II FZ 917/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.C. na zarządzenie Przewodniczącego Wydział I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 sierpnia 2012 r. sygn. akt I SA/Rz 647/12 w sprawie ze skargi W.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 8 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 i 2009 postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 sierpnia 2012 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 647/12, W.C. – nazywany dalej "Skarżącym", został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R.. Pismem z dnia 15 sierpnia 2012 r. Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie na wspomniane powyżej zarządzenie. Podniósł w nim, że w skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został rozpoznany. Następnie, zarządzeniem referendarza sądowego Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie i złożenie formularza PPF w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Ponieważ Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu, zarządzeniem z dnia 21 września 2012 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący nie wniósł sprzeciwu od powyższego zarządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Ponieważ w dacie wydania przez Przewodniczącego Wydziału zarządzenia nie występowały przesłanki zawarte w art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późń. zm) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", należy przyjąć, że zostało ono wydane przedwcześnie. W pierwszej kolejności należało wezwać Skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, a dopiero w przypadku bezskutecznego upływu terminu wniosek pozostawić bez rozpoznania i wydać zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Niemniej jednak, wniosek Skarżącego zawarty w skardze pozostał na mocy art. 257 P.p.s.a. bez rozpoznania. Skarżący nie zastosował się bowiem do wezwania do uzupełnienia jego braków formalnych. Zaznaczyć należy w tym miejscu, że zarządzenie referendarza sądowego z dnia 21 września 2012 r. nie wyłącza możliwości ponownego złożenia przez Skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.