I SAB/Wa 209/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Iwona Kosińka po rozpoznaniu w dniu 9 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Ministra Rozwoju w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji 1. zobowiązuje Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii do rozpatrzenia wniosku Z. S,, A, J, i T, S, o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 1995 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] stycznia 1995 r., nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że Minister Rozwoju, Pracy i Technologii dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz T. S. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z [...] sierpnia 2020 r. (data prezentaty) T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r. nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1995 r. nr [...] orzekającej o odmowie zwrotu nieruchomości. Burmistrz Miasta [...] decyzją nr [...] z [...] stycznia 1995 r. orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], obręb [...], oznaczonej jako część działki nr [...] (dawny nr [...]), o pow. [...] ha, zapisanej w księdze wieczystej nr [...]. Następnie Wojewoda [...] decyzją nr [...]z dnia [...] kwietnia 1995 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] stycznia 1995 r. nr [...]. Pismem z [...] maja 2019 r. (data prezentaty) Z. S., A. J. i T. S., reprezentowani przez adw. D. C., wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1995 r. nr [...]. Wojewoda [...] pismem z [...] maja 2019 r. przekazał ww. wniosek do rozpoznania - według właściwości - Ministrowi Inwestycji i Rozwoju. Następnie Z. S., A. J. i T. S., reprezentowani przez adw. D. C., pismem z [...] czerwca 2019 r. (data prezentaty) rozszerzyli swój wniosek występując do Ministra Inwestycji i Rozwoju o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 1995 r. nr [...]oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1995 r. nr [...]. Zaś pismem z [...] sierpnia 2019 r. (data prezentaty) wnieśli ponaglenie na bezczynność Ministra Rozwoju w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie kreślonym w art. 35 k.p.a. Minister Inwestycji i Rozwoju - w celu pozyskania akt archiwalnych niezbędnych do zakończenia sprawy - pismami z [...] sierpnia 2019 r. zwrócił się do Urzędu Miasta w [...] oraz [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] o nadesłanie akt postępowań zakończonych ww. decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 1995 r. nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] stycznia 1995 r. nr [...]. Żądane akta przedmiotowej sprawy zostały dostarczone w dniu [...] września 2019 r. (data prezentaty) i [...] września 2019 r. (data prezentaty). Pismem [...] kwietnia 2020 r. skarżący ponownie wnieśli ponaglenie na bezczynność Ministra Rozwoju w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie kreślonym w art. 35 k.p.a. Następnie pismem z [...] sierpnia 2020 r. (data prezentaty) T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 1995 r. nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] stycznia 1995 r. nr [...] orzekającej o odmowie zwrotu nieruchomości. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 12 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 37 § 5 k.p.a. - poprzez przekroczenia ustawowych terminów na załatwienie sprawy i nie podjęcie żadnych czynności. W związku z tym wniósł o: - stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości [...] zł - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wskazanych w uzasadnieniu skargi, - zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, według norm przepisanych prawem. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie i przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Następnie odniósł się do zarzutów skargi stwierdzając, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności (wyrok WSA z dnia 03.07.2013r. sygn. akt II SAB/Gd 54/13). Bezczynność organu nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa, jeśli organ administracji podejmował jednak pewne czynności w sprawie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 14.02.2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 348/12). Mając na uwadze powyższe uznał, że na gruncie niniejszej sprawy nie zachodzą okoliczności uzasadniające twierdzenie, iż jest w bezczynności w sprawie rozpatrzenia przedmiotowego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Brak załatwienia przedmiotowej sprawy w terminie przewidzianym w k.p.a. spowodowany był wyjątkowo skomplikowanym i zawiłym charakterem sprawy, wymagającym szczegółowej analizy akt sprawy oraz wnikliwej oceny prawnej materiału dowodowego. Ponadto było to związane z bardzo dużym wpływem nowych spraw do Wydziału Uwłaszczeń i Gospodarki Nieruchomościami prowadzącego niniejsze postępowanie nadzorcze. Ponadto organ podejmował niezbędne do wydania rozstrzygnięcia działania w sprawie. Dodał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wymaga dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Minister podkreślił też, że w przedmiotowej sprawie zaistniały trudności związane z ustaleniem stron postępowania i umożliwienia im czynnego udziału w postępowaniu zgodnie z art. 10 k.p.a. Wskazał, iż wnioskodawcy niniejszego postępowanie nie nadesłali do organu nadzoru postanowienia stwierdzającego nabycie spadku po M. (M.) S. - dawnej użytkowniczce wieczystej wywłaszczonej nieruchomości. Dlatego też w celu ustalenia stron postępowania oraz wypełnienia obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a. pismem z [...] sierpnia 2020 wystąpił do wnioskodawców o