III SA/Łd 889/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant Asystent sędziego Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi Muzeum w Ł. na postanowienie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] Zarząd Województwa [...] na podstawie art. 207 ust. 9, art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 885 ze zm.), oraz art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 25 pkt 1 i art. 26 ust.1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz.U. z 2014, poz. 1649 ze zm.), oraz art. 2 i art. 98 ust. 2 Rozporządzenia 1083/2006 Rady (WE) z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.2006.210.25) określił kwotę do zwrotu w łącznej wysokości 92 551,29 zł wraz z odsetkami wysokości określonej jak dla zaległości podatkowej, jako środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystane przez Muzeum w [...] z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, w związku z realizacją projektu pn. "Ochrona i propagowanie dziedzictwa materialnej i duchowej kultury [...], jako istotnego elementu tradycji, kultury i turystyki woj. [...] poprzez podniesienie standardu infrastruktury i usług Muzeum w [...]" - Działanie V.4 Infrastruktura kultury, na podstawie umowy o dofinansowanie z [...], nr [...] zmienionej aneksem z dnia [...], nr [...]. Powyższa decyzja została doręczona Beneficjentowi, tj. Muzeum w [...] w dniu [...] z pouczeniem, że od decyzji tej przysługuje stronie prawo zwrócenia się do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. W dniu [...] (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) Muzeum w [...] skierowało do Zarządu Województwa [...] wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] Zarząd Województwa [...] działając w oparciu o treść art. 134 K.p.a. w zw. z art. 207 ust. 12a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych ( t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odwołując się do treści art. 129 § 2 K.p.a. organ wskazał, że strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z uchybieniem terminu. Zaskarżona decyzja Zarządu Województwa [...] z dnia [...] została bowiem doręczona stronie w dniu [...], co oznacza, że upływ czternastodniowego terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał w dniu [...]. Tymczasem strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w dniu [...]. Powyższe okoliczności obligowały organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co wynika z treści art. 134 K.p.a. i nie jest zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. W sytuacji bowiem gdy organ II instancji stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, ma natomiast obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a. Nawet bowiem nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.; - art. 134 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie przepis ten znajduje zastosowanie; - art. 9 i art. 107 § 1 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji błędne pouczenie skarżącego w decyzji administracyjnej z dnia [...], nr [...], że przysługuje prawo wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy skarżącemu przysługiwało prawo wniesienia odwołania, - art. 112 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wyciągnięcie wobec strony negatywnych konsekwencji w związku z zastosowaniem się przez niego do błędnego pouczenia wystosowanego przez organ administracyjny w decyzji. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w pouczeniu zawartym na ostatniej stronie decyzji Zarząd Województwa [...] zawarł pouczenie, że od powyższej decyzji stronie przysługuje prawo zwrócenia się do Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Organ administracji w pouczeniu zawartym w decyzji nie wskazał, że od decyzji stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania. Oznacza to, że organ administracji wskazał skarżącemu na zupełnie inny środek zaskarżenia decyzji, niż ten, który wynika de facto z obowiązujących przepisów prawa. Tym samym wprowadził stronę skarżącą w błąd, nie tylko co do przysługującego środka zaskarżenia, ale również co do charakteru 14 - dniowego terminu na wystąpienie z takim wnioskiem. Organ administracji nie wskazał w pouczeniu, że 14 - dniowy termin na wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest przez niego rozumiany, jako termin zawity i że w taki sposób należy go traktować. Strona w dniu [...] złożyła do organu wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie traktując tego wniosku, z zgodnie z pouczeniem organu administracji, jako odwołania od decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika jednak, że Zarząd Województwa [...] bezpodstawnie potraktował wniosek skarżącego jak odwołanie od decyzji uznając jednocześnie, że zostało wniesione po terminie. W ocenie strony skarżącej, ustawodawca wprowadzając odrębną instytucję, jaką jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, starał się stworzyć całkowicie nowy instrument prawny, odrębny od tego, który został przewidziany w art. 127 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Oznacza to, że odwołanie przewidziane w art. 127 § 1 K.p.a. charakteryzuje się przede wszystkim dewolutywnością powodującą przesunięcie sprawy do wyższej instancji, czego z kolei pozbawiony jest wniosek przewidziany w art. 127 § 3 K.p.a. Przepis ten stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Oznacza to, że środki te różnią się od siebie, albowiem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie realizuje zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego przewidzianej w art. 15 K.p.a. Wynika z tego, że jest to środek o wiele słabszy niż odwołanie, gdyż kieruje sprawę