknięcia filarka oraz rys na ścianach i stropie" z grudnia 2009 r. oraz "opinię techniczną na temat stanu technicznego piwnic, ścian i stropów na piętrach i poddasza w budynku przy [...] w [...] " z sierpnia 2016 r. Skarżący, będący właścicielem lokalu nr [...] wniósł odwołanie od tej decyzji do Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] września 2017 r. utrzymał w mocy ww. orzeczenie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że badany stan techniczny przedmiotowego budynku miał związek z usterkami występującymi w lokalu nr [...]. Z opinii z 2009 r. wynika bowiem, że na zarysowania i pęknięcia wewnętrznych ścian działowych mieszkania nr [...],[...],[...] oraz zarysowanie tynku pod belką na stropie nad II piętrem mogły złożyć się następujące przyczyny: "Remont budynku związany głównie z wyburzeniem istniejących balkonów powodujący drgania przenoszone na ściany i stropy w całym obiekcie. Przeprowadzony ostatnio remont mieszkania na parterze, podczas którego powiększono wysokość drzwi usytuowanych przy filarku zwiększając w ten sposób jego smukłość. Niezamierzone oparcie się stropu nad parterem na działowej ścianie, której częścią jest pęknięty filarek przy drzwiach." W opinii tej stwierdzono ponadto, że powstałe drobne zarysowania ścian zewnętrznych oraz zarysowanie ścian wewnętrznych działowych nie mają wpływu na nośność i bezpieczeństwo konstrukcji przedmiotowego budynku. Zarysowanie na parterze ściany wewnętrznej o grubości 27 cm jest najprawdopodobniej kontynuacją pęknięcia filarka i nie ma wpływu na zachowanie bezpieczeństwa konstrukcji budynku. Również w opinii wykonanej w 2016 r. nie stwierdzono, aby powstałe zarysowania w lokalach nr [...],[...][...] posiadały wpływ na nośność i bezpieczeństwo konstrukcji tego budynku. Organ wojewódzki nadzoru budowlanego dodał przy tym, że przeprowadzone przez organ powiatowy czynności kontrolne w dniu 7 lutego 2017 r. oraz w dniu 19 kwietnia 2017 r. także nie wykazały występowania zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia. Podsumowując stwierdził, że nie istnieją podstawy do sformułowania nakazów w trybie art. 66 ust. 1 Pr. bud., gdyż przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało występowania przesłanek przewidzianych w tym przepisie. Wyjaśnił ponadto, że adresatem obowiązków nałożonych w oparciu o ten przepis w odniesieniu do obiektu, w którym istnieje wspólnota mieszkaniowa jest właśnie ten podmiot, gdyż jego adresatem jest wyłącznie właściciel/zarządca obiektu, którego stan techniczny jest badany. Skarżący nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Odpowiadając na wniesioną skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji za prawidłową uznał ocenę organów, że poczynione przez nie ustalenia nie dają podstaw do sformułowania obowiązku na podstawie art. 66 ust. 1 Pr. bud. Sąd przypomniał, że postępowanie zakończone decyzją Mazowieckiego WINB, choć wszczęte z urzędu, to wywołane zostało pismami skarżącego oraz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] (w imieniu której działał skarżący). Wobec treści ww. podań, zdaniem Sądu, prawidłowym było uruchomienie postępowania mającego na celu ustalenie stanu technicznego obiektu i rozważenie konieczności wydania decyzji nakładającej obowiązek na podstawie art. 66 ust. 1 Pr. bud. Wyjaśnił przy tym, że zainteresowanie organów nadzoru budowlanego w tej sprawie dotyczyło tylko kwestii związanych z użytkowaniem budynku i tym samym musiało koncentrować się wyłącznie na ustaleniu czy jest on utrzymywany w należytym stanie technicznym i estetycznym, bez dopuszczania do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Sąd stwierdził zatem, że wszelkie pozostałe kwestie podnoszone w postępowaniu, a związane z legalnością czy prawidłowością prowadzonych prac w tym lub przy tym budynku, nie mogły być objęte tym postępowaniem. Odnośnie ustaleń poczynionych w sprawie w kontekście konieczności zastosowania art. 66 ust. 1 Pr. bud. Sąd stwierdził, że mają one charakter pełny i nie wskazują na to, aby przedmiotowy budynek zagrażał życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo był użytkowany w sposób wywołujący wskazany stan zagrożenia, czy też, aby znajdował się