II OSK 2963/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 8/12 o odrzuceniu skargi C. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 8/12, odrzucił skargę C. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 24 maja 2012 r. Przewodniczący Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł. od przedmiotowej skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 13 czerwca 2012 r. na zasadzie art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po dwukrotnym awizowaniu przesyłki pocztowej zawierającej odpis zarządzenia wraz z pismem przewodnim z dnia 25 maja 2012 r. Należy nadmienić, że przesyłkę wysłano na adres podany w przez C. K. w skardze (k. 2), skarżący pouczany był o obowiązku poinformowania Sądu o każdej zmianie swojego zamieszkania lub adresu do doręczeń (k. 23, 39 i k. 44, k. 52 i k. 54), a ponadto ten sam adres, co w skardze skarżący podał, opuszczając w dniu 10 kwietnia 2012 r. Areszt Śledczy w R. (k. 97). Termin, w którym skarżący mógł skutecznie uiścić wpis od przedmiotowej skargi upłynął zatem w dniu 20 czerwca 2012 r. Z uwagi na brak opłacenia wniesionej skargi wyznaczonym terminie, została ona postanowieniem z dnia 24 lipca 2012 r. przez Sąd I instancji odrzucona. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wniósł C. K., zarzucając naruszenie przez Sąd I instancji art. 73 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że umieszczenie w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (awizo) dotarło do skarżącego lub mogło być przez niego otrzymane i tym samym błędne uznanie za skuteczne doręczenie zarządzenia z dnia 24 maja 2012 r. W oparciu o powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, iż jego brat zmienia zamki w drzwiach bez zgody skarżącego a także regularnie wyjmuje adresowaną do skarżącego pocztę i zawiadomienia (awiza). Skarżący oświadczył ponadto, że przedmiotowego zawiadomienia nie otrzymał, tak więc należy przyjąć, że zostało ono podstępnie usunięte ze skrzynki przez jego brata. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestnicy postępowania M. K. i Ł. K. wnieśli o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazali, że skrzynka pocztowa pod podanym przez skarżącego adresem ma zdemontowany zamek, co zresztą uczynił sam skarżący, dlatego też każdy ma do niej dostęp. Poza tym zdaniem uczestników postępowania skarżący świadomie podał sądowi adres, pod którym od dawna nie przebywa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia Sądu I instancji, zgodnie z którym wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 13 czerwca 2012 r., na mocy art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie z § 4 w.w. przepisu doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Należy zatem uznać, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2012 r. zostało prawidłowo doręczone skarżącemu, w trybie art. 73 p.p.s.a, na wskazany przez niego adres. Wcześniej skarżący został pouczony o obowiązku każdorazowego informowania Sądu I instancji o zmianie adresu, na który mają być doręczane przesyłki. Zgodnie z art. 70 § 1 p.p.s.a. strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania czy adresu do doręczeń. Skarżący co prawda w trakcie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny w Warszawie przebywał w areszcie, jednakże dwa miesiące przed wydaniem przedmiotowego zarządzenia wyszedł na wolność podając jako swój adres zamieszkania właśnie ten adres na który była doręczona korespondencja sądowa. Adres ten został przez skarżącego wskazany również w samej skardze. Jeżeli zatem skarżący pod wskazanym adresem nie przebywał, to zmiana miejsca pobytu obliguje stronę postępowania do poinformowania sądu o zmianie adresu do doręczeń, pod którym doręczanie korespondencji sądowej będzie możliwe. Tym samym uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo dokonał doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi na ostatni wskazany przez skarżącego adres do korespondencji, a awizowaną przesyłkę uznał za prawidłowo doręczoną. Jednocześnie Sąd I instancji nie był władny prowadzić postępowania w celu ustalenia obecnego miejsca pobytu skarżącego, w szczególności nie mógł na podstawie informacji o doręczeniu przesyłki w trybie art. 73 § 1 – 4 p.p.s.a., ustalać, czy brak odbioru przesyłki wiązał się z tym, że była ona usuwana ze skrzynki pocztowej przez osoby trzecie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.