I C 128/25

Sądy powszechne2025-12-09

Sygnatura

I C 128/25

Data orzeczenia

2025-12-09

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Lidia Grzelak (PRESIDING_JUDGE)

Podstawa prawna

art 720 § 1 kc

Streszczenie

I zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 44000,00 zł ( czterdzieści cztery tysiące złotych ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 maja 2024 r. do dnia zapłaty; II zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5817,00 zł ( pięć tysięcy osiemset siedemnaście złotych ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w tym 3617,00 zł ( trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Treść orzeczenia

Sygn. akt I C 128/25 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 9 grudnia 2025 r. Sąd Rejonowy w Ciechanowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Lidia Grzelak Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2025 r. w Ciechanowie na rozprawie sprawy z powództwa P. B. przeciwko A. N. o zapłatę 44000,00 zł I zasądza od pozwanego A. N. na rzecz powoda P. B. kwotę 44000,00 zł ( czterdzieści cztery tysiące złotych ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 24 maja 2024 r. do dnia zapłaty; II zasądza od pozwanego A. N. na rzecz powoda P. B. kwotę 5817,00 zł ( pięć tysięcy osiemset siedemnaście złotych ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, w tym 3617,00 zł ( trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sędzia Lidia Grzelak Sygn. akt I C 128/25 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Powód P. B. wystąpił z pozwem przeciwko A. N., domagając się zasądzenia kwoty 44000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 24 maja 2024 r. do dnia zapłaty. Wnosił ponadto o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pozwany A. N. wnosił o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na swoją rzecz od powoda zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd ustalił, co następuje: P. B. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w ramach spółki komandytowej pod nazwą (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w P., której przedmiotem działalności jest kompleksowa realizacja inwestycji budowlanych, projektowanie i realizacja obiektów przemysłowych, jak również budownictwo dla klientów indywidualnych ( bezsporne ). A. N. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Produkcyjno – Usługowy (...) spółka cywilna w S. gmina C.. Przedmiotem jego działalności jest m. in. produkcja i usługi w branży stolarskiej ( bezsporne ). W dniu 25 listopada 2021 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w P. oraz Zakład Produkcyjno – Usługowy (...) spółka cywilna w S. zawarli umowę – porozumienie dotyczące inwestycji w C. przy ul. (...) w zakresie wykonania sufitu drewnianego i jego montażu. Aneksy do umowy dotyczyły wykonania mebli łazienkowych oraz zabudowy ścian, szafy i drzwi wewnętrznych zgodnie z dokumentacją ( bezsporne ). Firmę (...) polecił P. B. inwestor J. B., który znał A. N. w związku z realizowaniem przez niego wcześniej innych inwestycji J. B. ( zeznania świadka J. B. k. 97 – 99 ). Prace na inwestycji w C. wykonywali przede wszystkim pracownicy: J. N., brat A. N., i P. K., którzy pracowali już na poprzednich inwestycjach J. B.. A. N. miał zaufanie do brata J. N., prosił o przekazywanie pieniędzy za jego pośrednictwem, a wówczas J. N. kwitował odbiór pieniędzy swoim nazwiskiem, uzgadnianie ewentualnych zmian również następowało, za aprobatą A. N., z jego bratem J. N.. Na inwestycji pracował J. N. z