III SA/Kr 287/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Maria Zawadzka Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna skargę oddala UZASADNIENIE Decyzją z [...] 2019 r. Wójt uchylił swoją decyzję z dnia [...] 2014 r. ze skutkiem od 1 grudnia 2019 r. w przedmiocie przyznania zasiłku dla opiekuna. W uzasadnieniu organ wskazał, że 29 listopada 2019 r. pracownik socjalny monitorując fakt sprawowania opieki przez A. Z. (dalej: skarżący) nad jego matką A. Z., zastał go pod wpływem alkoholu. Taka sytuacja miała już miejsce wcześniej. Pracownik socjalny zwrócił uwagę skarżącemu na tę nieprawidłowość. Matka skarżącego przyznała, że syn ma problem alkoholowy co potwierdziło badanie wykonane 27 listopada 2019 r. przez funkcjonariuszy policji. Świadkowie potwierdzili problem alkoholowy u skarżącego, co powodowało, że jego matka niejednokrotnie pozostawała bez opieki i bez możliwości zakupienia żywności – pieniądze za opiekę zostały bowiem wydane na alkohol. Sprawa nadużywania alkoholu została przekazana Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Skarżący w odwołaniu zaprzeczył, że jego matka skarżyła się na jego problemy alkoholowe. W jego ocenie pracownik socjalny wszystko to zmyślił, a kontrola była nierzetelna. Do odwołania załączył m.in. odręcznie podpisane oświadczenie swojej matki, że nie mówiła, że syn ma problem alkoholowy i że wydaje jej pieniądze na alkohol oraz, że nie ma żadnych zastrzeżeń do sprawowania opieki przez syna. Decyzją z 20 stycznia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że wywiad środowiskowy został przeprowadzony w związku z napływającymi informacjami o nadużywaniu alkoholu przez skarżącego. Fakt ten potwierdziło badanie trzeźwości oraz relacje sąsiadów. Podstawę uchylenia decyzji stanowił art. 32 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 111 z późn. zm.). Skarżący nie wykazał przy tym, aby brak zawiadomienia go w trybie art. 10 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) uniemożliwił mu przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych. W ocenie organu dołączone do odwołania oświadczenie jego matki było typowym przejawem współuzależnienia członka rodziny polegającego na zaprzeczaniu problemowi alkoholowemu syna. W wniesionej skardze skarżący ponownie zaprzeczył faktom przytaczanym przez organy na uzasadnienie odebrania zasiłku. Wskazał, że podpisał formularz wypełniony przez pracownika socjalnego, ale był to jego błąd bo miał do niego zaufanie. W skardze opisał wykonywane czynności na rzecz matki i ponownie dołączył oświadczenie matki, z którego miało wynikać, że nie ma ona jakichkolwiek zastrzeżeń do sposobu sprawowania opieki. Na rozprawie 23 września 2020 r. skarżący twierdził, że odebranie mu zasiłku było skutkiem pomówień. Oświadczył, że poddał się badaniom na uzależnienie od alkoholu, ale do dzisiaj nie otrzymał wyników tego badania i chyba ich już nie otrzyma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, zwłaszcza, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy potwierdził nadużywanie alkoholu co najmniej od końca czerwca 2019 r. Sąd zwraca uwagę, że skarżący po wyrejestrowaniu się z ewidencji bezrobotnych otrzymywał od 2014 r. zasiłek dla opiekuna na podstawie m.in. przepisów ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1297). Zgodnie z art. 7 ust. 3 powołanej ustawy należało przeprowadzić aktualizację wywiadu. Aktualizacja była dokonywana w związku ze zmianą wysokości świadczenia. Dopiero w związku ze stwierdzonym 30 czerwca 2019 r. stanem skarżącego "po spożyciu" alkoholu przeprowadzony był kolejny wywiad. Bezzasadne są twierdzenia skarżącego o negatywnym do niego nastawieniu pracowników socjalnych. W ocenie Sądu sposób formułowania wniosków przez pracownika socjalnego w sporządzanym protokole, był wyważony i kulturalny – w wywiadzie używano sformułowań "Pan A.", "Pani A." – w sposób obiektywny opisano trudności z pierwotnym sprawdzeniem stanu trzeźwości (dzielnicowy nie miał wymaganego sprzętu). W aktach znajdują się również dokumenty powołujące się na konkretne wyjaśnienia najbliższych sąsiadów potwierdzające nadmierne spożycie alkoholu przez skarżącego. Co więcej, są dokumenty potwierdzające dyscyplinujące rozmowy pracowników socjalnych i dzielnicowego – a także protokół stanu trzeźwości sporządzony przez funkcjonariuszy policji, z którego to protokołu wynika, że 27 listopada 2019 r. o godzinie 1419 stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu wynosiło 2,81 mg/l (k. 28 akt administracyjnych). Podobnie, w dniu 29 listopada 2019 r. skarżący również znajdował się pod wpływem alkoholu (k. 29 akt administracyjnych). Uzasadnienie decyzji organów obu instancji Sąd uznał za prawidłowe i zgodne z wymogami art. 107 §1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący nie kwestionował powyższych ustaleń, ani też nie tłumaczył dlaczego w czasie badania był nietrzeźwy i to w stopniu znacznym. W ocenie Sądu powyższa dokumentacja przede wszystkim świadczy o braku zarzucanych przez skarżącego uprzedzeń pracowników socjalnych. Podkreślić należy, że zarówno pracownicy socjalni, jak i dzielnicowy przede wszystkim starali się wpłynąć na skarżącego, żeby zmienił swój sposób zachowania. Sąd zwraca uwagę, że dołączone do skargi i odwołania oświadczenia matki skarżącego – zostały napisane przez niego, a tylko podpisane przez matkę. Odnosząc się do zarzutów o braku zaznajomienia go z aktami, to zdaniem Sądu – skarżący nie uprawdopodobnił, że z tego powodu nie mógł dokonać istotnych dla rozstrzygnięcia czynności procesowych. Sąd uznał więc, że uchybienie art. 10 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie miało wpływu wynik sprawy. Skarżącemu, chociażby z uzasadnienia wydanej w sprawie decyzji przez organ I instancji – były znane podstawowe fakty – tj. to, że zdaniem organu nadużywał alkoholu, co potwierdziło badanie z 27 listopada 2019 r. wykonane przez funkcjonariuszy policji. Mógł więc chociażby wnioskować o przesłuchanie jako świadka – tych osób, które mogłyby potwierdzić faktyczne sprawowanie opieki nad matką np. dzielnicowy, najbliższy sąsiedzi. Wniosków takich nie złożył ani w odwołaniu, ani nawet nie powołał się na tego typu twierdzenia w złożonej skardze. Z tych to powodów Sąd skargę oddalił zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).