II SA/Gd 326/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. B. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 10 marca 2022 r., nr WOP.7721.196.2021.TA w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kartuzach prowadził postępowanie administracyjne w sprawie wykonana przez A. B. robót budowlanych polegających na budowie drogi dojazdowej na terenie działki nr [...] w G., gmina S., do działki nr [...] w G. W wyniku przeprowadzonej kontroli Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że na terenie działki nr [...] w G. A.B. wykonał w 2012 roku roboty budowlane, polegające na budowie drogi dojazdowej z kostki brukowej na odcinku o długości 116 m i zmiennej szerokości od 4,2 m do 3,4 m. Droga ta jest drogą dojazdową do działki nr [...]. Wcześniej nie była utwardzona żadnym wyrobem budowlanym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpatrując omawianą sprawę ustalił, że legalna budowa drogi wymagała zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., dalej P.b.) uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, której inwestor nie uzyskał. W związku z powyższym organ ten, postanowieniem z 28 lutego 2018 roku wstrzymał A. B. prowadzenie robót budowlanych na terenie działki nr [...] w G. gm. S. przy budowie drogi dojazdowej do działki nr [...] wykonanej z kostki brukowej oraz nałożył na A. B. obowiązek przedłożenia do dnia 31 sierpnia 2018 roku: – zaświadczenia Wójta Gminy S. o zgodności ww. obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. S., – w przypadku uzyskania zaświadczenia, czterech egzemplarzy projektu budowlanego drogi dojazdowej (z jednoczesnym dostarczeniem kserokopii uprawnień projektanta i osoby sprawdzającej oraz zaświadczeń wydanych przez właściwą izbę samorządu zawodowego, aktualnych na dzień opracowania projektu), który winien być zgodny z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz spełniać wymogi określone w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie, – oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 10 kwietnia 2020 roku uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej terminu, wyznaczając nowy termin do wykonania obowiązku do 30 września 2020 roku, w pozostałym zaś zakresie postanowienie zostało utrzymane w mocy. Organ wskazał, że A. B., na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego oraz decyzji Starosty Kartuskiego nr [...] z 4 czerwca 2012 roku, wybudował na działce nr [..] w G. przedszkole i chodnik stanowiący dojście do drogi pożarowej. Projekt budowlany dotyczący tej inwestycji nie obejmował robót budowlanych polegających na utwardzeniu działki nr [...]. Uzyskane przez A. B. pozwolenie na przebudowę zjazdu odnosiło się jedynie do odcinka o długości 6 m i szerokości wynoszącej maksymalnie 14 m, który stanowił zjazd na drogę wojewódzką nr [...]. Tym samym, Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że zrealizowane przez A. B. roboty budowlane dotyczące wybudowania drogi na działce nr [...] nie były objęte decyzją o pozwoleniu na budowę Starosty Kartuskiego z 4 czerwca 2012 roku. Organ stwierdził, że inwestor jest współwłaścicielem działki nr [...]. Oceniając charakter zrealizowanych robót organ wskazał, że droga jest budowlą w rozumieniu P.b. Wykonanie przy użyciu wyrobów budowlanych nowej nawierzchni drogi o większej twardości, mającej charakter niepodzielny i trwały, np. wylanie warstwy kamienno – żużlowej związanej z betonem lub ułożenie kostki brukowej, należy traktować jako budowę nowej drogi – czyli budowli, co wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, jako że w katalogu obiektów budowlanych i robót zwolnionych z pozwolenia na budowę, zawartych w art. 29 i 30 P.b., nie wyszczególniono budowy drogi dojazdowej. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że A. B. wykonał drogę dojazdową na działce nr [...], nie dysponując decyzją o pozwoleniu na budowę. Jednak, jak wskazał, obecnie obowiązujące przepisy umożliwiają legalizację robót budowlanych wykonanych samowolnie w trybie art. 48 P.b. Pierwszym etapem procedury legalizacyjnej, która stanowi uprawnienie inwestora w zakresie zalegalizowania robót, wykonanych niezgodnie z przepisami prawa, jest wstrzymanie robót budowlanych oraz nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentów, które umożliwią doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, a więc w tym przypadku – zaświadczenia o zgodności budowy z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 P.b., w tym w szczególności projektu budowlanego w 4 egzemplarzach. Skarga A. B. na postanowienie z dnia 10 kwietnia 2020 roku nakładające na inwestora powyższe obowiązku została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 10 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 567/20 oddalona w wyniku uznania, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kartuzach decyzją z dnia 10 września 