IV SA/Wa 2382/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman Sędzia WSA Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi C.K. i W.K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2015 r., na podstawie art. 60 ust 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /D.U. Nr. 80, poz. 717, ze zm.- dalej ustawa o z.p.), i 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymano w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], dalej zwanego "RDOŚ", z dnia [...] marca 2015 r., znak [...] o odmowie uzgodnienia w zakresie przyrody projektu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z funkcją agroturystyczną (wynajem pokoi) w zabudowie wolnostojącej przewidzianej dla realizacji na terenie działek o nr. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...], gmina [...]. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Pismem z 11 lutego 2015 r. Wójt Gminy [...] zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie w zakresie przyrody projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z funkcją agroturystyczną (wynajem pokoi) w zabudowie wolnostojącej przewidzianej dla realizacji na terenie działek o nr. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w obrębie [...], gmina [...]. Postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], dalej zwanego "RDOŚ", z dnia [...] marca 2015 r., znak [...] odmówiono uzgodnienia wskazując, że realizacja przedmiotowej inwestycji stoi w sprzeczności z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (D.Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), dalej zwanego "rozporządzeniem" w którym zabrania się lokowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ wskazał, że brak jest podstaw do zastosowania odstępstw od zakazów. Zażalenie wnieśli C. i W.K. zarzucając naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a., § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, zasady niedziałania prawa wstecz, ochrony praw nabytych, zaufania obywateli do państwa i tworzonego do niego prawa oraz § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepisy te należy stosować do postępowań wszczętych przed dniem jego wejścia w życie. Rozpoznając sprawę jako organ odwoławczy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska jako organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uznał prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji. Stwierdził, że: 1. Przedmiotem uzgodnienia jest projekt decyzji o warunkach zabudowy a nie wniosek inwestora wszczynający postępowanie w sprawie wydania warunków zabudowy a przedmiotem badania jest ustalenie czy sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy uwzględnia ograniczenia wynikające z przepisów szczególnych o ochronie przyrody. W związku z tym konieczne jest uprzednie prawidłowe sformułowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy – braki w tym zakresie mogą być także powodem odmowy. 2. planowana inwestycja koliduje z regulacjami rozporządzenia nr [...] w którym zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej – na co wskazuje analiza załącznika graficznego do projektu decyzji, mapy topograficzne i zdjęcia satelitarne znajdujące się na stronach internetowych. Część działek położona jest w 100 m strefie od linii brzegowej [...]. 3. biorąc pod uwagę charakter planowanego przedsięwzięcia – budynek mieszkalny z funkcją agroturystyczną – nie zachodzą przesłanki do zastosowania odstępstw określonych w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia a inwestycja nie służy prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej czy rybackiej. 4. Nie można w niniejszej sprawie zastosować odstępstw od ww zakazu zabudowy, określonych w § 4 ust. 5 pkt 1, 2, 3 stanowiących, że zakaz nie dotyczy: a) obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych; b) siedlisk rolniczych – w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu; c) wyznaczanych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych – w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani po uzgodnieniu z RDOŚ. Odstępstwo o którym mowa w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, wymaga łącznego spełnienia 2 przesłanek a nie jak wskazano w projekcie o warunkach zabudowy zaistnienia jednej z 2 odrębnie występujących sytuacji. Samo przeznaczenie w studium nie wystarcza aby odstępstwo od zakazu miało zastosowanie –za taką wykładnią przemawia występowanie spójnika "oraz" a także konstytucyjny zakaz subdelegacji, zgodne z którym organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swych kompetencji innemu organowi (art. 94 ust. 2 Konstytucji R.P). Zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (uchwała nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r.) przedmiotowe działki położone są w granicach strefy [...] tj. obszaru o dominującej funkcji turystycznej wsi [...], częściowo na terenie zwartej zabudowy wsi – tereny zabudowane o rozpoczętym procesie urbanizacji a częściowo na terenach rolniczej przestrzeni produkcyjnej. W projekcie decyzji wskazano, że działki o nr. [...], [...], [...] i [...] znajdują się w granicach zwartej zabudowy wsi, zaś działki [...], [...] i [...] w całości w 100 m pasie szerokości od linii brzegowej jeziora, poza obszarem zwartej zabudowy. Tym samym należy uznać, że jedynie część działek przeznaczona na przedmiotową inwestycję znajduje się w zwartej zabudowie. Nie można także zastosować drugiego z odstępstw (możliwość wyznaczenia linii zabudowy występując na działkach przyległych). Działki przyległe to działki bezpośrednio sąsiadujące z działkami na których planowana jest inwestycja. Za działki przyległe uznano działki nr [...], [...], [...] i [...]