P. K.. A. N. był tam sporadycznie. J. N. i P. K. pracowali w tygodniu; w weekendy nie wykonywali żadnych dodatkowych prac, poza umową zawartą pomiędzy wykonawcą (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w P. oraz (...) spółka cywilna w S. ( zeznania świadka zeznania świadka J. B. k. 97 – 99, zeznania powoda P. B. k. 138 - 140 ). J. B. wysoko ocenia jakość pracy firmy (...), miał jednak zastrzeżenia co do terminowości wykonania prac, zwłaszcza w sytuacji wypłaty znacznej części zaliczek na poczet wynagrodzenia, o czym uprzedził P. B.. Z czasem zaczęło dochodzić do nieprozumień pomiędzy P. B. a A. N. na tle finansowym. P. B. z uwagi na opóźnienie prac nie chciał wypłacać A. N. kolejnych zaliczek. A. N. prosił o pożyczkę J. B., który nie wyraził zgody na udzielenie pożyczki. Wtedy poprosił go o poparcie jego prośby u P. B.. Takie sytuacje miały miejsce kilkukrotnie, zwykle chodziło o mniejsze kwoty np. na hotel dla pracowników. We wrześniu 2022 r. P. B. pożyczył A. N. 2000,00 zł, a następnie 9000,00 zł, zaś w październiku 2022 r. – 3000,00 zł. Odbiór pieniędzy kwitował J. N. ( pokwitowanie pożyczki k. 21, 22, zeznania świadków J. B. k. 97 – 99, J. N. k. 102 – 105, zeznania powoda P. B. k. 138 - 140). W grudniu 2022 r., w okresie przedświątecznym, miało nastąpić rozliczenie etapu inwestycji. Prace nie zostały jednak wykonane zgodnie z umową i P. B. odmówił dokonania rozliczenia i wypłaty wynagrodzenia z tego tytułu. A. N. zwrócił się do J. B. z prośbą o interwencję, wskazując na swoje problemy finansowe, okres przedświąteczny, konieczność urządzenia świąt i zapłaty pracownikom wynagrodzenia. Na prośbę J. B. P. B. zgodził się udzielić A. N. pożyczki. A. N. chciał pożyczyć 50000,00 zł. Ostatecznie pożyczka wyniosła 30000,00 zł; jej rozliczenie miało nastąpić podczas końcowego rozliczenia robót, bez związku z pracami. Kwotę pożyczki P. B. przelał z własnego, prywatnego rachunku bankowego, na prywatny rachunek bankowy A. N. w dniu 23 grudnia 2022 r., po uzgodnieniu kwestii pożyczki z A. N. w dniu 22 grudnia 2022 r. ( potwierdzenie przelewu k. 23, zaświadczenie k. 77, e-mail k. 61, wydruki sms k. 78 – 79, zeznania świadka J. B. k. 97 – 99, zeznania powoda P. B. k. 138 - 140 ). W dniu 28 grudnia 2022 r. A. N. poinformował P. B., że domaga się zapłaty za wykonane prace, a nie pożyczki ( e-mail k. 62 ). P. B. i A. N. nie ustalali terminów zwrotu pożyczek ( bezsporne ). Pismem z dnia 4 marca 2024 r. P. B. wezwał A. N. do zwrotu pożyczek w łącznej wysokości 45000,00 zł w terminie 14 dni od otrzymania wezwania. Wezwanie, pomimo awizowania przesyłki nie zostało odebrane przez A. N. i w dniu 29 marca 2024 r. zostało zwrócone do nadawcy. Wezwanie przesłane e-mailem A. N. otrzymał dnia 24 marca 2024 r. Ostateczne wezwanie do zapłaty A. N. otrzymał dnia 10 kwietnia 2024 r. ( wezwanie k. 24 – 26, potwierdzenie doręczenia k. 27 v – 30, korespondencja e-mail k. 31, wezwanie ostateczne k. 32 – 33, potwierdzenie doręczenia k. 34 v - 35 ). Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie części zebranych w sprawie dokumentów, powołanych powyżej, oraz zeznań świadka J. B. i powoda P. B.. W ocenie sądu, stanowią one spójną i logiczną całość. Pozostałym dowodom sąd dał wiarę jedynie w zakresie w jakim są one zbieżne bądź niesporne z dowodami wiarygodnymi w ocenie sądu. Szczególne znaczenie mają, zdaniem sądu, zeznania świadka J. B., który nie jest bezpośrednio zaineresowany rozstrzygnięciem sprawy i nie pozostaje w bliskich relacjach z żadną ze stron. Potwierdził okoliczności dotyczące współpracy