do ponownego rozpoznania przez ten sam organ, który z reguły podtrzymuje swoje decyzje. Zdaniem strony skarżącej, w przedmiotowej sprawie organ administracji nie tylko nie wskazał, że skarżącemu przysługuje możliwość wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji, ale również błędnie pouczył o możliwości skorzystania z innego środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak zostało wskazane powyżej wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy jest właściwym środkiem zaskarżenia tylko w przypadku tych decyzji, które zostały wydane przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze. A contrario nie jest właściwy w przypadku wydania decyzji przez inne organy administracyjne, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Organ administracyjny nie zastosował się do dyspozycji art. 107 § 1 K.p.a. a przez to błędnie pouczył skarżącego. Zgodnie natomiast z treścią art. 9 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W sytuacji braku w decyzji prawidłowego pouczenia strony o możliwości wniesienia przez nią odwołania od decyzji, organ administracyjny działa wbrew wspomnianej normie prawnej, co z kolei uzasadnia postawiony w petitum skargi zarzut naruszenia art. 9 K.p.a. Stosownie natomiast do treści art. 112 K.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Oznacza to, że strona skarżąca nie powinna ponosić negatywnych skutków prawnych błędnych pouczeń poczynionych przez organ administracyjny - a takie ponosi w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji, gdy narusza ona przepisy prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia gdy zachodzą przyczyny wymienione w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji publicznej nie naruszył przepisów prawa w sposób, który obligowałoby do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Pouczenie zawarte w doręczonej stronie decyzji o przysługującym środku zaskarżenia było prawidłowe i prawidłowo też organ ocenił, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony z uchybieniem terminu. Przystępując do oceny legalności zaskarżonego postanowienia należy na wstępie wskazać, że z przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz.U. z 2014 poz. 1649) - dalej u.z.p.p.r., wynika, że polityka rozwoju prowadzona jest między innymi przez samorząd województwa (art. 3 pkt 2), co znajduje swoje odzwierciedlenie chociażby w szczegółowej treści regulacji zawartej w art. 15 - 20 tej ustawy. Z mocy przepisów u.z.p.p.r. zarząd województwa jest instytucją zarządzającą (art. 5 pkt 2), która w odniesieniu do regionalnego programu operacyjnego jest odpowiedzialna za jego przygotowanie i realizację, co wynika z art. 25 powołanej ustawy. Do zadań instytucji zarządzającej należy - jak wynika z art. 26 u.z.p.p.r. - nie tylko dokonywanie płatności ze środków programu operacyjnego na rzecz beneficjentów (pkt 11), ale i także (m.in.) prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów (pkt 14) oraz odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych (pkt 15), a także ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 Rozporządzenia nr 1083/2006 (pkt 15a). W art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 885 ze zm.)- dalej u.f.p., została uregulowana procedura dochodzenia zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Z treści art. 207 ust. 9 u.f.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji wynika, że po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2. Od decyzji, o której mowa w ust. 9, wydanej przez: 1) operatora programu albo 2) instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą, o których mowa w ust. 11, albo 3) podmiot upoważniony do wydania tej decyzji na podstawie ust. 11a – służy odwołanie do właściwej instytucji zarządzającej albo organu pełniącego funkcję odpowiednio Krajowego Punktu Kontaktowego lub Krajowej Instytucji Koordynującej w programach finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, a jeżeli rozpatrywanie odwołań od decyzji instytucji wdrażającej zostało powierzone instytucji pośredniczącej - do instytucji pośredniczącej (art. 207 ust. 12 u.f.p.). W przypadku natomiast wydania decyzji w pierwszej instancji przez: 1) instytucję zarządzającą albo 2) organ odpowiedzialny za wdrożenie instrumentu "Łącząc Europę", albo 3)organ pełniący funkcję odpowiednio Krajowego Punktu Kontaktowego lub Krajowej Instytucji Koordynującej w programach finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2 –służy wniosek do tej instytucji albo organu o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 207 ust.12a u.f.p.). W rozpatrywanej sprawie decyzję w pierwszej instancji wydawała właśnie instytucja zarządzająca, którą jest Zarząd Województwa. Z treści art. 207 ust. 12 u.f.p. wynika, że przewiduje on tożsame rozwiązanie jak art. 127 § 3 K.p.a., który daje (jako gwarancję zapewnienia dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego) możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ nie mający w danym systemie organów, organu wyższego stopnia. Przy dokonywaniu wykładni art. 207 ust. 12 u.f.p. należy więc uwzględniać dotychczasowy dorobek orzecznictwa, jak i piśmiennictwa, wypracowany na tle art. 127 § 3 K.p.a. (por. wyroki NSA z dnia 3 marca 2015r., sygn. akt II GSK 50/14, Lex nr 1666194 oraz z dnia 27 stycznia 2015r., sygn. akt II GSK 2194/13, Lex nr 1640515). Przepis art. 60 u.f.p. zalicza w pkt 6 do środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym - należności z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizację projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków o od tych należności. Natomiast w myśl art. 67 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. dotyczącego zobowiązań podatkowych. Z przedstawionych powyżej regulacji wynika, że decyzje w sprawie zwrotu środków mają charakter decyzji administracyjnych, zapadają w postępowaniu jurysdykcyjnym i mają do nich zastosowanie przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Zarządu Województwa [...] z dnia [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Zarządu Województwa [...] z dnia [...] w przedmiocie zwrotu kwoty dofinansowania. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Zarządu Województwa [...], jako organu właściwego do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stanowił art. 134 K.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Stosownie do treści art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (art. 129 § 2 K.p.a.). W myśl art. 127 § 3 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Skoro do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, to przepis art. 134 K.p.a. ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Art. 134 K.p.a. nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli danego środka odwoławczego pod względem formalnym. Inaczej mówiąc pierwszą czynnością, jaką winien podjąć organ po otrzymaniu odwołania, a w tym wypadku – wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego (zob. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 584). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że z akt sprawy bezspornie wynika, że zaskarżona decyzja Zarządu Województwa [...] z dnia [...] została doręczona stronie skarżącej w dniu [...]. Powyższą okoliczność strona skarżąca potwierdziła podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Tym samym 14-dniowy termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpoczął swój bieg od dnia [...], a upłynął w dniu [...] (poniedziałek). Strona skarżąca w zakreślonym terminie nie złożyła środka zaskarżenia, uczyniła to dopiero w dniu [...] (data nadania przesyłki w polskiej placówce pocztowej). Konsekwencją wniesienia odwołania po upływie 14 – dniowego terminu jest, zgodnie z art. 134 K.p.a., jest obowiązek stwierdzenia przez organ odwoławczy uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zaznaczyć także należy, jak wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że organ nie tylko nie ma obowiązku, ale nawet prawa wyjaśniać, dlaczego doszło do uchybienia terminu, czy nastąpiło to z winy strony i czy miała ona świadomość uchybienia terminu, a jeżeli tak, to czy chce wystąpić z wnioskiem o jego przywrócenie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 1285/07, LEX nr 497633). Ponadto, z konstrukcji art. 58 K.p.a. wynika jednoznacznie, że przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić wyłącznie na prośbę strony i w tym zakresie została wyłączona możliwość wszczęcia postępowania przez organ z urzędu. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że strona skarżąca składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy po upływie przewidzianego w ustawie nie zawarła jednocześnie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Podnieść również należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95, Lex nr 29079). W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95, BS 1997, nr 5, poz. 32), co też organ w przedmiotowej sprawie uczynił. Wbrew zatem odmiennemu stanowisku prezentowanemu w skardze, sąd nie dopatrzył się w kontrolowanym postanowieniu uchybienia art. 9, art. 112 i art. 134 K.p.a. Podkreślić należy, iż kontroli sądu poddane zostało wyłącznie postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kontrolowane postanowienie jest rozstrzygnięciem o charakterze wyłącznie proceduralnym, co oznacza, że nie odnosi się w ogóle do kwestii materialnej, tj. oceny zasadności zwrotu kwoty dofinansowania. Orzekając w granicach sprawy wyznaczonych rodzajem zaskarżonego postanowienia, sąd mógł poddać ocenie wyłącznie kwestię, czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został wniesiony w terminie. Poza zakresem kontroli pozostawały zatem kwestie merytoryczne podniesione przez stronę skarżącą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i w samej skardze, gdyż wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania oznacza, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie podlegał merytorycznemu rozpatrzeniu. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 112 K.p.a. który stanowi, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Z przepisu tego nie wynika, że błędne pouczenie może spowodować jakąkolwiek zmianę ustawowego terminu do wniesienia skargi bądź wystąpienia z powództwem, a jedynie, że strona korzystając z właściwych środków procesowych może uniknąć negatywnych skutków uchybienia terminu, jeżeli przyczyną tego uchybienia było błędne pouczenie organu. W rozpatrywanej sprawie, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, pouczenie było prawidłowe. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 9 K.p.a. Naruszenie przepisów postępowania, w tym zasady ogólnej udzielania informacji stronie musi być tego rodzaju, że wpływa na wynik sprawy. Strona skarżąca miała zapewnione środki ochrony, a nie podjęcie ich terminie, o których została w sposób prawidłowy pouczona nie daje podstaw do stwierdzenia, że było to wynikiem naruszenia art. 9 K.p.a. Reasumując, sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania wskazywanych w skardze. Zaskarżone postanowienie nie narusza art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zawiera bowiem analizę stanu faktycznego i zastosowanej normy z art. 134 K.p.a. w zakresie wystarczającym dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. b.a.