II OSK 2981/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Tomasz Świstak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 153/18 w sprawie ze skargi A.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie odebrania zwierząt oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 23 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 153/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. R. (poprzednie nazwisko L.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] listopada 2017 r. w przedmiocie odebrania zwierząt, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] listopada 2017 r. Decyzją z [...] listopada 2017 r. Prezydent Miasta S. orzekł o czasowym odebraniu 16 kotów A. L. i przekazaniu ich do schroniska na okres do czasu wydania orzeczenia o przepadku zwierząt lub umorzenia postępowania karnego w tej sprawie, o obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia wymienionych zwierząt oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wymieniona decyzja została wydana na podstawie art. 7 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2017 r., poz. 1840 ze zm., dalej "ustawa o ochronie zwierząt"). Wymienioną decyzją z [...] listopada 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Gdańsku wniosła A. R., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "P.p.s.a."): I. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie nie wynika, aby domownicy lokalu mieszczącego się przy ul. [...] w S., a w szczególności Skarżąca kasacyjnie, wyczerpywali swym zachowaniem znamiona znęcania się nad zwierzętami, o którym mowa w art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt; II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi skarżącej, mimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie Skarżącej kasacyjnie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności przed wydaniem decyzji przez organ I instancji i pozbawieniu możliwości odniesienia się przez Skarżącą kasacyjnie do dowodów, które zgodnie z postanowieniem Prezydenta Miasta S. zostały dopuszczone do niniejszego postępowania z urzędu w dacie wydania decyzji merytorycznej; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi Skarżącej kasacyjnie mimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., polegające na oddaleniu skargi Skarżącej kasacyjnie, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu odwoławczego ustalającej, że jedynym adresatem decyzji o czasowym odebraniu 16 kotów i przekazaniu ich do Schroniska dla Zwierząt w S. przy ul. [...] na okres do wydania przez Sąd orzeczenia o przepadku zwierząt lub umorzenia postępowania karnego w niniejszej sprawie jest Skarżąca kasacyjnie pomimo, że z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wynika, że tytuł prawny (współwłasność) do zatrzymanych kotów: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] posiadali i posiadają ponadto L. i M. R., którzy nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym ani sądowoadministracyjnym w charakterze strony, co w konsekwencji doprowadziło do obciążenia wszelkimi kosztami związanymi z transportem, utrzymaniem i leczeniem Skarżącą kasacyjnie. W związku z powyższymi zarzutami Skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; 2. alternatywnie zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji poprzez uchylenie decyzji organów I i II instancji; 3. rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym; 4. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Żadna z pozostałych stron postępowania sądowadministracyjnego nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, dlatego przedmiotowa skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu [...] sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu tej sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, które są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami. Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt. Wskazać należy przy tym, że wskazany w zarzucie przepis znajdował pośrednie zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Decyzja organu I instancji została bowiem wydana na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, który przyznaje wymienionym w tym przepisie podmiotom prawo do odebrania zwierzęcia wraz z jednoczesnym zawiadomieniem wójta (burmistrza lub prezydenta miasta) w celu podjęcia decyzji o odebraniu zwierzęcia. Organ uznał, że koty Skarżącej kasacyjnie utrzymywane są w niewłaściwych warunkach bytowych, co uzasadniało czasowe ich odebranie i umieszczenie w schronisku. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji, art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt wprowadza instytucję interwencyjnego odebrania zwierząt. Przepis art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt przewiduje, że do interwencji może dojść w sytuacji, gdy zachodzi przypadek niecierpiący zwłoki rozumiany jako sytuacja, w której dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagrażać będzie jego życiu lub zdrowiu. Nie można jednakże abstrahować od treści art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt stanowiącego, iż zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia. Z łącznego odczytania art. 7 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt wynika zatem, iż hipotezą normy prawnej zawartej w art. 7 ust. 3 ustawy objęty jest stan faktyczny, w którym dochodzi do konieczności zabezpieczenia sytuacji bytowej zwierzęcia w wyjątkowych warunkach rozumianych jako kwalifikowana postać naruszeń wymienionych w art. 6 ust. 2 ustawy z 1997 r. o ochronie zwierząt wystąpienie, których uzasadnia orzekanie o odebraniu zwierząt (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 1746/16, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). Zatem wydanie decyzji na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt musi być poprzedzone stwierdzeniem, że zaistniała sytuacja określona w ust. 1 tego samego przepisu, to jest właściciel albo opiekun zwierzęcia dopuścił się działań wymienionych w art. 6 ust. 2, a ponadto że dalsze pozostawanie zwierzęcia u wymienionych osób zagraża jego życiu lub zdrowiu oraz że jest to przypadek niecierpiący zwłoki. Podkreślić należy, iż na etapie odebrania zwierząt - mającego przecież, co wprost wynika z art. 7 ust. 6 tej samej ustawy charakter tymczasowy - brak jest przesłanek dla dokonywania przez podmiot odbierający zwierzęta, czy też przez organ wykonawczy gminy oceny czy doszło do znęcania rozumianego jako zawinione (świadome) działanie opiekuna. Kwestię ewentualnego zawinienia przesądzić bowiem może wyłącznie sąd powszechny, zaś przesłanką działania podmiotów wskazanych w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt oraz orzekającego na podstawie tego przepisu wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jest jedynie stwierdzenie traktowania zwierzęcia w sposób określony w art. 6 ust. 2 tej samej ustawy, a nie stwierdzenie zawinionego, czy też umyślnego znęcania się nad zwierzęciem. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały wszystkie wymienione powyżej przesłanki. Skarżąca kasacyjnie dopuściła się bowiem traktowania pozostających pod jej opieka zwierząt w sposób wypełniający kryteria określone w art. 6 ust. 2 pkt 10, to jest utrzymywała zwierzęta w obiektywnie niewłaściwych warunkach bytowania, w tym w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa. Podkreślić w tym miejscu należy, iż prawodawca nie wskazał w art. 6 ust. 2 pkt 10, odmiennie niż chociażby w pkt 1 tej samej jednostki redakcyjnej na umyślność działania danej osoby jako na element wpływający na ocenę zaistnienia okoliczności w przepisie tym wskazanych. Znamiennym jest także, iż ustawodawca w art. 6 ust. 2 wprowadzającym ustawową definicje znęcania nad zwierzęciem różnicuje kwestie świadomości sprawcy wskazując, iż znęcaniem jest każde zadawanie bólu lub cierpień albo wyłącznie świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień. Wobec powyższego i w powiązaniu z brakiem po stronie organu administracji kompetencji do rozstrzygania w przedmiocie występowania winy (a więc określonego stosunku psychicznego sprawcy do czynu) po stronie osoby utrzymującej zwierzęta, bez jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy administracyjnej dotyczącej tymczasowego odebrania zwierząt pozostawały podnoszone przez Skarżącą kasacyjnie okoliczności, iż nigdy nie zamierzała znęcać się na pozostającymi pod jej opieką kotami i dokładała starań o zapewnienie im właściwego utrzymania, albowiem znaczenie prawne na gruncie kontrolowanej sprawy miała wyłącznie zobiektywizowana ocena warunków bytowania odebranych Skarżącej kasacyjnie kotów oraz fakt, iż dalsze przebywanie zwierząt u Skarżącej kasacyjnie stanowiłoby zagrożenie dla ich życia lub zdrowia. Jak słusznie dostrzegł Sąd I instancji, w rozpoznawanej sprawie obszerny materiał dowodowy pozwolił na stwierdzenie, że zwierzęta utrzymywane były przez Skarżącą kasacyjnie w niewłaściwych warunkach bytowania. Niewłaściwe warunki bytowania to nie tylko