2021 r. nakazał A.B. rozbiórkę samowolnie zrealizowanej w 2012 r. drogi dojazdowej wykonanej z kostki brukowej, o długości 116m i zmiennej szerokości 4,2m do 3,4m, usytuowanej na terenie działki nr [...] w G., gm. S. Rozpoznając sprawę organ stwierdził, że A. B. nie przedłożył żadnych dokumentów wynikających z postanowienia PINB w Kartuzach z dnia 28 lutego 2018r., organ uznał w konsekwencji, że inwestor nie zamierza legalizować przedmiotowej samowoli budowlanej i w oparciu o przepis art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. wydał nakaz rozbiórki. A. B. w odwołaniu od powyższej decyzji wskazał m.in., że jest ona wadliwa, bowiem nie ustalono, kto i w jakich okolicznościach wybudował drogę na działce nr [...] oraz jaki podmiot włada obecnie nieruchomością nr [...]. Zaznaczono też, że Starosta Kartuski przyjął bez sprzeciwu zgłoszenie A. B. dotyczące przebudowy tej drogi. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 10 marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach z dnia 10 września 2021 r. Organ podkreślił, że jednoznacznie ustalono, że A. B. samowolnie, bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, wybudował w 2012 r. na terenie działki nr [...] drogę - co spowodowało, że organ pierwszej instancji zasadnie zastosował procedury przewidziane w art. 48 P.b. W ocenie organu, uzupełniony w trakcie postępowania odwoławczego materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że A. B. dokonał dnia 8 listopada 2020 r. zgłoszenia do Starosty Kartuskiego (uzupełnionego w dniu 27 listopada 2020 r.) zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na przebudowie drogi wewnętrznej na terenie działki nr [...] w miejscowości G., Gmina S. Starosta Kartuski pismem z dnia 8 grudnia 2020 r. wydał wnioskodawcy zaświadczenie, że nie wnosi sprzeciwu odnośnie tego zgłoszenia. Materiał dowodowy tej sprawy oraz dokonane przez PINB dodatkowe ustalenia (protokół z dodatkowych oględzin PINB z dnia 24.01.2022 r. oraz dołączona dokumentacja fotograficzna) wskazują, że zakres robót objęty zgłoszeniem z dnia 8 listopada 2020 r. dotyczy innego fragmentu drogi na działce nr [..], nieobjętego decyzją PINB z dnia 10 września 2021 r. Tak więc kwestia robót wykonanych w oparciu o zgłoszenie z dnia 8 listopada 2020 r. nie ma wpływu na przedmiotowe postępowanie. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor nie wykonał nałożonych na niego postanowieniem z dnia 28 lutego 2018 r. obowiązków, tj. nie przedłożył w PINB żadnych dokumentów legalizacyjnych. W związku z tym PINB w Kartuzach zasadnie zastosował wobec inwestora art. 48 ust. 1 P.b. Wskazano też, że w trakcie postępowania odwoławczego wpłynęły pisma współwłaścicieli działki nr [...], T. C., S. C., S. C. i B. K., z oświadczeniem, że nie wyrażali zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane przez inwestora oraz że "zgadzają się i podzielają zawarty w decyzji PINB nakaz rozbiórki samowolnie zrealizowanej drogi wykonanej z kostki brukowej na terenie działki nr [...]". A. B. w skardze na powyższą decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucił naruszenie: 1. art. 52 P.b. przez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nakaz rozbiórki wybudowanego obiektu budowlanego powinien być nałożony na skarżącego jako inwestora w rozumieniu art. 18 P.b., podczas gdy nieruchomość, na której zbudowano obiekt budowlany, stanowi współwłasność kilku osób i tylko te osoby łącznie posiadają uprawnienie do zarządu nieruchomością, na której znajduje się obiekt budowlany, w tym do jego rozbiórki. W konsekwencji jako współwłaściciel nieruchomości, skarżący nie posiada tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji, gdyż wykonanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wymaga podjęcia czynności, które swoim zakresem przekraczają zakres zwykłego zarządu w rozumieniu art. 199 Kodeksu cywilnego. 2. art. 48 ust. 1 P.b. w wersji z dnia 1 września 2021 r. przez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie na jego podstawie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakazującą rozbiórkę samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego, podczas gdy przepis ten w swojej dyspozycji nie dopuszcza wydania takiej decyzji; z treści tego przepisu wynika, że organ może na jego podstawie wydać postanowienie o wstrzymaniu budowy, nie stanowi on natomiast podstawy do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę. Organ wydał więc decyzję powołując się na nieprawidłową podstawę prawną, co należy uznać za rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością decyzji administracyjnej, 3. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 oraz art. 136 i art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2022r., poz. 2000), dalej "k.p.a." przez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że nakaz rozbiórki wybudowanego obiektu budowlanego powinien być nałożony wyłącznie na skarżącego, zamiast na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, na której samowolnie wzniesiono obiekt budowlany. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania w sprawie. Wniesiono też o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów - z oświadczeń współwłaścicieli nieruchomości, na której zbudowano obiekt budowlany, z dnia 10 listopada 2012 r. w przedmiocie zgody na prowadzenie prac budowlanych przez skarżącego na potwierdzenie faktu wyrażenia przez współwłaścicieli zgody na prowadzenie przez skarżącego prac budowlanych na nieruchomości. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wskazując, że przytoczone w zaskarżonej decyzji oświadczenie współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości świadczy o tym, że zgadzają się oni z rozstrzygnięciem organu i żądają, by inwestor rozebrał drogę z kostki betonowej na działce nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje. Skarga jest niezasadna. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r. (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), bowiem zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. 19 września 2020 r.), stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Ponieważ w niniejszej sprawie organ pismem z dnia 4 stycznia 2018 r. powiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, ze względu na wskazany przepis przejściowy, zastosowanie w sprawie mają przepisy dotychczasowe. Przepis art. 48 P.b. dotyczy tzw. procedury legalizacyjnej, a więc sytuacji, gdy mamy do czynienia z samowolą budowlaną, tj. istnieniem obiektu będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Jeżeli budowa, o której mowa w art. 48 ustawy, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (art. 48 ust. 2 zdanie pierwsze), a w postanowieniu tym m.in. nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2 (art. 48 ust. 3 ustawy). Postawa inwestora i zastosowanie się przez niego do nałożonych obowiązków bądź też ich niewykonanie mogą odpowiednio prowadzić do zalegalizowania przez organ samowoli (sanacji sprzecznego z prawem stanu faktycznego) poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych lub zatwierdzenie projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona (art. 48 ust. 5 w zw. z art. 49 ust. 4 pkt 1 i 2) bądź do orzeczenia rozbiórki (art. 48 ust. 4). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że przesłanki orzeczenia rozbiórki zostały spełnione. Zasadność wszczęcia i prowadzenia w tej sprawie procedury legalizacyjnej na podstawie art. 48 P.b. przesądził wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 listopada 2020 r. II SA/Gd 567/20. Sąd przesądził, że na skutek wykonanych przez skarżącego robót budowlanych na działce nr [...] w G. powstała droga będąca budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3a P.b., na budowę której wymagane było pozwolenie na budowę, którego skarżący nie posiadał. Samowolne wykonanie takich prac, skutkowało koniecznością wdrożenia trybu opisanego w art. 48 P.b. Bezspornie skarżący nie wykonał nałożonych na niego postanowieniem PINB z dnia 28 lutego 2018 r. obowiązków, w związku z czym prawidłowe było orzeczenie nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. Zarzut skargi, że przepis art. 48 ust. 1 P.b. nie może stanowić podstawy do orzeczenia rozbiórki, wynika z błędnego przywołania w skardze brzemienia tego przepisu w aktualnym brzmieniu, podczas gdy zastosowanie ma stan prawny obowiązujący w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r., o czym była mowa wyżej. Zasadniczy zarzut skargi dotyczy błędnego wskazania adresata nakazu rozbiórki. Sąd zarzutu tego nie podzielił. Zgodnie z art. 52 ust. 1 P.b., obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w niniejszym rozdziale, nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Zgodnie natomiast z ust. 2 tego przepisu, koszty związane z wykonaniem obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wymienienie w art. 52 P.b. w ustalonej kolejności trzech kategorii podmiotów zobowiązanych nie oznacza, że obowiązek dokonania czynności obciąża te podmioty solidarnie. Kolejność podmiotów wskazanych w powołanym przepisie nie jest przypadkowa. W pierwszej kolejności zobowiązany do dokonania czynności jest inwestor, będący sprawcą samowoli budowlanej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 13 grudnia 2017 r., II SA/Rz 978/17; wyrok WSA w Krakowie z 2 lutego 2018 r. II SA/Kr 1449/17). Dopiero w przypadkach, gdy inwestor po dokonaniu samowoli budowlanej utraci uprawnienie do wykonania decyzji rozbiórkowej albo jeżeli nie jest możliwe ustalenie inwestora - sprawcy samowoli budowlanej, to zgodnie z ustawową kolejnością określania podmiotów zobowiązanych do usuwania skutków samowoli budowlanych, właściwe organy mają obowiązek obciążenia obowiązkiem wykonania nakazu rozbiórki