z powodem i pozwanym związane z ich działalnością gospodarczą, jak też okoliczności i przyczyny dotyczące udzielania pożyczek przez powoda pozwanemu A. N.. Odnosząc się szczegółowo do kwestii udzielonych przez powoda P. B. pozwanemu A. N. pożyczek, w pierwszej kolejności tych udzielonych we wrześniu i październiku 2022 r., uznać należy, że zgodnie z przedstawionymi pokwitowaniami, ich łączna wysokość wyniosła 14000,00 zł. Pieniądze odebrał i pokwitował brat pozwanego – J. N., który nie kwestionował złożenia podpisów na pokwitowaniach. Natomiast jego zeznania co do rzeczywistej przyczyny podpisania pokwitowania nie zasługują na wiarę. Jego zeznania w tym zakresie są sprzeczne nie tylko z zeznaniami powoda i świadka J. B., ale i z zeznaniami świadka P. K. i samego pozwanego A. N.. Żaden z nich nie był w stanie logicznie wyjaśnić kwestii wykonania tych „dodatkowych prac” na koszt powoda P. B. i w dodatku w ukryciu przed inwestorem J. B.. Ich zeznania co do nieporozumień pomiędzy J. B. a powodem nie znajdują potwierdzenia, przede wszystkim w zeznaniach samego J. B.. Co więcej, świadek ten wskazał właśnie na problemy z dyscypliną finansową pozwanego A. N. i podkreślił, że to na jego prośby, powód udzielił pozwanemu pożyczek w sytuacji gdy stan zaawansowania prac nie pozwalał na rozliczenie kolejnego etapu. Z tych względów nie są wiarygodne przedstawione przez świadków J. N. i P. K. rachunki ( k. 51 – 60 ) za wykonane prace, z jednoczesną adnotacją „pożyczka”, złożone przez pozwanego A. N.. Z jednej strony były to – według pozwanego i świadków J. N. i P. K. - prace wykonane na podstawie umowy z powodem poza główną umową łączącą wykonawcą (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w P. oraz A. N. (...), z drugiej jednak strony zostały wystawione na (...), a więc na osobę reprezentującą podmiot gospodarczy (...). Zeznania świadka P. K. różnią się znacznie od zeznań świadka J. N., co do okoliczności wystawienia rachunków, ilości egzemplarzy czy adnotacja „pożyczka”. Nie bez znaczenia jest również kwestia złożenia przez świadków korekty zeznania podatkowego za 2022 r. dopiero w 2025 r., po doręczeniu pozwanemu odpisu pozwu. Żaden z nich nie posiada doręczenia powodowi któregokolwiek z tych rachunków. Jeżeli chodzi natomiast o pożyczkę w kwocie 30000,00 zł to za wersją powoda P. B., którą sąd uznaje za wiarygodną przemawia wiele okoliczności. Wolę zawarcia pożyczki wyraził pozwany A. N.. Pożyczki udzieli mu powód za namową inwestora J. B.. O tym, że była to pożyczka świadczy również to, że przelew został wykonany pomiędzy rachunkami bankowymi osób fizycznych a nie podmiotów gospodarczych. Jeżeli, jak twierdzi pozwany A. N., nie był zainteresowany pożyczką, choć co innego wynika z treści sms z 23 grudnia 2022 r., to gdy zorientował się, że na jego rachunek bankowy wpłynęło 30000,00 zł, mógł te pieniądze po prostu zwrócić na rachunek bankowy, z którego wpłynęły, a nie dokonywać ich rozliczenia na własnych zasadach w ramach umowy zawartej ze spółką (...) bez uzgodnienia z powodem. Z treści korespondencji e-mail z dnia 22 grudnia 2022 r. załączonej do odpowiedzi na pozew, a więc przez samego pozwanego wynika, że powód uprzedził go przelaniu pieniędzy. W tym kontekście sąd podziela twierdzenia powoda, że wskazany termin rozliczenia pożyczki „podczas końcowego rozliczenia”, dotyczył okresu rozliczenia w rozumieniu terminu zwrotu pożyczki powodowi, a nie uwzględnienia jej w rozliczeniu umowy pomiędzy wykonawcą spółką (...) a podwykonawcą A. N. (...). Tym samym nie jest wiarygodna faktura zaliczkowa wystawiona przez pozwanego z datą 16.12.2022 na kwotę 40000,00 zł brutto, na której biuro księgowe pozwanego odnotowało, że wpłatę 30000,00 zł zaliczono na poczet płatności tej faktury. Pozwany nie dysponuje dowodem doręczenia faktury wykonawcy i nie wykazał, że wpłata istotnie została to uwzględnione w końcowym rozliczeniu. Niewątpliwie, fakt zawarcia pożyczki nie został stwierdzony umową w formie pisemnej. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 2)">art. 720 § 2 kc</a>, umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej. Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 246)">art. 246 kpc</a>, jeżeli ustawa lub umowa stron wymaga dla czynności prawnej zachowania formy pisemnej, dowód ze świadków lub z przesłuchania stron w sprawie między uczestnikami tej czynności na fakt jej dokonania jest dopuszczalny w wypadku, gdy dokument obejmujący czynność został zagubiony, zniszczony lub zabrany przez osobę trzecią, a jeżeli forma pisemna była zastrzeżona tylko dla celów dowodowych, także w wypadkach określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksie cywilnym</a>. Wskazać również należy, że jak wynika, z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 74;art. 74 § 1;art. 74 § 2)">art. 74 § 1 i 2 kc</a>, zastrzeżenie formy pisemnej, dokumentowej lub elektronicznej bez rygoru nieważności ma ten skutek, że w razie niezachowania zastrzeżonej formy nie jest w sporze dopuszczalny dowód ze świadków ani dowód z przesłuchania stron na fakt dokonania czynności. Przepisu tego nie stosuje się, gdy zachowanie formy pisemnej, dokumentowej lub elektronicznej jest zastrzeżone jedynie dla wywołania określonych skutków czynności prawnej. Jednakże mimo niezachowania formy pisemnej, dokumentowej lub elektronicznej przewidzianej dla celów dowodowych, dowód ze świadków lub dowód z przesłuchania stron jest dopuszczalny, jeżeli obie strony wyrażą na to zgodę, jeżeli żąda tego konsument w sporze z przedsiębiorcą albo jeżeli fakt dokonania czynności prawnej będzie uprawdopodobniony za pomocą dokumentu. Z tych względów, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, dopuszczalny był dowód z przesłuchania zarówno świadków, jak i stron, na okoliczność zawarcia umowy. Wprawdzie, co oczywiste w sprawie, umowy pożyczki nie zostały zawarte na piśmie, jednakże, fakt ich zawarcia został, zdaniem sądu, uprawdopodobniony za pomocą dokumentu. Decydujące znaczenie w tej kwestii ma przelew na kwotę 30000,00 zł oraz pokwitowania pożyczek na 2000,00 zł, 9000,00 zł i 3000,00 zł. Sąd zważył co następuje: W ocenie Sądu, roszczenie powoda P. B. zasługuje na uwzględnienie w całości. W świetle ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego nie może budzić wątpliwości, że strony zawarły cztery umowy pożyczki, której przedmiotem była łącznie kwota 44000,00 zł: we wrześniu 2022 r. były to dwie pożyczki: 2000,00 zł i 9000,00 zł, w październiku 2022 r. – 3000,00 zł oraz w dniu 23 grudnia 2022 r. – 30000,00 zł. Trzy pierwsze zostały wypłacone gotówką, a ich odbiór pokwitował brat pozwanego J. N.. Ostatnia z pożyczek została wypłacona w formie przelewu bankowego. Termin zwrotu pożyczek nie był określony, jedynie w przypadku ostatniej termin był określony opisowo „podczas końcowego rozliczenia” umowy z A. N. ( (...) ) jako podwykonawcą na inwestycji w C., choć i ten termin nie był określony dokładną datą. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 720;art. 720 § 1)">art. 720 § 1 kc</a>, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Stosownie do § 2 cyt. artykułu, umowa pożyczki, której wartość przekracza tysiąc złotych, wymaga zachowania formy dokumentowej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że pozwany A. N. nie wywiązał się z umów i nie zwrócił dotychczas żadnej z pożyczek. Jak wskazano powyżej, powód P. B. wykazał, że udzielił pozwanemu A. N. pożyczek w 2022 r. w łącznej kwocie 44000,00 zł. Okoliczność, że pożyczki w kwocie łącznej 14000,00 zł kwitował jego brat J. N., przy uwzględnieniu pozostałych kwestii, nie może prowadzić do uznania, że to J. N. pożyczał pieniądze w tej kwocie od powoda. Zresztą J. N. temu akurat zaprzeczył, choć jego twierdzenia co do pokwitowania pożyczki chociaż było to wynagrodzenie za wykonanie prac z pominięciem inwestora i wykonawcy spółki (...), nie są wiarygodne, na co wskazano powyżej. Dodać należy, że skoro J. N. wiedział o problemach swojego brata z rozliczeniami z powodem jako przedstawicielem wykonawcy, to trudno uznać, że zaufał mu na tyle, że pokwitował odbiór pożyczki, której nie było. W kontekście natomiast zeznań, przede wszystkim świadka J. B., wskazać należy, że to sam pozwany A. N. wskazywał swojego brata jako zaufanego pracownika, prosił o przekazywanie mu pieniędzy i konsultowanie z nim zmian w projekcie. Sam A. N. przebywał bowiem na inwestycji w C. sporadycznie, a wszelkie prace wykonywał jego brat J. N. wraz z innymi pracownikami. Podobnie kwestia pożyczki 30000,00 zł nie budzi wątpliwości sądu. Najprościej rzecz ujmując, skoro pozwany nie prosił o udzielenie pożyczki, a co innego wynika z zeznań świadka J. B., to powinien pieniądze zwrócić na rachunek bankowy, z którego wpłynęły, a nie – bez zgody wykonawcy spółki (...) czy też powoda P. B. – zaliczać je na poczet rozliczenia umowy z wykonawcą. Tym bardziej jest to niewiarygodne, że takie rozliczenie, a nawet faktura zaliczkowa, nie zostały przedstawione przez pozwanego A. N. wykonawcy bądź powodowi P. B.. Adnotacja na fakturze zaliczkowej, wbrew przekonaniu pozwanego, nie stanowi potwierdzenia, że była to część rozliczenia pomiędzy wykonawcą spółką (...) a podwykonawcą A. N. (...), a jedynie potwierdza, że na rachunek bankowy A. N. wpłynęła kwota 30000,00 zł. Na marginesie zauważyć należy, że biuro rachunkowe nawet nie opatrzyło tej adnotacji datą, więc nie wiadomo kiedy to „zaliczenie” – według pozwanego – nastąpiło. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 723)">art. 723 kc</a>, jeżeli termin zwrotu pożyczki nie jest oznaczony, dłużnik obowiązany jest zwrócić pożyczkę w ciągu sześciu tygodni po wypowiedzeniu przez dającego pożyczkę. Jak wskazano powyżej, termin zwrotu pożyczek nie był oznaczony. Powód wezwał pozwanego do ich zwrotu w terminie 14 dni od doręczenia wezwania. Pozwany A. N. wezwanie otrzymał dnia 10 kwietnia 2024 r., a zatem termin zwrotu pożyczek upłynął dnia 23 maja 2024 r. Z tych względów żądanie zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 44000,00 zł od dnia 24 maja 2024 r. zawarte w pozwie, uznać należy za zasadne. W związku z powyższym Sąd w pkt I wyroku uwzględnił powództwo w całości. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a>, obciążając nimi w całości pozwanego A. N.. Sąd zasądził zatem od pozwanego na rzecz powoda zwrot kosztów procesu w kwocie 5817,00 zł, w tym 2200,00 zł tytułem opłaty sądowej oraz 3617,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z opłatą skarbową; wysokość kosztów zastępstwa procesowego Sąd ustalił stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie z uwzględnieniem wskazanej wartości przedmiotu sporu. </div>