wskazane w art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt przykłady, ale także brak zapewnienia zwierzętom właściwego schronienia przed chłodem, upałem, deszczem, śniegiem, przetrzymywanie ich na terenie, na którym narażone są na uszkodzenia ciała. Wskazać nadto należy na potrzebę humanitarnego traktowania zwierząt, przez którą rozumie się traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę w myśl art. 4 pkt 2 tej ustawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2013 r., sygn. II OSK 1743/11, dostępne w CBOSA). Prawidłowe było zatem stanowisko Sądu I instancji, że w sprawie miało miejsce utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania. Słusznie wskazał Sąd, że nie sposób inaczej określić przechowywania znacznej liczby kotów bez dostępu do świeżej wody i karmy w małym mieszkaniu, którego stan sanitarny (szeroko odzwierciedlony w materiale dowodowym) nie spełnia odpowiednich wymagań. Ponadto jak wykazały przeprowadzone po odebraniu zwierząt badania weterynaryjne, wszystkie odebrane Skarżącej kasacyjnie koty były zapchlone, odwodnione i wychudzone, część z nich cierpiała także na rozmaite schorzenia. Co za tym idzie nie sposób zgodzić się z twierdzeniami skargi kasacyjnej, że Skarżąca kasacyjnie dbała o koty. Prawidłowa była zatem konkluzja organów i Sądu, że dalsze ich przebywanie w warunkach panujących w mieszkaniu Skarżącej kasacyjnie stanowiłoby zagrożenie dla życia lub zdrowia kotów. Choć zatem przedwczesne było stwierdzenie Sądu I instancji, iż doszło do znęcania się nad zwierzętami, to jednak nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia w sytuacji prawidłowego ustalenia, iż miało miejsce utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa, co oznacza wypełnienie okoliczności wskazanych w art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt. Zasadniczy wpływ na ustalenie, że sprawie doszło do utrzymywania zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania powinna mieć świadomość, że zwierzę jest istotą żyjącą, zdolną do odczuwania cierpienia, a człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę, a nie subiektywne przekonanie Skarżącej kasacyjnie o prawidłowym utrzymywaniu zwierząt i właściwej nad nimi opiece. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż Skarżąca kasacyjnie i jej domownicy doprowadzili mieszkanie do niewłaściwego stanu sanitarnego, a efektem ich zaniedbań był zły stan zdrowia kotów. Wszystkie te okoliczności znajdują uzasadnienie w wyczerpującym i obszernym materiale dowodowym. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że przeciwne twierdzenia Skarżącej kasacyjnie są całkowicie gołosłowne. W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. W aktach sprawy znajduje się bowiem zawiadomienie o wszczęciu postępowania z [...] października 2017 r. dokonane przez organ I instancji. Z dołączonego do wymienionego zawiadomienia zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że Skarżąca kasacyjnie w dniu 28 października 2017 r. odmówiła przyjęcia zawiadomienia oraz nastąpił jego zwrot do Urzędu Miejskiego w S.. Zgodnie zaś z art. 47 § 2 K.p.a. w takiej sytuacji pismo uznaje się za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata, a więc przez Skarżącą kasacyjnie. Co prawda między sporządzeniem zawiadomienia, a próbą doręczenia go Skarżącej kasacyjnie upłynęło 10 dni, niemniej jednak Skarżąca kasacyjnie odmówiła przyjęcia tego pisma. Z akt wynika ponadto, że w dniu 25 października 2017 r. do organu I instancji dostarczone zostały dokumenty stanowiące materiał dowodowy. Z akt wynika również, że Skarżąca kasacyjnie odmówiła przyjęcia pisma, którym organ I instancji przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu odwołanie Skarżącej kasacyjnie wraz z aktami sprawy. Organy zawiadomiły zatem Skarżącą kasacyjnie o toczącym się postępowaniu administracyjnym, zapewniając jej możliwość ustosunkowania się do zebranego w sprawie materiału dowodowego. To, że Skarżąca kasacyjnie z powyższej możliwości nie skorzystała, jest zaś efektem działań samej Skarżącej kasacyjnie. Podkreślenia wymaga ponadto, że Skarżąca kasacyjnie, jako strona toczącego się postępowania, mogła na każdym jego etapie uzyskać wgląd do akt sprawy. Z akt zaś nie wynika, aby Skarżąca kasacyjnie to uczyniła. Wskazać wreszcie należy, iż w skardze kasacyjnej nie wykazano, by zarzucone Sądowi I instancji zaaprobowanie naruszenia przez organy art. 10 § 1 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 174 pkt 2 