II FSK 1131/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Anna Dumas (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Paweł Dąbek, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 29 września 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. B. i P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Po 753/17 w sprawie ze skargi A. B. i P. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2017 r. nr [...], 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu na rzecz A. B. i P. B. kwotę 8.650 (słownie: osiem tysięcy sześćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1.1. Wyrokiem z 11 stycznia 2018 r. (sygn. akt I SA/Po 753/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. B. i P. B. – nazywanych dalej "Skarżącym", na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 11 stycznia 2018 r. (nr [...]) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. 1.2. Przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy Sąd pierwszej instancji wyjaśnił między innymi, że decyzją z 10 października 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] określił Skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 63.137 zł. W motywach decyzji organ wyjaśnił, że Skarżący prowadził działalność gospodarczą pod firmą "O.", a jej przedmiotem było prowadzenie kursów nauki jazdy. W toku postępowania organ ustalił, że Skarżący prowadził księgi podatkowe w sposób wadliwy i nierzetelny. Do powyższego wniosku organ doszedł zestawiając prowadzoną przez Skarżącego "książkę ewidencji osób szkolonych" z przychodami wykazanymi w księdze przychodów i rozchodów oraz wysokością przychodu wynikającą z ilością przeprowadzonych szkoleń przy wykorzystaniu minimalnych oraz średnich cen stosowanych przez stronę w 2009 r. 1.3. Po rozpoznaniu odwołania Skarżących, wspomnianą na wstępie decyzją, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego organ wyjaśnił, że do przedawnienia nie doszło, ponieważ bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu 14 stycznia 2015 r., na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej jako "O.p.") w związku z wszczęciem dochodzenia w sprawie o przestępstwo skarbowe, o czym podatnicy zostali poinformowani pismem z 22 stycznia 2015 r. (data doręczenia 29 stycznia 2015 r.). Postępowanie karne skarbowe zostało wszczęte w związku z podaniem nieprawdy w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT 36 za 2009 r. W pozostałym zakresie organ w pełni podzielił stanowisko przedstawione w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej. 2.1. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, pełnomocnik Skarżących podniósł między innymi następujące zarzuty: - art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 208 § 1 i art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1 i art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w związku z art. 2. art. 7 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zamiast uchylenie w całości przedmiotowej decyzji i umorzenie postępowania ze względu na upływ terminu przedawnienia. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika, że nie nastąpiło zawieszenie terminu biegu przedawnienia ze względu na pozorne wszczęcie postępowania karnoskarbowego w dniu 14 stycznia 2015 r.; - art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70 c w zw. z art. 145 § 2 O.p. oraz art. 2 a O.p, poprzez jego zastosowanie, pomimo tego, że w niniejszej sprawie nie mógł być on zastosowany, ponieważ Skarżący nie został skutecznie poinformowany o wszczęciu postępowania karnoskarbowego oraz o skutkach, jakie wywołuje wszczęcie postępowania karnoskarbowego dla niniejszego zobowiązania podatkowego, o zawieszeniu biegu przedawnienia nie poinformowano bowiem pełnomocnika reprezentującego podatnika; - art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., poprzez wydanie decyzji w zakresie podatku dochodowego za 2009 r. po upływie terminu przedawnienia. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie i utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. 3.1. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.; dalej jako "P.p.s.a."). 3.2. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, ponieważ Skarżący zostali powiadomieni o wszczęciu postępowania karnego skarbowego w sprawie o przestępstwo skarbowe oraz o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z 22 stycznia 2015 r., doręczonym stronie 29 stycznia 2015 r. 3.3. Sąd pierwszej instancji nie podzielił również zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego, przyjmując, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. 4.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik Skarżących podniósł następujące zarzuty: 1) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu, która zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na fakt, że organy podatkowe naruszyły następujące przepisy: a) art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zw. z art. 70c tej ustawy poprzez ich błędne zastosowanie w zw. z art. 145 § 2 oraz art. 2a O.p. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., podczas gdy: - termin do wydania decyzji w tym zakresie upłynął 31 grudnia 2015 r., a decyzja organu pierwszej instancji została wydana dopiero 10 października 2016 r.; - zawiadomienie zostało nieprawidłowo doręczone, gdyż zostało skierowane bezpośrednio Skarżącym, z pominięciem prawidłowo ustanowionego pełnomocnika; - zawiadomienie zostało wydana przez niewłaściwy organ, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], podczas gdy powinno być wydane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...]; b) art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zw. z art. 70c tej ustawy w zw. z art. 113 § 1 ustawy z 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2017 r., poz. 2226 ze zm.; dalej jako "k.k.s.") oraz art. 313 § 1 i 2 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1904 ze zm.; dalej jako "k.p.k.") oraz w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., chodzić Skarżący nie został skutecznie zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe; c) art. 233 § 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niezasadne utrzymanie przez organ drugiej instancji w mocy decyzji organu pierwszej instancji, która to decyzja nie zawiera istotnego rozstrzygnięcia w zakresie nienaliczania odsetek za zwłokę, a która to kwestia winna być przedmiotem rozstrzygnięcia, ponieważ w myśl art. 24 ust. 5 i 6 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 720 ze zm.) za czas trwania postępowania przed organem pierwszej instancji Skarżący nie powinni być obciążani odsetkami za zwłokę z uwagi na przekroczenie 6 miesięcznego terminu; d) art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zw. z art. 70 § pkt 1 i art. 70c O.p. w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 O.p. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym uznaniu, że postępowanie o przestępstwo skarbowe prowadzone pomimo przedawnienia karalności wywołuje negatywny dla podatnika skutek materialno-prawny w obszarze prawa podatkowego w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia podatkowego w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych również w okresie pomiędzy ustaniem karalności przestępstwa a prawomocnym umorzeniem postępowania o przestępstwo skarbowe, pomimo że zgodnie z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy nastąpiło przedawnienie karalności, w konsekwencji czego postępowanie o przestępstwo skarbowe prowadzone po upływie terminu przedawnienia prowadzone jest bezprawnie, co powinno skutkować unicestwieniem materialno-prawnych skutków związanych z tym postępowaniem, tj. unicestwieniem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; e) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 208 § 1 O.p. i art. 59 § 1 pkt 9 O.p, i art. 70 § 1 O.p. i art. 70 § 6 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy zamiast uchylenia w całości decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania z uwagi na upływ z dniem 31 grudnia 2015 r. terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., gdyż w sprawie nie nastąpiło skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia ze względu na pozorne wszczęcie postępowania karnoskarbowego w dniu 14 stycznia 2015 r.; f) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w związku z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w związku z art. 210 § 4 O.p. i w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy zamiast uchylenia decyzji organu I instancji, a w konsekwencji niezauważenie, że w decyzji tej organ podatkowy I instancji nieprawidłowo sformułował uzasadnienie faktyczne i prawne, gdyż nie umotywował odpowiednio podjętych działań, w szczególności nie wyjaśnił i nie wskazał podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie kwestii naliczania bądź nienaliczania odsetek za zwłokę za czas trwania postępowania przed organem I instancji oraz w przedmiocie zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego; g) art. 191 O.p. w związku z art. 187 § 1 i 3 O.p. i w związku z art. 122 O.p. poprzez dowolną, w miejsce swobodnej ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tj. sprzeczną z zasadą prawdy obiektywnej, zupełności postępowania, doświadczeniem życiowym oraz podstawowymi zasadami logiki, polegającą w szczególności na: - pominięciu przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy spontanicznych zeznań kluczowego, wiarygodnego świadka Pana K. K., które to zeznania poparte wyjaśnieniami Skarżącego obrazowały rzeczywisty charakter współpracy Skarżącego z instruktorami nauki jazdy, polegający na prowadzeniu przez instruktorów niezarejestrowanej działalności gospodarczej, sygnowanej firmą Skarżącego; - uznaniu za wiarygodne zeznań pozostałych świadków - instruktorów nauki jazdy, pomimo iż zeznania te są niespójne i zawierają sprzeczne informacje, co w konsekwencji przełożyło się na ustaleniu niezgodnego z rzeczywistym stanu faktycznego sprawy i wydanie błędnego, krzywdzącego Skarżącego rozstrzygnięcia: 2) art. 18 § 1 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i w związku z art. 45 Konstytucji RP poprzez udział w składzie orzekającym i wydanie skarżonego wyroku przez Sędziego Sprawozdawcę Monikę Świerczak podlegającego wyłączeniu z mocy ustawy, z uwagi na branie udziału w rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy w organach administracji publicznej jako szef Zespołu Radców Prawnych Izby Administracji Skarbowej w [...], co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia konstytucyjnego prawa Skarżących do rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły Sąd; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie polegające na fragmentarycznym, lapidarnym i pobieżnym ustosunkowaniu się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do części zarzutów zawartych w skardze Podatnika, tj. w zakresie naruszenia przez organy podatkowe art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 O.p. i art. 191 O.p. i art. 187 § 1 i 3 w związku z art. 122 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. oraz nieustosunkowanie się do zarzutów naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p. poprzez niezastosowanie art. 24 ust. 5 i 6 u.k.s., a ponadto budowanie uzasadnienia wyroku głównie na rozstrzygnięciach organów podatkowych I i II instancji, podczas gdy uzasadnienie powinno zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia, a której to w niniejszej sprawie brak; 4) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i 2 P.p.s.a. poprzez: a) niekompletne, niedostateczne, wybiórcze uzasadnienie skarżonego wyroku, brak dokonania oceny zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego ze wszystkimi przepisami wchodzącymi w grę w tej sprawie, tj. brak wnikliwego i pełnego rozpoznania wszystkich zarzutów skargi, w szczególności zarzutu naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 O.p. i art. 191 O.p. i art. 187 § 1 i 3 w związku z art. 122 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. oraz nieustosunkowanie się do zarzutów naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. poprzez niezastosowanie art. 24 ust. 5 i 6 u.k.s.; b) nienależytą, pobieżną i wybiórczą analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz niewystarczającą ocenę stanowiska organów podatkowych w kwestii zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności niepoczynienie własnych ustaleń, a w rezultacie oparcie rozstrzygnięcia w kluczowej kwestii niniejszej sprawy, tj. przysługiwania Skarżącemu prawa do i obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, na niekompletnym materiale dowodowym. Ponadto pełnomocnik Skarżących podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 i w związku z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 59 § 1 pkt 9 O.p. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji oddalenie skargi, pomimo że w sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2013 r., a w sprawie nie zaistniały okoliczności powodujące skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. 4.2. Pełnomocnik Skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Ponadto wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 5.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, ponieważ trafnym okazał się jej najdalej idący zarzut, tj. naruszenia art. 70 § 1 pkt 1 pkt 6 i art. 70c O.p. 5.2. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, doręczenie podatnikowi zawiadomienia o przerwaniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karno-skarbowego z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika nie może wywrzeć skutku przewidzianego w art. 70 § 1 pkt 6 O.p. Podstawą powyższej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego jest treść uchwały tego Sądu z 18 marca 2019 r., podjętej w składzie siedmiu sędziów,. w sprawie o sygn. akt I FPS 3/18. Stwierdzono w niej, że: "1. Dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie, należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. 2. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej." Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tej uchwały wyróżnił dwa stany faktyczne. Pierwszy to taki, gdy zachodzi tożsamość pomiędzy organem właściwym do dokonania zawiadomienia przewidzianego w art. 70c Ordynacji podatkowej i organem prowadzącym postępowanie, drugi zaś gdy wspomniana tożsamość podmiotowa nie zachodzi. Jednak doszedł do konkluzji wspólnej dla obu stanów, która zawiera się w powyżej przytoczonych tezach. W niniejszej sprawie zawiadomienia dokonał organ podatkowy, który nie prowadził postępowania podatkowego wobec Skarżącego, a wystosował do niego jedynie zawiadomienie w trybie art. 70c O.p. Postępowanie prowadził bowiem Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...], natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] zawiadomił Skarżących nie uwzględniając, że w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] Skarżący byli reprezentowani przez pełnomocnika. Fakt ten potwierdza znajdujący się w aktach postępowania dokument pełnomocnictwa z 23 lipca 2013 r., w którym Skarżący udzielili pełnomocnictwa do reprezentowania ich w postępowaniach kontrolnym, podatkowym oraz sądowoadministracyjnym dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. (k. 670, t. II akt administracyjnych). W kontekście przywołanej powyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, że w sprawie nie zachodziła tożsamość pomiędzy organem właściwym do dokonania zawiadomienia przewidzianego w art. 70c O.p. i organem prowadzącym postępowanie. Niemniej jednak organ dokonujący zawiadomienia dla ziszczenia się skutków opisanych w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. powinien doręczyć zawiadomienie pełnomocnikowi ustanowionemu przez Skarżących w trybie art. 70c tej ustawy. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały, jeśli toczy się postępowanie, to dokonane w jego toku doręczenie zawiadomienia stanowi czynność procesową tego postępowania. Czynność doręczenia zawiadomienia w sposób istotny wpływa na wynik sprawy, wręcz determinuje jego dalszy bieg. Nie sposób więc zasadnie twierdzić, że jest to czynność procesowa podejmowana poza toczącym się postępowaniem. Zwłaszcza, że potwierdzenie dokonania tych czynności musi się znaleźć w aktach administracyjnych toczącej się sprawy. Umożliwia to bowiem prawidłową weryfikację tego zdarzenia w toku postępowania administracyjnego, jak i jego późniejszą kontrolę sądową. Skutki działań organu dokonującego zawiadomienia wywołują istotne konsekwencje materialnoprawne w zakresie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, a organ ten występuje w postępowaniu w charakterze quasi organu współdziałającego. Zdaniem składu uchwałodawczego Naczelnego Sądu Administracyjnego, prowadzi to do wniosku, że zawiadomienie w trybie art. 70c O.p. należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. 5.3. W rozpoznawanej sprawie zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c Ordynacji podatkowej, zostało doręczone bezpośrednio Skarżącemu, mimo że był on w postępowaniu reprezentowany przez pełnomocnika. W tej sytuacji procesowej wnioski płynące z powyższej uchwały determinują ocenę zaskarżonego wyroku. Tym samym, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji i organu odwoławczego, doręczenie przedmiotowego zawiadomienia z 22 stycznia 2015 r. bezpośrednio Skarżącym nie doprowadziło na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. Dodać również należy, że w stanie prawnym sprawy, tj. po dniu 15 października 2013 r., zawiadomienie – dla osiągnięcia skutku opisanego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej – musiało nastąpić w sposób i w formie wskazanej w art. 70c Ordynacji podatkowej. Wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonym wyroku, nie wystarczył sam stan wiedzy Skarżącego o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym. 5.4. Uznanie za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 70 § 1 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p. przez brak uwzględnienia w sprawie przedawnienia zobowiązania podatkowego, czyni ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej bezprzedmiotową. 5.5. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę uwzględni zawartą w uzasadnieniu wyroku wykładnię przepisów prawa materialnego. 5.6. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. O kosztach postępowania rozstrzygnięto zgodnie z art. 209 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i art. 203 pkt 1 tej ustawy.