III SA/Po 994/15

SENTENCJA Dnia 16 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J M na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Drogowego z dnia [...] 2015 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia : odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi UZASADNIENIE Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału strona skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 400 zł w terminie 7 dni od otrzymania wezwania – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie w trybie awizo ze skutkiem doręczenia w dniu 30 października 2015 r. W wymaganym 7 dniowym terminie wpis nie został uiszczony. Z tego względu postanowieniem z dnia 1 grudnia 2015 r. Sąd odrzucił skargę. Postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 7 grudnia 2015 r. W ustawowym terminie 7 dni uiścił on przedmiotowy wpis i wniósł o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. We wniosku o przywrócenie terminu skarżący wskazał, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi nie zostało mu bezpośrednio doręczone. Nie informowano go również o możliwości odebrania tej przesyłki w trybie awizo, gdyż nie zostawiono w jego skrzynce pocztowej odpowiedniej informacji w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje : Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Analizując przedmiotową sprawę w zakresie powyższych przesłanek ustawowych Sąd stwierdził, że wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie był zasadny. Zgodnie z poglądami orzecznictwa i doktryny o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia ( m. in. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Taką przeszkodą może być siła wyższa oraz niektóre zdarzenia losowe. Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi, jako konieczną przesłankę do ewentualnego przywrócenia terminu, należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego obiektywnych reguł starannego działania. Instytucja przywrócenia terminu ma zatem charakter wyjątkowy. Podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy w jego uchybieniu. Brak winy powinien być oceniany w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, postanowienie SN z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. akt II UKN 667/98). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97). Z akt przedmiotowego postępowania sądowego wynika, że wezwanie Sądu do uiszczenia wpisu od skargi z dnia 13 października 2015 r. zostało doręczone w trybie awizo ze skutkiem doręczenia z dniem 30 października 2015 r. ( k. 22 akt ). Przesyłka była podwójnie awizowana – w dniu 16 i 26 października 2015. Pozostawiono ją do odbioru przez skarżącego w Urzędzie Pocztowym ( k. 21 i 21 verte ). W aktach sprawy nie ma adnotacji poczty, z której wynikałoby w jakikolwiek sposób, że doręczenia w trybie awizo dokonano z naruszeniem przepisów prawa. Skarżący we własnym zakresie nie wnioskował o czynności kontrolne poczty w powyższym zakresie. Nie wskazał on zatem ostatecznie, że były podstawy faktyczne do przyjęcia, iż skarżący nie otrzymał w ogóle zawiadomienia o doręczeniu pisma w trybie awizo. Twierdzenia skarżącego są gołosłowne, niczym nie uprawdopodobnione. Skoro- jak twierdzi skarżący- w przeszłości zdarzały się błędy Poczty czy też doręczyciela w czynnościach związanych z doręczaniem przesyłek pocztowych i skarżący wtedy zmuszony był składać reklamacje czy też sprawę wyjaśniać, to w rozpoznawanej sprawie skarżący również winien chociaż w ten sposób uprawdopodobnić swoje twierdzenia o braku otrzymania przez niego przesyłki sądowej czy też braku pozostawienia przez doręczyciela awiza. Z tego powodu należało orzec o oddaleniu wniosku, o czym postanowiono w sentencji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.