P.p.s.a. stanowi warunek skutecznego zgłoszenia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. polegającego na zaaprobowaniu przez Sąd I instancji pominięcia przez organy dowodów, z których wynika, że tytuł prawny do części zatrzymanych kotów posiadali i posiadają jako ich współwłaściciele także L. i M. R., którzy nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym ani sądowoadministracyjnym w charakterze strony, co w konsekwencji doprowadziło do obciążenia Skarżącej kasacyjnie wszelkimi kosztami związanymi z transportem, utrzymaniem i leczeniem odebranych zwierząt. Zauważyć bowiem należy, iż ciążący na organach z mocy art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz zebrania i oceny kompletnego materiału dowodowego nie oznacza konieczności przeprowadzania wszelkich dowodów, lecz jedynie tych dowodów, które dotyczą okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy istotnych. Zakres postępowania wyjaśniającego jest bowiem każdorazowo uwarunkowany przesłankami prawa materialnego, a więc w warunkach niniejszej sprawy wskazanymi w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt przesłankami ich odebrania. Zgodnie zaś z treścią art. 7 ust. 1 oraz art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, decyzję o tymczasowym odebraniu zwierzęcia kieruje się do jego właściciela lub opiekuna. Niekwestionowaną i bezsporną okolicznością jest przy tym to, że Skarżąca kasacyjnie była opiekunem odebranych kotów. Decyzja o tymczasowym odebraniu zwierząt mogła zostać zatem skierowana tylko do Skarżącej kasacyjnie, co w rozpoznawanej sprawie zostało uczynione. Podkreślić nadto trzeba, iż w świetle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez niezapewnienie wszystkim stronom postępowania administracyjnego możliwości udziału w nim mógłby zostać skutecznie podniesiony tylko przez podmiot, który został pominięty w postępowaniu administracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 911/05; z 17 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 665/07; z 22 grudnia 2008 r. sygn. II OSK 1109/07; z 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 51/08; z 26 maja 2009 r., sygn. II OSK 832/08, z 26 stycznia 2009 r. sygn. II OSK 51/08, z 18 maja 2010 r. sygn. II OSK 796/09, z 14 grudnia 2011 r., sygn. II OSK 1886/10 dostępne: w CBOSA), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Odnosząc się do argumentacji, iż w konsekwencji doprowadziło to do obciążenia Skarżącej kasacyjnie wszelkimi kosztami związanymi z transportem, utrzymaniem i leczeniem odebranych kotów zauważyć należy, iż okoliczność ta była przedmiotem badania Sądu I instancji, który wskazał, że pkt II decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. stanowi w rzeczywistości jedynie powtórzenie przepisu art. 7 ust. 4 ustawy o ochronie zwierząt, a organ będzie musiał wydać odrębną decyzję na podstawie przywołanego przepisu, gdy poweźmie wiadomości dotyczące ostatecznych kosztów, o których wspomina omawiany przepis to jest transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia. Zarówno tego poglądu prawnego Sądu I instancji, jak i oceny, iż wydanie w decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie obowiązku poniesienia kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia bez konkretyzacji tego obowiązku nie stanowi naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 7 ustawy o ochronie zwierząt, ani przepisów prawa procesowego, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 107 K.p.a. dotyczącego obligatoryjnych elementów decyzji administracyjnej, w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano, co oznacza, że nie podlegają one kontroli orzekającego jedynie w granicach skargi kasacyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy administracyjne, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których skargę kasacyjną oparto (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 12 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2457/17, z 8 marca 2018 r., sygn. I OSK 955/16, z 2 marca 2018 r., sygn. I OSK 2306/17, z 25 listopada 2014 r., sygn. II GSK 1253/13, z 27 listopada 2015 r., sygn. I OSK 902/14 – dostępne w CBOSA). Mając na uwadze wymienione wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponieważ przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a., mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami, zaś wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 § 1 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a.