w nieodpowiednim stanie technicznym, albo powodował swym wyglądem oszpecenie otoczenia. Argumentował, że odstępując od nałożenia obowiązku wzięto pod uwagę dwie złożone do akt opinie dotyczące przedmiotowego obiektu, z grudnia 2009 r. oraz z sierpnia 2016 r. W obu tych opiniach wskazano na drobne zarysowania i pęknięcia ścian w lokalach nr [...],[...] i [...] znajdujących się w tym samym pionie przedmiotowego budynku (w części nie nadbudowanej). Jednocześnie w obu tych opiniach wskazano, że stwierdzone uszkodzenia ścian nie mają wpływu na nośność i bezpieczeństwo konstrukcji omawianego budynku. Sąd przywołał także opinię przedstawiciela organu nadzoru budowlanego który niezależnie od tych opinii przeprowadził własne oględziny budynku, a także lokalu usługowego [...], z której wynika, że budynek jest w stanie technicznym ogólnym dobrym, a stwierdzone rysy m.in. w lokalu nr [...], nie powodują stanu zagrożenia życia lub zdrowia ludzi; nie występuje także negatywny wpływ antresoli - pawlacza wykonanego w lokalu nr [...] na konstrukcję budynku. Mając na uwadze powyższe dowody Sąd I instancji uznał, że w sposób w pełni zasadny wywiedziono o braku podstaw do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Stwierdzone usterki w budynku nie stwarzają bowiem zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz nie świadczą o nieodpowiednim stanie technicznym tego budynku i jako takie nie wymagają ingerencji organu nadzoru budowlanego w trybie art. 66 ust. 1 Pr. bud. Skargę kasacyjną od wyżej opisanego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucając w niej naruszenie: 1. art. 66 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Pr. bud. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, że zarysowania i pęknięcia ściany nośnej obiektu budowlanego nie mogą stanowić zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia budynku, oraz że użytkowanie takiego obiektu nie stanowi zagrożenia życia i zdrowia lub też, że uchybienia te oznaczają, że obiekt budowlany jest w odpowiednim stanie technicznym i że właściwy organ może odstąpić od wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości; - jak również przez błędne przyjęcie, że poczynione ustalenia nie dają podstaw do sformułowani obowiązku na podstawie na podstawie ww. art. 66 ust. 1 Pr. bud.; 2. art. 66 ust. 1 Pr. bud. przez przyjęcie, że nałożenie obowiązków z art. 66 ust. 1 jest decyzją uznaniową; 3. art. 66 ust. 1 Pr. bud. przez przyjęcie, że wykonanie nakazanych czynności może dotyczyć dowolnej osoby, tj. niebędącej inwestorem, właścicielem lub zarządcą obiektu; 4. art. 7 i 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 66 ust. 1 Pr. bud. przez przyjęcie, że art. 66 ust. 1 ustawy uzasadnia konstytucyjną ochronę prawa własności. 2. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. a) art. 150 w związku z art. 1 w związku z art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez uznanie, że wydawane w sprawie decyzje i postanowienia są legalne; b) art. 150 w związku z art. 134 § 1 w związku z art. 41 § 3 p.p.s.a. poprzez dowolne przyjęcie przez Sąd I instancji, że zgromadzone w sprawie dowody są wystarczające do przyjęcia, że zaskarżona decyzja ma uzasadnienie w dowodach zebranych w sprawie. W oparciu o przytoczone podstawy kasacyjne pełnomocnik skarżącego wniósł o rozpatrzenie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a w przypadku gdyby tut. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, także uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie merytoryczne skargi. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.). Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia Sądu I instancji z tych powodów. Chybiony jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1-3 Pr. bud. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ujawnione pęknięcia i zarysowania ściany nośnej nie wypełniają przesłanek do jego zastosowania. Zgodnie z art. 66 ust. 1 Pr. bud., w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Należy zauważyć, że powołany przepis znajduje się w rozdziale 6 ustawy Prawo budowlane zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych" i służy usunięciu nieprawidłowości, które powstały podczas użytkowania obiektu budowlanego. Nałożenie obowiązków z art. 66 ust. 1 Pr. bud. jest konsekwencją niezastosowania się do obowiązków utrzymania obiektu we właściwym stanie technicznym i estetycznym wynikających z art. 61 pkt 1 tej ustawy. Przepis art. 66 ust. 1 Pr. bud. znajduje zatem zastosowanie w przypadku doprowadzenia do znacznego zużycia technicznego obiektu budowlanego, poprzez brak remontów czy konserwacji spowodowanych biernością, niedbalstwem, brakiem kontroli właściciela lub zarządcy. Przypomnieć również należy, przepis art. 66 odnosi się do obiektów budowlanych, a nie lokali znajdujących się w tych obiektach. Wobec tego nakazy określone w tym przepisie mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu i nie może wkraczać w to, co mieści się wewnątrz lokalu i jest uregulowane przepisami prawa cywilnego. Należy jednak mieć na uwadze, że w sytuacji, gdyby zły stan techniczny lokalu oddziaływał na cały obiekt, wówczas możliwe jest nałożenie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych w lokalu bądź w lokalach. W takim przypadku chodzi o takie roboty, które mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości lub jego części (wyroki NSA: z dnia 20 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 644/20, LEX nr 3087508; z dnia 17 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1684/17, LEX nr 2687942; z dnia 28 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1036/06, LEX nr 505612, jak również z dnia 5 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 985/08, LEX nr 516064). Nie ulega wątpli3wości, że podstawę rozstrzygnięcia organu podejmowanego na podstawie art. 66 ust. 1 Pr. bud. powinny stanowić ustalenia poczynione w wyniku kontroli obiektu budowlanego, a istotnym elementem dowodowym będzie także ekspertyza stanu technicznego, która będzie zawierała ocenę stanu technicznego obiektu oraz będzie określała zakres i sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Wystąpienie przesłanek obligujących organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 Pr. bud. musi zatem wynikać z ustaleń poczynionych przez ten organ w przeprowadzonym postępowaniu i następnie znaleźć odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. W niniejszej sprawie organ nadzoru budowlanego przeprowadził oględziny budynku oraz występujących w lokalu skarżącego pęknięć i zarysowań ścian, a następnie w oparciu o znajdującą się w aktach sprawy ekspertyzę stanu technicznego oraz opinię konstrukcyjną uznał, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające nałożenie obowiązków w oparciu o art. 61 ust. 1 pkt 1-3 Pr. bud. Jak wynika z treści tych dokumentów pęknięcia i zarysowania, które w przypadku lokalu skarżącego, dotyczą ścian działowych, a nie jak twierdzi skarżący kasacyjnie ścian nośnych obiektu, nie mają one wpływu na nośność i bezpieczeństwo konstrukcji budynku. Tym samym nie stwarzają również zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bądź bezpieczeństwu mienia oraz nie świadczą o nieodpowiednim stanie technicznym budynku. Przy czym ocena czy stan techniczny obiektu jest nieodpowiedni musi odnosić się do obowiązujących w tym zakresie przepisów. Można zatem stwierdzić, że obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, dopiero wówczas gdy zachodzi niezgodność tego stanu z przepisami techniczno-budowlanymi. Tego typu problematyka była już poruszana w orzecznictwie - zob. np. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1242/19, LEX nr 3058981; wyrok NSA z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II OSK 1394/08; wyrok NSA z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1630/17, LEX nr 2706031. Kwestię tę rozważał także Sąd Najwyższy, który w wyroku z dnia 3 października 2003 r. sygn. akt III RN 101/02, w konkretnej sytuacji dopuścił możliwość przywrócenia stanu zgodnego z przepisami określającymi warunki techniczne właśnie na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (wyrok opublikowany w OSNP 2004/14/238). Skarżący kasacyjnie wskazuje na przyczyny powstania pęknięć na ścianach zajmowanego przez siebie lokalu, które mają być wynikiem nadbudowy budynku, wymiany balkonów, a przede wszystkim wykonania antresoli w lokalu