. Zabudowanymi działkami przyległymi są działki o nr. ew. [...] i [...] i to w oparciu Nieprzekraczalna linia zabudowy została wyrysowana na podstawie zabudowy na działkach [...] i [...] (niebędącą działką przyległą) Nie została więc ustalona wg linii zabudowy na działkach przyległych a więc nie została spełniona druga z przesłanka odstępstwa określonego w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. W związku z tym organ II instancji odstąpił od wyjaśniania kwestii legalności budynków na działce [...] jako nie mającej wpływu na treść rozstrzygnięcia. 5. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ wskazał, że przedmiotem uzgodnienia jest konkretny projekt decyzji o warunkach zabudowy a organ uzgadniający nie może w niego ingerować ani go zmieniać. W przedmiotowej sprawie nie mają zastosowania również odstępstwa określone w § 4 ust. 5 pkt 2 i 3 rozporządzenia. Świadczy o tym charakter planowanej zabudowy, aktualny stan zagospodarowania przedmiotowych działek, brak aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego wyznaczającego tereny dostępu do wód publicznych w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, które obejmowałyby przedmiotową działkę. Nie ma również możliwości zastosowania odstępstwa z § 4 ust. 6 rozporządzenia, zgodnie z którym zakaz lokowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych nie dotyczy ustaleń obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz sporządzonych projektów planów w stosunku do których zawiadomiono o terminie wyłożenia planów do publicznego wglądu ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. Planowane przedsięwzięcie nie stanowi też inwestycji celu publicznego jak również nie jest zadaniem wykonywanym na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa czy prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym (art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody). Organy obu instancji orzekają na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji a więc na podstawie przepisów obowiązujących w tej dacie. W razie zmiany stanu faktycznego organ II instancji ma obowiązek zastosowania przepisów nowych, jeżeli z nich nie wynika nic innego. W braku szczególnych regulacji nie sposób więc uznać, że ustalenia dokonane w wyniku czynności wyjaśniających podjętych na gruncie przepisów które utraciły moc nie mogą stanowić podstawy merytorycznego rozstrzygnięcia jeżeli zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do rozpoznania sprawy na podstawie nowych przepisów prawa. W rozporządzeniu Wojewody [...] zapisy przejściowe dotyczą odstępstwa od zakazu o którym mowa w ust. 1 pkt 8 w zakresie ustaleń obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz sporządzonych projektów planów w stosunku do których zawiadomiono o terminie ich wyłożenia do publicznego wglądu ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. Brak jest natomiast przepisów przejściowych odnoszących sią ogólnie do spraw wszczętych przed wejściem w życie przedmiotowego rozporządzenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie GDOŚ wnieśli C.K. i W.K., dalej zwani "skarżącymi". Zaskarżyli postanowienie w całości i wnieśli o uchylenie postanowień obu organów i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili naruszenie: -przepisów postępowania tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez niepełne zebranie materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego w tym niewyjaśnienie które z obiektów budowlanych położonych na działce [...] są obiektami zbudowanymi legalnie jako niemające wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy; -art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji; -§ 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia polegające na niewyznaczeniu nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych tj. działkach o nr [...] i [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali że postanowieniem z [...] września 2011 r. RDOŚ w [...], znak [...] uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z funkcją agroturystyczną na terenie dziale o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W związku z tym Wójt Gminy [...] [...] grudnia 2011 r. wydał decyzję nr [...] o warunkach zabudowy. SKO utrzymało tę decyzję w mocy. WSA wyrokiem z dnia 23 października 2012 r, sygn. akt II SA/IL 812/12 uchylił decyzję