II SA/Rz 1161/11

SENTENCJA 7 grudnia 2011 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K., o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu, do sprawy skargi wyżej wymienionego, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], o zatrzymaniu H. K. prawa jazdy kategorii B, BE, C, CE, D, DE, - postanawia – przyznać prawo pomocy poprzez : 1. zwolnienie strony od kosztów sądowych w pełnej wysokości oraz, 2. ustanowienie adwokata z urzędu. UZASADNIENIE H. K. skarżący w sprawie o sygn. II SA/Rz 1161/11, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujący zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Sprawa, do której wyżej wymieniony przedłożył swą prośbę dotyczy zatrzymania prawa jazdy. Ze względu na przedmiot sprawy, skarżący jest obowiązany do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł. Na podstawie złożonego wniosku PPF ustalono, że wnioskodawca żyje samotnie. Według treści uzasadnienia wniosku PPF w dniu 1 września 2011 r. skarżący stracił swój jedyny dochód w postaci zasiłku stałego i pielęgnacyjnego. H. K. jest osobą bezrobotną i bez prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Wymieniony zamieszkuje w mieszkaniu o pow. 72 m². Stwierdzono, co następuje: Strona skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w całości. Ze względu na tak ustalone granice wniosku o prawo pomocy, H. K. powinien udowodnić, że spełnia przesłanki, których mowa w treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). W myśl tego przepisu, prawo pomocy w zakresie całkowitym może otrzymać osoba fizyczna, jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego ze względu na brak jakichkolwiek środków majątkowych zdatnych do pokrycia tych kosztów. Odnosząc się do wniosku o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, iż wskazane w treści podania PPF okoliczności życia wnioskodawcy w pełni odpowiadają wymogom, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. H. K. żyje aktualnie minimum socjalnego, o czym decyduje brak w dostatecznej wysokości środków pieniężnych oraz rzeczy przestawiających potencjalną wartość gospodarczą. Wnioskodawca jest osobą samotną, a przez to nie może liczyć na pomoc i opiekę rodziny. Skarżący może potencjalnie liczyć na uzyskiwanie dochodów z tytułu renty pobieranej na podstawie uznania go za niezdolnego do pracy. Sprawa związana z ustaleniem stopnia niepełnosprawności nie została jeszcze zakończona, stąd na chwilę rozpoznawania wniosku o prawo pomocy, ewentualność przyznania renty nie może być podstawą rozstrzygnięć negatywnych dla strony. Ponieważ skarżący nie osiąga dochodów, można być pewnym, iż uiszczenie pełnej wysokości wpisu sądowego, jak również pozostałych kosztów w tym wynagrodzenia adwokackiego (np. kosztów sporządzenia skargi kasacyjnej lub zażalenia), spowodowałoby stan, w którym strona nie byłaby zdolna zachować poziom koniecznego utrzymania osoby fizycznej. Skarżący poprzez swe oświadczenie dotyczące wysokości osiąganych przychodów oraz wartości pozostałych składników majątkowych wykazał niezbicie, że nie posiada majątku pozwalającego w jakiejkolwiek części współuczestniczyć w kosztach sprawy sądowoadministracyjnej. W ten sposób zostały wykazane wymogi zastosowania instytucji prawa pomocy w jej najszerszych granicach. Z zaznaczonych wyżej względów orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.