I SA/Łd 820/09
Sądy administracyjne2009-10-20
Sygnatura
I SA/Łd 820/09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia
2009-10-20
Rodzaj
Postanowienie WSA w Łodzi
Sędziowie
Bogdan Lubiński
Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Treść orzeczenia
SENTENCJA
Dnia 20 października 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 20 października 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Powiatu Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2004 r. oraz ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego postanawia: p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie.
UZASADNIENIE
W dniu [...] Powiat Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] , nr [...] , utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] Nr [...] określającą stronie skarżącej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc maj 2004 roku w wysokości 5 907 zł i ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 18 358,00 zł.
Pismem z dnia [...] strona skarżąca cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z treścią art. art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Ponieważ z okoliczności faktycznych i prawnych sprawy nie wynika, aby czynność ta zmierzała do obejścia prawa lub była z innych przyczyn niedopuszczalna, Sąd na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawniony był orzec jak w sentencji.
TF