SKO wraz z poprzedzającą decyzją Wójta Gminy [...] a NSA wyrokiem z 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 28/13 oddalił skargi kasacyjne. RDOŚ wydał następnie decyzję z [...] marca 2015 r. o odmowie uzgodnienia. Zdaniem skarżących organ nie zebrał niezbędnego materiału dowodowego ani nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie wyjaśnił które z obiektów budowlanych położonych na działce [...] są obiektami zbudowanymi legalnie a to pozwoliłoby na ocenę czy w niniejszej sprawie mamy do czynienie z odstępstwem od zakazu określonego w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Powinien zwrócić się do Inspektora Nadzoru Budowlanego , przejrzeć dokumentację związaną z uzyskaniem pozwolenia na budowę obiektów położonych na działce [...]. Organ wydający uzgodnienie przyjął, że z powodu braku informacji co do legalności poszczególnych obiektów budowlanych na działce nr [...] niewykluczone jest że linię zabudowy wyznaczono w oparciu o obiekt zrealizowany nielegalnie. Z takiej okoliczności można, zdaniem skarżących, wyprowadzić także wniosek przeciwny. W ich ocenie za faktem, że linie zabudowy wyznaczono w oparciu o obiekt zrealizowany legalnie przemawia to, że zostały pobudowane przed wejściem w życie rozporządzenia kiedy nie istniał zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek i jezior. Gdyby na podstawie zebranych dowodów nie udało się ustalić czy obiekty zostały pobudowane nielegalnie należałoby przyjąć tezę o ich legalności. Te wszystkie obowiązki spoczywają na organie a nie stronie. Poza tym odmawiając uzgodnienia w przedmiotowej sprawie RDOS nie wziął pod uwagę, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został złożony 4 czerwca 2008r. tj gdy nie obowiązywało rozporządzenie w obecnym brzmieniu. Poprzednie rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2003 r. w sprawie wprowadzania obszarów chronionego krajobrazu na terenie województwa [...] /Dz.Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]), w swej treści nie zawierało tego zakazu. Zgodnie z zasadą "tempus regit actum" zdarzenia prawne należy oceniać wedle stanu prawnego obowiązującego w dacie gdy ono miało miejsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważał co następuje. Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r. została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Od dnia 15 sierpnia 2015 r. obowiązuje regulacja art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którą sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przepis ten, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), ma zastosowanie również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku skarg na określone wyżej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w obecnym stanie prawnym skierowanie ich do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Stosowanie zaś do art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawą prawną do wydania zaskarżonego postanowienia był przepis art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.U. 2015, poz. 199), dalej p.z.p. Zgodnie z nim wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wymaga uzyskania uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska – w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 tego przepisu, obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów ochrony przyrody, a więc do obszarów innych niż obszary parku narodowego. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, ze nie narusza ono prawa w stopniu mogącym skutkować koniecznością jego uchylenia. Decyzja o warunkach zabudowy terenu jest decyzją ogólną, która określa czy w danym miejscu może być prowadzona dana inwestycja. Jest to decyzja zastępująca na danym terenie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem tego rodzaju postępowania jest ocena przez wyspecjalizowany organ czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna a jeżeli tak to ustala podstawowe granice tego dopuszczenia. W ramach tego postępowania organ zobligowany jest do uzyskania m.inn. uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, którego kompetencja ogranicza się do oceny czy dane przedsięwzięcie z punktu widzenia zasad ochrony przyrody, nie powoduje negatywnych konsekwencji dla prawnie chronionego terenu. W ocenie sądu organ uzgadniający niewadliwie ocenił decyzję organu I instancji i uznał, że przedstawione dowody przede wszystkim w postaci mapy stanowiącej załącznik do wniosku i projektu decyzji o warunkach zabudowy są wystarczające do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego postanowienia z punktu widzenia zgodności projektu decyzji o warunkach zabudowy z postanowieniami rozporządzenia nr [...] Wojewody [...], Sąd nie stwierdza aby w toku rozpoznawania sprawy doszło do naruszenia § 4 ust. 1 pkt 8 ani art. 4 ust 2 w zakresie wyjątków od zakazu zabudowy w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Rozporządzenie, w § 4 ust 8 zakazuje n.inn. lokalizowania zabudowy w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Zakaz