nadesłanie prawomocnego postanowienia spadkowego po zmarłej M. (M.) S. Następnie pismem z [...] września 2020 r. zwrócił się do Sądu Rejonowego w [...] o nadesłanie odpisu prawomocnego postanowienia z dnia [...] października 2008 r. sygn. akt [...] wydanego w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po zmarłej M. (M.) S. oraz o podanie adresów zamieszkania spadkobierców zmarłej. Ponadto zawiadomieniem z [...] września 2020 r. poinformował strony o prowadzonym postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oraz wskazał przewidywany termin rozpatrzenia sprawy wyznaczony na dzień [...] października 2020 r. Podsumowując Minister wskazał, że podejmował czynności w celu zebrania materiału dowodowego i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a także działając zgodnie z art. 36 § 2 k.p.a. poinformował strony o przewidywanym terminie rozpatrzenia sprawy - należy zatem stwierdzić, iż nie jest w bezczynności w przedmiotowej sprawie. Natomiast wydanie rozstrzygnięcia będzie możliwe po ustaleniu wszystkich stron niniejszego postępowania i zostanie ono niezwłocznie przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazał też, iż zasada szybkości postępowania określona w art. 12 k.p.a. jest współzależna z zasadą prawdy obiektywnej. Kładąc na szali te dwie zasady trzeba dojść do wniosku, że szybkość prowadzonego postępowania nie może pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Na zakończenie odniósł się do wniosku skarżącego o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej określonej w art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. - wskazując, że skarga nie zawiera uzasadnienia zasądzenia sumy pieniężnej poza wskazaniem, że organ pozostaje w bezczynności. Zwrócił uwagę, że przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej ma charakter wyjątkowy. Powinna ona przede wszystkim dyscyplinować organ, zaś jej funkcja prewencyjna (czy też restrykcyjna) powinna być uznawana tylko za uzupełniającą. Tym samym przyznanie sumy powinno być stosowane tylko w przypadku uporczywego uchylania się przez organ od wydania decyzji - pomimo monitów i skarg, a także w razie dostrzeżenia w działaniu organu systematycznego działania polegającego na celowym opóźnianiu załatwiania spraw. Natomiast indywidualnie występujące opóźnienia, które nie wynikają ze złej woli organu, nie powinny skutkować stosowaniem tak dotkliwych sankcji. Dodał, iż z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych można wywieść generalną zasadę, że wysoką wagę naruszeń prawa przypisuje się tym organom, które w sposób skrajnie lekceważący traktują strony, nie reagując na ich monity (ponaglenia) przez okres wielu miesięcy (albo wręcz lat) oraz tym organom, które prowadzą postępowania w sposób noszący znamiona rażącego niedbalstwa lub rażącej niekompetencji. Przypadki zaś opóźnień wynikających z dużej ilości spraw i ograniczonych zasobów kadrowych mają charakter powszechny i nie sposób przypisywać im charakteru rażącego naruszenia prawa, które powinno być zarezerwowane dla wyjątkowo poważnych naruszeń prawa. Również wymierzenie sumy pieniężnej za prowadzenie postępowania z umiarkowanym naruszeniem ustawowych terminów (uwzględniając stopień skomplikowania sprawy i inne uwarunkowania) należy uznać za nieuzasadnione zwłaszcza w przypadku, gdy zamierzony przez skarżącego skutek może odnieść zobowiązanie organu przez Sąd do wydania rozstrzygnięcia w określonym terminie lub też samo wniesienie skargi. Podsumowując w ocenie Ministra Rozwoju nie można zarzucić mu bezczynności. Pismem z [...] września 2020 r. skarżący w całości podtrzymał żądania i wnioski zawarte w skardze. Do dnia [...] października 2020 r. (data rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie) do Sądu nie wpłynęła żadna informacja dotycząca merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania - taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Należy również wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący - przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Ministra Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 1995 r. nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta [...] z [...] stycznia 1995 r. nr [...] orzekającej o odmowie zwrotu nieruchomości - złożył do organu ponaglenie w trybie art. 37§ 1 k.p.a. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd stwierdza także, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast § 1a tego art. stanowi, iż jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z treścią przepisu art. 35 § 1 i 3 k.p.a. wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie, organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Podnieść również należy, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Bezczynność organu administracji publicznej ma zatem miejsce, jeśli w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem - jak wynika z akt sprawy - ostatecznie sprecyzowany wniosek z [...] czerwca 2019 r. (data prezentaty) o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 1995 r. nr [...] oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1995 r. nr [...]- nie został dotychczas rozpoznawany. W tym stanie rzeczy zarzut bezczynności Ministra Rozwoju przy rozpoznawaniu powyższego wniosku Sąd uznał za całkowicie uzasadniony. Organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym określającym terminy załatwiania spraw administracyjnych, a także naruszył wynikającą z art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Nawet, jeśli postępowanie administracyjne jest szczególnie skomplikowane, to zwłoka organu w załatwieniu sprawy, w terminie określonym w art. 35 k.p.a. - nie jest usprawiedliwiona. Stanowisko takie wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie sygn. akt. IV SA 105/00 (LEX 53462) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Zasada sformułowana w art. 6 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw określonych w art. 35 i 36 k.p.a. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 k.p.a., zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa". Stosownie do art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Analizując akta sprawy Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność organu - aczkolwiek naganna - nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że Minister podejmował czynności w sprawie - gromadząc akta sprawy oraz ustalając pełen krąg uczestników niniejszego postępowania. Oceniając charakter bezczynności organu Sąd wziął też pod uwagę datę z jakiej pochodzi ostatecznie sprecyzowany wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ([...] czerwiec 2019 r.), charakter postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, przedstawione przez Ministra w odpowiedzi na skargę okoliczności mające wpływ na niedotrzymanie przez niego terminów załatwienia sprawy, jak również to, że organ zrealizował określony w art. 36 § 1 k.p.a. obowiązek poinformowania strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, podania przyczyny zwłoki i wskazania nowego terminu załatwienia sprawy. Zaznaczenia wymaga, że Sąd dokonał oceny bezczynności organu - do marca 2020 r., a następnie od maja 2020 r. do dnia wyrokowania. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs ust. 1 pkt 6) ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 i poz. 567) oraz ustawą nowelizującą z 31 marca 2020 r. (Dz. U. Nr 568) w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych ulega zawieszeniu na ten okres (tj. od 14 marca 2020 r.). Natomiast zgodnie z art. 15 zzs ust. 10 pkt 1) ustawy w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub epidemii przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się. W myśl art. 15 zzs ust. 11 ustawy zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zaś zgodnie z art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875) terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46 (tj. ww. ustawy z 2 marca 2020 r.), których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs (ww. ustawy z 2 marca 2020 r.), biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Oznacza, to, że postępowanie administracyjne dotyczące rozpoznania przedmiotowego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, rozpoczęło dalszy swój bieg od [...] maja 2020 r., tj. 7 dni od dnia wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej z dnia [...] maja 2020 r., tj. [...] maja 2020 r. Art. 149 p.p.s.a. nie określa kryteriów, jakimi powinien kierować się Sąd określając organowi termin do wykonania wyroku przez podjęcie nakazanych nim działań. Oznacza to, iż w kwestii określenia terminu Sąd dysponuje swobodą i nie jest związany terminami, o jakich mowa w art. 35 k.p.a. Powinien kierować się interesem strony, a przede wszystkim brać pod uwagę specyfikę danej sprawy. Wobec powyższego Sąd uznał - biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy - że termin dwumiesięczny na rozpatrzenie wniosku o stwierdzenie nieważności będzie adekwatny i daje organowi realną możliwość jego rozpatrzenia. Oceniając zaistnieją w sprawie bezczynność jako nierażącą Sąd uznał jednocześnie, że skarga w części dotyczącej przyznania od organu na rzecz skarżącego - na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. - sumy pieniężnej jest nieuzasadniona. Wskazać należy, że ww. przepis nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Kwota ta, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma też znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, iż ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Użycie przez ustawodawcę czasownika "może" w treści tego artykułu oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Podkreślić też trzeba, że o ile wymierzenie grzywny organowi ma na celu przede wszystkim oddziaływać na organ mobilizująco i prewencyjnie, o tyle przyznanie stronie od organu określonej sumy pieniężnej ma, jak już wskazano powyżej, charakter głównie kompensacyjny. Ma ono niejako zrekompensować stronie skarżącej stratę, jaką poniosła na skutek nie wykonania przez organ wyroku sądu. W związku z tym wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona powinna nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością organu w zakresie wykonania wyroku sądu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż z treści skargi wynika, że przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej będzie formą rekompensaty za utracony czynsz z tytułu najmu lub dzierżawy odzyskanej nieruchomości (skarżący zakłada, że wydana decyzja będzie dla niego pozytywna). Zatem z treści skargi nie wynika, aby skarżący doznał w związku z bezczynnością organu krzywdy, którą należałoby zrekompensować. Jeszcze raz należy podkreślić, iż zakwalifikowanie działań organu jako bezczynności w wykonaniu wyroku nie oznacza automatycznie konieczności orzeczenia na rzecz skarżącego sumy pieniężnej - bowiem zasądzenie tej sumy nie jest bezpośrednią konsekwencją bezczynności. Ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Sąd zasądził też na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 §1 pkt 1 i §1a, art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4, art. 151 oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 2