II GZ 871/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia L. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1800/14 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. B. na pismo Zastępcy Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia 2 października 2012 r. nr . w przedmiocie dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1800/14 odmówił L. B.przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, że L. B. (dalej: "skarżący") wniósł do Sądu skargę na pismo Zastępcy Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z 2 października 2012 r. w przedmiocie dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym i zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie Sądu skarga była oczywiście bezzasadna, ponieważ sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W ocenie Sądu Zastępca Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, podobnie jak i Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, nie jest organem administracji publicznej w sensie ustrojowym ani podmiotem, który z uwagi na nałożone na niego przepisami prawa administracyjnego kompetencje należy uznać za organ administracji w sensie funkcjonalnym. Pozycja ustrojowa Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych została określona w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem jest on sekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego, którym jest Minister Pracy i Polityki Społecznej (§ 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Pracy i Polityki Społecznej; Dz. U. z 2011 r. nr 248, poz. 1485). Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest więc urzędnikiem (sekretarzem stanu) w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej (urzędzie obsługującym Ministra Pracy i Polityki Społecznej), zapewniającym obsługę Ministra Pracy i Polityki Społecznej (§ 1 załącznika do zarządzenia nr 68 Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 sierpnia 2012 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Pracy i Polityki Społecznej; M. P. z 2012 r., poz. 590). Z powyższego wynika, że Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w strukturze administracji publicznej nie jest organem administracji publicznej (w sensie ustrojowym) Nie jest on również organem administracji publicznej w sensie funkcjonalnym, ponieważ powszechnie obowiązujące przepisy prawa administracyjnego nie powierzyły mu do wykonywania zadań z zakresu administracji publicznej w formie określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. Zaskarżone pismo Zastępcy Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych z 2 października 2012 r. nie należy więc do żadnej z form działania administracji, o których mowa powyżej. skarga jest oczywiście bezzasadna, gdyż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego i w tej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje (art. 247 P.p.s.a.). L. B. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl art. w art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 ze zm.) Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest sekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego (Minister Pracy i Polityki Społecznej ) (§ 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Pracy i Polityki Społecznej; Dz. U. z 2011 r. nr 248, poz. 1485). Pełnomocnik Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych jest więc urzędnikiem w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej zapewniającym obsługę Ministra Pracy i Polityki Społecznej (§ 1 załącznika do zarządzenia nr 68 Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 sierpnia 2012 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Pracy i Polityki Społecznej; M. P. z 2012 r., poz. 590). Zatem nie jest organem administracji publicznej, jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji. Nie jest on również organem administracji publicznej w sensie funkcjonalnym, gdyż ustawodawca nie upoważnił go w przepisach szczególnych do wykonywania zadań z zakresu administracji publicznej w formie określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z tych powodów skarga nie podlegała rozpoznaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym i postanowieniem z dnia 3 listopada 2014 r. została przez Sąd pierwszej instancji odrzucona. Skoro skarga została odrzucona to rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy było w tej sytuacji niecelowe. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.