ten nie dotyczy - zgodnie z § 4 ust. 5 pkt 1 – 6: - obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych; -siedlisk rolniczych – w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nie przekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu; -wyznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych – w zakresie niezbędnymi do pełnienia funkcji plaż, kąpielisk i przystani, po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Srodowiska w [...]; -ustaleń obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz sporządzonych projektów planów w stosunku do których zawiadomiono w terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia. Jak zasadnie wskazał organ II instancji, wyjątki od zasady zakazu zabudowy nie mogą odnieść skutku przy ocenie niniejszej inwestycji. Organ uzgadniający ocenia przedstawiony mu do uzgodnienia projekt decyzji. Nie ma kompetencji do jego modyfikacji. W związku z tym, gdy projekt ten nie spełnia wymagań ustawowych czy jest błędny stanowi to podstawę do odmowy uzgodnienia. Prawidłowo zatem organy dokonały analizy przedstawionego projektu decyzji w przedstawionej formie pod względem jego zgodności z przepisami szczególnymi w tym wypadku rozporządzeniem [...]. Podkreślić należy, że organ uzgadniający nie może ocenić niczego innego niż przedstawiony mu projekt decyzji o warunkach zabudowy, gdyż nie jest uprawniony do ingerowania w jego merytoryczną treść. Czyni to niezasadnymi zarzuty skargi co wadliwego wyznaczenia linii zabudowy i nie ustalenia które z budynków na działce [...] zostały pobudowane legalnie. Przypomnieć należy, że zgodnie z wyrokiem WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/OL 820/12 z dnia 23 października 2012r., utrzymanym w mocy wyrokiem NSA z 5 czerwca 2014 r, to organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, a nie organ uzgadniający miał ustalić które z budynków na działce [...] zostały pobudowane legalnie. Przedstawiony projekt decyzji o warunkach zabudowy wskazywał, że zgodnie z obowiązującym Studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], teren planowanej inwestycji położony jest w całości w strefie [...] – obszarze o dominującej funkcji turystycznej –wieś [...]. Znajdują się na nim tereny o różnym sposobie zagospodarowania, w tym istniejącej i planowanej zabudowy we wsi [...] i [...]. Działki [...], [...], [...], [...] położone są na terenach zabudowanych o rozpoczętym procesie urbanizacji. Pozostałe – [...], [...] i [...] położone są poza obszarem zwartej zabudowy wsi, w całości w 100 m pasie szerokości od linii brzegowej jeziora na którym obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych. Linię zabudowy wyznaczono względem budynku na działce [...] i działce [...] po wyznaczonej w studium granicy terenów zabudowanych o rozpoczętym procesie urbanizacji. Jak trafnie wskazał organ uzgadniający dla spełnienia przesłanki z § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia konieczne jest łączne spełnienie 2 przesłanek – planowana inwestycja położona jest na obszarze zwartej zabudowy miast i wsi w studium lub innym równorzędnym dokumencie planistycznym oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej i da się wyznaczyć nieprzekraczalną linię zabudowy od brzegów, zgodnie z linią występującą na działkach przyległych (co najmniej 2). W związku z tym, linia zabudowy powinna być wyznaczona względem zabudowy na działkach przyległych przez które rozumie się działki przylegające do działki inwestycyjnej. W projekcie decyzji o warunkach zabudowy linia zabudowy na mapie została wyznaczona na podstawie zabudowy działek na działce [...] i [...], z których ta ostatnia nie jest działką przyległą –abstrahując od tego, że na mapie brak jest przeprowadzonej linii do tej działki – jej przebiegu. W związku z tym organ uzgadniający prawidłowo uznał, że nie została spełniona druga z przesłanek o jakich mowa w § 4 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Badanie w takiej sytuacji legalności pobudowania budynków na działce [...] nie jest w takim wypadku konieczne. Organ uzgadniający nie mógł bowiem modyfikować ustalonej w projekcie decyzji o warunkach zabudowy przebiegu linii zabudowy ustalonej przez organ główny a samo występowanie na tej działce budynków nie było wystarczające do zwolnienia z zakazu zabudowy. Na marginesie stwierdzić można, że oczywistym jest jednak, że linię zabudowy można wyznaczyć tylko od zabudowy zalegalizowanej. Jak wynikało z pisma Starosty Powiatowego w [...] z 23 czerwca 2015 r., 3 z domków letniskowych na działce [...] zostało wybudowanych legalnie na podstawie decyzji Naczelnika Gminy [...] nr [...] z [...] czerwca 1990 r. Istniejące na tej działce dwa następne, bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ podał, że w związku z tym toczyły się postępowania administracyjne w których czasowo zezwolono na ich użytkowanie jednakże wobec braku wniosku uprawnionego podmiotu o zalegalizowanie tych budynków – do chwili obecnej nie wydano na nie