aktualnego właściciela nieruchomości, na której posadowiony jest samowolnie wzniesiony obiekt budowlany lub działającego w jego imieniu zarządcy (por. wyrok NSA z 26 marca 2018 r., II OSK 2446/17). Ponadto, w orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku współwłasności obiektu, gdy inwestorem był jeden ze współwłaścicieli, nakaz dokonania czynności powinien być w pierwszej kolejności kierowany do współwłaściciela, który był inwestorem (sprawcą), chyba że pozostali współwłaściciele sprzeciwiają się orzeczeniu nakazu tylko w stosunku do współwłaściciela. Natomiast organ będzie zobowiązany do nałożenia nakazu rozbiórki na właściciela nieruchomości, choćby ten nie był inwestorem, jeżeli pomimo przeprowadzenia postępowania dowodowego nie uda się ustalić podmiotu, któremu należałoby przypisać ten status (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 grudnia 2017 r., II SA/Gd 489/17). Krąg stron niniejszego postępowania został ustalony prawidłowo, brali w nim udział wszyscy współwłaściciele nieruchomości, na której przeprowadzono w sposób samowolny roboty budowlane. Żaden z nich nie sprzeciwiał się orzeczeniu nakazu rozbiórki tylko w stosunku do skarżącego, nikt nie negował też, że to skarżący był inwestorem drogi, co do której orzeczono nakaz rozbiórki. Przeciwnie, większość współwłaścicieli, poza M. B., złożyła oświadczenie cyt. "zgadzam się i podzielam (...) decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kartuzach z dnia 10.09.2021. nakazującej Panu A.B. rozbiórkę samowolnie zrealizowanej drogi dojazdowej wykonanej z kostki brukowej na terenie działki [...]". W tych okolicznościach nakładanie nakazu rozbiórki na wszystkich współwłaścicieli działki, na której znajduje się droga wykonana w wyniku samowoli budowlanej wyłącznie przez jednego ze współwłaścicieli, tj. skarżącego, byłoby nieuzasadnione. Jak argumentowano w orzecznictwie, skierowanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części do pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, niemających z samowolną inwestycją nic wspólnego zdejmowałoby odpowiedzialność za samowolę budowlaną z faktycznego sprawcy samowoli i narażałoby na dodatkowe i nieuzasadnione koszty współwłaścicieli nieruchomości niebędących sprawcami samowoli (por. wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., II OSK 576/10; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., II OSK 243/11, wyrok NSA z 17 lutego 2022 r., II OSK 720/19). Nakaz rozbiórki obiektu wiąże się bowiem z obciążeniami finansowymi lub osobistymi dla osoby zobowiązanej do wykonania tego nakazu, w razie zaś niewykonania obowiązku, ciężary te przechodzą na postępowanie egzekucyjne w administracji (grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze). Uzasadnione jest zatem nałożenie tego ciężaru w pierwszej kolejności na osobę, która jest sprawcą deliktu administracyjnego jakim jest samowola budowlana, dopiero zaś w braku takiej możliwości ciężary te powinny być nakładane na inne podmioty, o których mowa w art. 52 P.b. Prawidłowość wyboru adresata decyzji nakazującej rozbiórkę powinna być ceniana z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności konkretnej sprawy. W sytuacji faktyczno-prawnej niniejszej sprawy, skierowanie nakazu rozbiórki do inwestora któremu nadal przysługuje tytuł prawny do nieruchomości wynikający z prawa współwłasności nie naruszało art. 52 P.b. Przedłożone przez skarżącego oświadczenia współwłaścicieli nieruchomości z dnia 10 listopada 2012 r. nie zmieniają powyższej oceny, wręcz przeciwnie, potwierdzają tylko to co i tak było w sprawie bezsporne, że wyłącznym inwestorem budowy drogi dojazdowej będącej przedmiotem postępowania był skarżący. Fakt wyrażenia przez współwłaścicieli braku zastrzeżeń co do czynności nakładczych czynnych przez skarżącego na działce nr [...] oraz złożenia oświadczenia, że nie będą rościć wobec skarżącego żadnych praw z tytułu poniesionych przez niego nakładów nie czyni ich współsprawcami przedmiotowej samowoli budowlanej (budowy drogi dojazdowej). Na marginesie należy zauważyć, że od początku postępowanie legalizacyjne było prowadzone jedynie w stosunku do skarżącego jako inwestora i fakt ten nie został oceniony negatywnie w wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 listopada 2020 r. w sprawie II SA/Gd 567/20. W tym postępowaniu nakaz rozbiórki nie mógł być skierowany w stosunku do żadnego innego niż skarżący podmiotu, który nie był wcześniej wzywany do przedłożenia dokumentów, które umożliwią dokonanie legalizacji obiektu. W konsekwencji niezasadne są również podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 140, art. 136 i art. 15 k.p.a. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo w kontekście przedstawionej wyżej wykładni przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329) oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).