I SA/Op 220/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 24 czerwca 2022 r., nr W-210-01-003645 w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 26.07.2022 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga A. B. (dalej jako: skarżąca, strona) na postanowienie Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 24 czerwca 2022 r. w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022., poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Stosownie natomiast do art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie administracyjnej wypowiedziały się organy obu instancji. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosła skargę na postanowienie Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 24 czerwca 2022 r. w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Z treści zaskarżonego przez stronę postanowienia wynika z kolei, że zostało ono wydane m.in. na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022., poz. 479 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.", w konsekwencji wniesionych przez stronę zarzutów do wszczętego postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Kluczborku na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 22/24/1605/0012 z dnia 20.04.2022 r. W treści zaskarżonego postanowienia, organ zawarł pouczenie wskazując, że "na niniejsze postanowienie przysługuje zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia". Wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 34 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej (§ 1). Zgodnie z § 2 tego przepisu wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (§ 3). Jak wynika z ww. przepisu od postanowienia wydanego przez wierzyciela w przedmiocie zarzutu na postępowanie egzekucyjne przysługuje stronie zażalenie. Wbrew pouczeniu zawartemu w zaskarżonym postanowieniu zażalenie strona powinna wnieść do organu odwoławczego, nie do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wyjaśnić należy, że zażalenie na postanowienie wierzyciela w sprawie zarzutów wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem wierzyciela (art. 129 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Zażalenie powinno być rozpatrzone bez zbędnej zwłoki, ale nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania zażalenia przez organ odwoławczy (art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. (P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2021, art. 34.). Zaskarżone postanowienie nie było zatem postanowieniem, które zostało wydane po wyczerpaniu środków zaskarżenia, albowiem na wydane postanowienie skarżącej przysługiwał środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Zgodnie z art. 34 § 3 u.p.e.a., na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie, które wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, o czym stanowi art. 17 § 1a u.p.e.a. Z akt sprawy wynika, że strona nie złożyła zażalenia przed wniesieniem skargi. Wyjaśnić przy tym należy, że błędne pouczenie nie może mieć wpływu na ocenę dopuszczalności skargi w niniejszej sprawie, bowiem wniesienie skargi na postanowienie bez uprzedniego wyczerpania trybu zażaleniowego przez stronę jest bezsprzecznie przedwczesne i niedopuszczalne. W związku z powyższym należy stwierdzić, że skarżąca w niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi do tut. Sądu nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, co powoduje, że złożona przez nią skarga jest przedwczesna i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznając skargę za niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.