pozwolenia na użytkowanie. W ocenie Sądu z pisma tego wynika więc, że tylko 3 budynki na działce [...] zostały wybudowane legalnie. Ich położenie odzwierciedla mapa stanowiąca załącznik do ww decyzji. Porównanie tej mapy z mapą stanowiącą załącznik do projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazuje, że linia zabudowy na działce [...] została poprowadzona od budynku który nie został pobudowany legalnie (brak tego budynku na mapie stanowiącej załącznik do decyzji z [...] czerwca 1990 r.). Okoliczności tych, organ uzgadniający nie ustalił, Wytyczne poprzednich sądów administracyjnych co do ustalenia legalności budynków posadowionych na działce [...] wiązały organ główny – wójta Gminy [...] a nie organ uzgadniający. Brak ustaleń w tym zakresie nie miał zresztą wpływu na treść rozstrzygnięcia. W związku z tym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. § 4 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sąd nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego ocenił zebrane w sprawie dowody. Uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie ustaleń faktycznych i podstaw prawnych rozstrzygnięcia. Istotnie organ nie ustalił które z budynków na działce [...] zostały wybudowane legalnie to jednak, z powodów podanych wyżej okoliczność nie miała istotnego znaczenia w sprawie. W związku z tym zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Nawet gdyby to ustalił, co było możliwe na podstawie 2 map i pisma Starosty Powiatowego w [...] z 23 czerwca 2015 r. to i tak nie zmieniłoby to oceny organu co do braku podstaw do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy. Organ dokonał zresztą w tym zakresie częściowych ustaleń, zwracając się Starostwa Powiatowego w [...] o podanie informacji na temat legalności wybudowanych na działce [...] budynków. Z pisma starosty wynika, że dokonał on analizy wydanych pozwoleń na budowę oraz postępowań dotyczących samowoli budowlanej. Co do wniosku o zwrócenie się do Inspektoratu Nadzoru Budowlanego, o którym piszą w skardze skarżący, wskazać należy, że jest to jednostka podległa staroście w związku z tym ustalenia starosty muszą pochodzić z informacji z jednostek mu podległych. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut dotyczący nie wzięcia pod uwagę faktu, iż rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] weszło w życie 14 stycznia 2009 r. /§ 7 rozporządzenia/ a wniosek o wydanie warunków zabudowy został złożony 4 czerwca 2008 r. czyli przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia w związku z czym organ powinien zastosować w niniejszej sprawie przepisy poprzednio obowiązujące. Jak trafnie wywodzi organ ma on obowiązek stosowania obowiązującego prawa. W przypadku jego zmiany może stosować przepisy poprzednio obowiązujące o ile przepisy przejściowe na to zezwalają. Zasada lex retro non agit – niedziałania prawa wstecz, na którą powołuje sią skarżący nie polega w tym przypadku na stosowaniu prawa łagodniejszego. (zasada ta obowiązuje natomiast w prawie karnym kiedy w przypadku zmiany regulacji prawnej istnieje obowiązek stosowania wobec sprawcy prawa względniejszego - art. 4 ust. 1 kodeksu karnego). Zasada ta oznacza, że nie należy stanowić norm prawnych (w tym także norm intertemporalnych) nakazujących stosowanie nowo ustanowionych norm do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie tych nowych norm, z którymi prawo nie wiązało dotąd skutków prawnych przewidzianych przez te normy. W razie wątpliwości należy więc przyjąć, że każdy przepis normuje przyszłość a nie przeszłość. Nie oznacza oczywiście, że nowych, innych norm regulujących dane stany faktyczne (zdarzenia prawne) nie można kreować. Organ mógłby zastosować prawo poprzednio obowiązujące gdyby z rozporządzenia wynikało, że jest to możliwe. W rozporządzeniu wskazano jedynie w § 4 ust. 6, że zakazu o którym mowa w ust. 1 pkt 8 a więc dotyczącego zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w odległości 100 m od rzek, jezior i zbiorników wodnych nie dotyczy ustaleń obowiązującego w dniu wejścia w życie rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz sporządzonych projektów planów w stosunku do których zawiadomiono o terminie ich wyłożenia do publicznego wglądu ale postępowanie nie zostało zakończone. Wyjątek ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie ponieważ na terenie na którym położona jest nieruchomość nie jest ani nie był objęty procedurą planistyczną. Na terenie tym obowiązuje jedynie Studium zagospodarowania przestrzennego. Sumując, w oceni Sądu organ II instancji na podstawie przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy i własnych ustaleń dokonał niewadliwej oceny przedsięwzięcia z punktu widzenia zasad ochrony zawartych w rozporządzeniu. Przeprowadzona przez organ ocena jest wyczerpująca i przekonująca i dlatego została zaaprobowana przez sąd orzekający. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, nie stwierdzając także naruszeń prawa które obowiązany byłby wziąć pod uwagę z urzędu.