VI SA/Wa 1779/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.M., S.M., J.J., H.J., R.J., J.M., U.M., S.P., H.P., T.S., K.S., B.S. i T.A.; o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi B.M., S.M., J.J., H.J., R.J., J.M., U.M., S.P., H.P., T.S., K.S., B.S. i T.A; na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej zatwierdzenia dodatku do dokumentacji geologicznej złoża węgla brunatnego. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE UZASADNIENIE: B.M., S.M., J.J., H.J., R.J., J.M., U.M., S.P., H.P., T.S., K.S., B.S. i T.A., zwani dalej "skarżącymi", w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] kwietnia 2014 r. stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...], wnieśli o wstrzymanie jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek złożony przez skarżących nie mógł zostać uwzględniony. Przepis art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej "p.p.s.a."), umożliwia wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sytuacji, gdy ich wykonanie, przed rozpoznaniem skargi przez sąd, prowadzi do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub może powodować trudne do odwrócenia skutki. Odnosi się to do aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem skargi, a zatem i oceny dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, jest tylko i wyłącznie postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W toku postępowania Sąd nie bada legalności decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżone postanowienie jest postanowieniem formalnym, gdyż stwierdzając niedopuszczalność środka zaskarżenia (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania tego środka. Ocena zgodności z prawem omawianego rozstrzygnięcia ogranicza się więc wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania. W odniesieniu zaś do zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Postanowienie nie wywołuje bowiem skutków materialnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności administracyjnej, przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a., dotyczy bowiem takich aktów administracyjnych, których wykonanie może spowodować szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia wymaga, że przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W związku z powyższym wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...] mogłoby powodować jedynie wstrzymanie skutków procesowych takiego postanowienia, które polegałyby na tym że postanowienie to utraciłoby cechę ostateczności. Ten zaś skutek wstrzymania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania nie pociąga za sobą ani niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody, ani spowodowania następstw trudnych do odwrócenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2007 r., II OZ 831/07).. W związku z powyższym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienie nie był uzasadniony w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.