III SAB/Po 18/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 23 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A. w K. W.. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie niezałatwienia wniosku w sprawie zwrotu podatku akcyzowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę UZASADNIENIE Spółka A. z siedzibą w K. W. . (dalej także jako spółka, skarżąca) pismem z [...] lipca 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej; spółka złożyła ponaglenie na bezczynność i niezałatwienie sprawy wszczętej wnioskiem z [...] listopada 2011 r., w którym wskazała, że nie jest podatnikiem podatku akcyzowego. Następnie podniosła, że [...] listopada 2011 r. do organu wpłynął wniosek spółki, ale do dnia wniesienia skargi organ nie ogłosił orzeczenia kończącego to postępowanie. Nadto spółka napisała, że "organ podatkowy, bez istnienia wniosku złożonego przez stronę będącą podatnikiem akcyzy, bez ogłoszenia postanowienia o wszczęciu takiego postępowania w interesie Spółki A będącej podatnikiem akcyzy, wszczął postępowanie podatkowe zakończone w dniu [...] marca 2020 r. decyzją sygn. akt [...] [...] skierowanej do strony którym jako podatnik akcyzy nie istnieje, bo do osoby Spółki A która strona będąca podatnikiem akcyzy nie jest." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, że pismem z dnia [...] listopada 2011 r. spółka zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego w P. o zwrot podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju [...]. W uzasadnieniu wniosku spółka podniosła, że w jej ocenie przedmiotowy olej nie podlega opodatkowaniu zharmonizowanym podatkiem akcyzowym. Decyzją z [...] marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju mineralnego [...], o kodzie [...], w kwocie [...]zł. Rozpoznając odwołanie spółki Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Rozpoznając skargę spółki WSA w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z 13 listopada 2012 r., III SA/Po 916/12, oddalił skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: skarga podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne, stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Stosownie natomiast do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W literaturze przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84). W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w załatwianiu wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku akcyzowego. Z akt sprawy wynika jednak, że wniosek ten został rozpoznany decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] marca 2012 r., którą odmówiono stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju mineralnego [...], o kodzie [...], w kwocie [...]zł. (k. 8v-6). Rozpoznając odwołanie spółki Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji (k. 14-8). Sądowi wiadomo z urzędu, że rozpoznając skargę spółki na ww. decyzję, WSA w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z 13 listopada 2012 r., III SA/Po 916/12, oddalił skargę. Opisany stan faktyczny wskazuje, że niniejsza skarga na bezczynność została wniesiona przez spółkę po rozpoznaniu jej wniosku. Sąd wskazuje, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą 22 czerwca 2020 r. II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w ww. uchwale. Mając powyższe na względzie, skoro skarżąca wniosła skargę na bezczynność po rozpatrzeniu wniosku przez organ, należy uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Wobec tego Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.