IV SAB/Wa 138/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 2 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia: 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kwotę 100 (sto) zł na rzecz skarżącej K. K., tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE K. K. pismem z dnia 29 maja 2009 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Organ nie rozpoznał zażalenia K. K. z dnia 31 marca 2009 r. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], którym odmówiono uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska podniósł, iż rozpatrzył przedmiotowe zażalenie skarżącej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...]. W związku z tym wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Z akt sprawy wynika, że do organu w dniu 10 kwietnia 2009 r. wpłynęło zażalenie K. K. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...]. Stosownie do treści art. 35 § 3 kpa, organ winien załatwić sprawę w ciągu miesiąca od wskazanej wyżej daty (ewentualnie nie później niż w ciągu 2 miesięcy). Jak wynika z informacji zawartych w odpowiedzi na skargę oraz ze znajdujących się w aktach dokumentów, organ po wniesieniu przez skarżącą skargi na bezczynność w dniu 29 maja 2009 r., wydał w dniu [...] sierpnia 2009 r. postanowienie o uchyleniu postanowienia organu I instancji w całości i uzgodnieniu warunków zabudowy w zakresie ochrony przyrody, w związku z czym ustała jego bezczynność. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że skoro w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a następnie – przed przekazaniem tej skargi do Sądu – wydał wymagane rozstrzygnięcie, to tym samym uwzględnił skargę na bezczynność w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z kolei z przepisu art. 149 powołanej ustawy wynika, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W takim wypadku tj., gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej wyżej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności, zastosowanie ma art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, niepublikowana). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o umorzeniu postępowania. O zwrocie kosztów postanowiono na mocy art. 201 § 1 powołanej ustawy.