sąsiednim. Należy zauważyć, że przepis art. 66 Pr. bud. nie może być wykorzystywany do usunięcia dokonanej w innym lokalu przebudowy, zarówno w ramach odstępstw od udzielonego pozwolenia, czy też w ramach samowoli budowlanej, bowiem nie to jest przedmiotem tego typu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 766/20, LEX nr 3099577 oraz wyrok NSA z dnia 4 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 1607/18 , LEX nr 3056768). Nadto celem decyzji wydawanych na podstawie art. 66 Pr. bud. jest doprowadzenie do usunięcia stwierdzonych w budynku nieprawidłowości dotyczących jego stanu technicznego, nie zaś poszukiwanie przyczyn ich powstania oraz osób odpowiedzialnych za ich powstanie (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2019 r. sygn. akt II OSK 3167/17, LEX nr 2761943). Stąd też nieistotne jest jakie były przyczyny powstania uszkodzenia ścian w lokalu skarżącego, a jedynie ich ocena pod kątem wystąpienia przesłanek wynikających z art. 66 Pr. bud. Niezrozumiały w ocenie składu orzekającego jest zarzut kasacyjny naruszenia przepisów prawa materialnego w tej części, w której wskazujące na wadliwe przyjęcie przez Sąd I instancji, że decyzja wydawana w trybie art. 66 ust. 1 Pr. bud. ma charakter uznaniowy, jak również że może dotyczyć dowolnej osoby i stanowi uzasadnienie konstytucyjnej ochrony prawa własności, zwłaszcza, że nie został w żaden sposób uzasadniony. Należy w tym miejscu zauważyć, że nie jest rolą sądu kasacyjnego domyślanie się intencji skarżącego kasacyjnie oraz interpretacja treści podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów. Na marginesie można jedynie wskazać, że z faktu, iż Sąd I instancji wyjaśnił, że nie każde stwierdzone w obiekcie nieprawidłowości będą podlegały normie art. 66 ust. 1 Pr. bud., nie wynika jeszcze uznaniowość decyzji wydanej w trybie powołanego przepisu, bowiem dalszy ciąg wywodu Sądu wyjaśnia również, że tylko wady, które mają wpływ na niewłaściwy stan techniczny obiektu mogą powodować wydanie decyzji w trybie art. 66 Pr. bud. Jednocześnie Sąd I instancji w ogóle nie wypowiadał się co do adresata obowiązków, które organ może nałożyć na podstawie powołanego przepisu oraz kwestii ochrony prawa własności. Nie znajdują również uzasadnienia podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Przepis art. 150 p.p.s.a w ogóle nie znajdował w sprawie zastosowania, bowiem określa treść orzeczenia sądu administracyjnego w odniesieniu do skarg przewidzianych w przepisach szczególnych. Zgodnie z tym przepisem sąd, uwzględniając skargę w sprawach skarg na akty i czynności niewymienione w art. 145–148, uchyla lub stwierdza bezskuteczność aktu lub czynności. Z kolei art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. jak trafnie wskazuje dotychczasowe orzecznictwo NSA, określa cele działania sądów administracyjnych oraz zakres ich kognicji. Żadna z jednostek redakcyjnych art. 3 p.p.s.a. nie odnosi się, przynajmniej wprost, do obowiązku sądu administracyjnego w zakresie sposobu procesowania przed tym sądem (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 514/20, LEX nr 3096216 oraz wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I OSK 266/08, LEX nr 490087). Dlatego też mając na uwadze treść art. 3 § 1 p.p.s.a. należy przyjąć, że do jego naruszenia mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Nawet ewentualne naruszenie przez sąd I instancji przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Nie można zgodzić się również z kolejnym zarzutem naruszenia przepisów prawa procesowego, bowiem dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie mógł również naruszyć art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 3 p.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. może bowiem stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy Sąd I instancji - nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2021 r. sygn. akt I GSK 289/21, LEX nr 3240574). Jednocześnie w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów, ani prawidłowości oceny materiału dowodowego. Z kolei powołany w zarzucie art. 141 § 3 p.p.s.a dotyczy odmowy sporządzenia uzasadnienia wyroku, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.