II OZ 634/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 863/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R. J. na uchwałę Rady Gminy Dębe Wielkie z dnia 6 października 2016 r., nr SR.XXII.007.204.2016 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 863/22 odrzucił skargę R. J. na uchwałę Rady Gminy D. z dnia 6 października 2016 r., nr ... w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia 2 kwietnia 2022 r. skarżący, R. J., wniósł skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi Rada Gminy D. wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Wskazała, że w dniu 23 grudnia 2021 r. Skarżący wezwał Radę Gminy D. do usunięcia naruszenia interesu prawnego ww. uchwałą. W dniu 24 lutego 2022 r. Rada Gminy D. podjęła uchwałę nr ..., w której nie uwzględniła wniesionego wezwania. Uchwała ta została doręczona Skarżącemu w dniu 7 marca 2022 r. Z uwagi na uchybienie terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), wniosła o odrzucenie przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że jak wynika z akt sprawy, Skarżący pismem z dnia 15 grudnia 2021 r. (wpływ do organu 23 grudnia 2021 r.) wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Organ ten przy piśmie z dnia 1 marca 2022 r. przesłał Skarżącemu uchwałę z dnia 24 lutego 2022 r., nr ..., w której nie uwzględnił wniesionego wezwania. Uchwała ta została doręczona Skarżącemu w dniu 7 marca 2022 r. Natomiast skarga została wniesiona osobiście przez Skarżącego do organu w dniu 8 kwietnia 2022 r. W tych okolicznościach Sąd I instancji uznał skargę za wniesioną z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. J. złożył zażalenie do Naczelnego Sądu administracyjnego, wnosząc o uznanie, że skarga została wniesiona w terminie. Zdaniem Skarżącego skarga została złożona z zachowaniem terminu w dniu 2 kwietnia 2022 r., to jest w dniu jej sporządzenia (datowania). Skarżący podkreślił, że każde pismo składa do urzędu tego dnia, w którym je napisał. Ponadto oświadczył, że nie odpowiada za datę jaką przystawił na skardze Urząd Gminy. W odpowiedzi Gmina D. wniosła o oddalenie zażalenia. W uzasadnieniu wskazała, że dzień 2 kwietnia 2022 r. przypadał na sobotę. Zatem tego dnia Urząd Gminy D. był nieczynny, a więc w tym dniu Skarżący nie mógł złożyć skargi. Nadto, na skardze widnieje pieczątka Urzędu Gminy D. z datą wpływu w dniu 8 kwietnia 2022 r. oraz parafą pracownika kancelarii Urzędu. Pismo to zostało zarejestrowane w Rejestrze Przesyłek Przychodzących w prowadzonym w Urzędzie Elektronicznym Zarządzaniu Dokumentacją pod numerem kancelaryjnym [...], jednocześnie zaznaczono, że wpisy te są dokonywane na bieżąco. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zażalenia jest odrzucenie skargi R. J., jako wniesionej z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do dokonania tejże czynności. Jak słusznie przyjął Sąd I instancji, z uwagi na datę, w której została podjęta kwestionowana uchwała (6 października 2016 r.), zastosowanie w sprawie miały przepisy regulujące tryb zaskarżania aktów prawa miejscowego do sądu administracyjnego w brzmieniu sprzed nowelizacji art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej: "u.s.g."), dokonanej na podstawie art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935, dalej: "nowelizacja z 2017 r.") oraz art. 53 p.p.s.a. dokonanej na podstawie art. 9 pkt 3 nowelizacji z 2017 r. W związku z powyższym Skarżący przed wniesieniem skargi za pośrednictwem organu był obowiązany wezwać Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, zaś samą skargę winien wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, zgodnie ze stanem faktycznym, którego odzwierciedleniem są akta, skarga została złożona do organu po terminie. Sąd I instancji oparł się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach administracyjnych, z którego wynika, że uchwała nr ..., w której Rada Gminy nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia prawa, została doręczona Skarżącemu w dniu 7 marca 2022 r. Zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 6 kwietnia 2022 r. Pieczęć przystawiona na skardze przez pracownika Urzędu Gminy D., opatrzona podpisami wraz z adnotacją o osobistym przedłożeniu pisma w dniu 8 kwietnia 2022 r., świadczy o tym, że skarga została wniesiona po terminie. Wniesienie skargi w terminie stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd. Jest również terminem prekluzyjnym w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę. (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 95/12) Mając powyższe na względzie należy uznać za niezasadny zarzut błędnego rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu. Naczelny Sąd Administracyjny oceniając niniejszą sprawę stwierdza zatem, że skarga z dnia 2 kwietnia 2022 r., jako wniesiona po terminie, podlegała odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.