II FSK 2741/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia del. NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.P. i J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2825/12 w sprawie ze skargi M.P. i J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 19 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2825/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.P. i J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. Z uzasadnienia wyroku wynika, że decyzją z 11 lutego 2009 r. Wójt Gminy G. ustalił skarżącym łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym oraz w podatku od nieruchomości. Decyzją z 18 czerwca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta doręczona została skarżącym 8 lipca 2010 r., w trybie art. 150 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa") Skarżący wnieśli zażalenie na postanowienie Wójta Gminy G. z dnia 12 grudnia 2011 r., odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania podatkowego za 2011 r. W zażaleniu tym zawarli wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 18 czerwca 2010 r. oraz o wznowienie postępowania w sprawie. Zdaniem skarżących decyzja ta dotknięta jest wadą nieważności, gdyż merytorycznie rozpatruje odwołanie od decyzji, która nie została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego. Wyjaśnili, że, potwierdzenie odbioru tej decyzji nie zostało wypełnione w sposób prawidłowy. Decyzją z 7 maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z 18 czerwca 2010 r. Decyzją z 19 lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Po analizie wszystkich przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej organ stwierdził, że żadna z nich nie wystąpiła. Zdaniem organu powoływane przez skarżących okoliczności nieprawidłowego wypełnienia dowodów doręczenia przez pracownika poczty, które potwierdzone zostały w toku prowadzonego postępowania, nie mieszczą się w granicach żadnej z analizowanych przesłanek nieważności decyzji określonych w art. 247 § 1 pkt 1-8 Ordynacji podatkowej. 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucili naruszenie art. 150, art. 121 w związku z art. 241 § 1 pkt 1, art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, niezastosowanie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. 3. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącym w wyniku, czego weszła do obrotu prawnego. Dowodem na okoliczność jej doręczenia jest odwołanie wniesione przez skarżących od tej decyzji pismem z dnia 10 maja 2010 r. W odwołaniu skarżący wskazali, że decyzja ta została im wydana przez matkę w dniu 6 maja 2012 r. W aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru tej decyzji, które podpisane zostały przez M. P. (jako syna skarżących). Z pieczęci pocztowych wynika, że potwierdzenia te zostały zwrotnie nadane do organu pierwszej instancji w dniu 4 maja 2010 r. Zdaniem Sądu podnoszona w postępowaniu okoliczność błędnego oznaczenia na dowodzie doręczenia decyzji M. P., jako syna skarżących nie ma znaczenia wobec faktu oddania decyzji skarżącym, o czym świadczy odwołanie złożone przez skarżących od tej decyzji. W ocenie Sądu nawet, gdyby uznać, że M. P. nie był domownikiem skarżących to okoliczność ta nie miałaby znaczenia dla stwierdzenia faktu niedoręczenia skarżącym decyzji organu pierwszej instancji. Skoro skarżący sami stwierdzili w odwołaniu, że otrzymali tę decyzję i złożyli od niej w terminie odwołanie (data wpływu do organu drugiej instancji 12 maja 2010 r.) to brak jest uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego z powodu jej niedoręczenia skarżącym. Z tych powodów w sprawie nie było podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Wójta Gminy G. z dnia 11 lutego 2009 r. Tak samo należy ocenić podnoszone przez skarżących zarzuty związane z nieprawidłowym wypełnieniem potwierdzeń odbioru tych decyzji przez pracownika poczty doręczającego tę decyzję. Skarżący nie wskazali we wniosku o stwierdzeni nieważności decyzji na podstawie, której z przesłanek wskazanych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej organ ma stwierdzić nieważność decyzji z dnia 18 czerwca 2010 r. W rozpoznanej sprawie organ decyzją z dnia 7 maja 2012 r. dokonał oceny decyzji z dnia 18 czerwca 2010 r. pod kątem wystąpienia wszystkich przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, które wskazane są w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że w rozpoznanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. 4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 z ze zm., dalej "p.p.s.a."), autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszała przepisy: - "art. 249 § 1 alternatywnie art. 165a § 1 w zw. z art. 247 § 1 zdanie wstępne i art. 150 § 1a i art. 150 § 2 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie za słuszne stanowisko wyrażone w decyzjach SKO, że niezasadna była odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w sytuacji gdy decyzja SKO nie została wprowadzona do obrotu prawnego nie była zatem decyzją ostateczną, o której mowa w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, uznanie natomiast decyzji za doręczoną w trybie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej", - " art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 zdanie 1 PPSA poprzez sporządzenie uzasadnienia niespełniającego kryteriów określonych w tym przepisie niezawierającego wyjaśnienia podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd do zarzutu dotyczącego konieczności odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, z uwagi na to że wniosek dotyczył decyzji, która nie została wprowadzona do obrotu prawnego. Strona nie mogła zatem poznać stanowiska Sądu z jakiego powodu uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej oraz poprzez zignorowanie istotnych dla sprawy elementów stanu faktycznego", - "art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 228 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 i art. 149 w związku z art. 121, art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że decyzja merytorycznie rozpatrująca odwołanie od decyzji niedoręczonej- zgodnie przepisami Ordynacji podatkowej- skutecznie bezpośrednio stronie lub w sposób zastępczy pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi z zachowaniem warunku, o którym mowa w art. 149 Ordynacji podatkowej mogła być uznana za doręczoną", - "art. 247 § 1 pkt 3 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 i art. 149 oraz art. 121 w związku z art. 233 § 1 pkt 1 Ordynaci podatkowej poprzez uznanie za ustalone zobowiązania podatkowego na podstawie decyzji, która nie została doręczona zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej". 5. Rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie jest ona zasadna wobec czego należy ją oddalić. Skarga kasacyjna oparta została na podstawie wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu niniejszego rozstrzygnięcia należy ustosunkować się zatem wyłącznie do zarzutów dotyczących naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów postępowania. Ujemna ocena wyroku dotyczy naruszenia przez ten Sąd norm prawa formalnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zarzut ten powiązano z uchybieniem przepisom Ordynacji podatkowej, których dopuściły się organy prowadząc postępowanie, a czego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji. Zdaniem autora skargi kasacyjnej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 czerwca 2010 r. została wydana w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 11 lutego 2009 r., która nie został doręczona skarżącym skutecznie. Rozpoznanie decyzją z dnia 18 czerwca 2010 r. odwołania od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego stanowi naruszenie prawa powodujące nieważność decyzji. Zarzuty te są całkowicie bezzasadne. Rację ma Sąd pierwszej instancji wskazując, że dowodem na jej doręczenia jest odwołanie wniesione przez skarżących od tej decyzji pismem z dnia 10 maja 2010 r. W odwołaniu skarżący wskazali, że decyzja ta została im wydana przez matkę w dniu 6 maja 2012 r. W aktach sprawy znajdują się zwrotne potwierdzenia odbioru tej decyzji, które podpisane zostały przez M. P. tj. jako syna skarżących. Z pieczęci pocztowych wynika, że potwierdzenia te zostały zwrotnie nadane do organu pierwszej instancji w dniu 4 maja 2010 r. Słusznie wskazał Sądu pierwszej instancji, że podnoszona w postępowaniu okoliczność błędnego oznaczenia na dowodzie doręczenia decyzji M. P., jako syna skarżących nie ma znaczenia wobec faktu oddania decyzji skarżącym. Świadczy o tym odwołanie złożone przez skarżących od tej decyzji. Wydanie decyzji pełnoletniej osobie podającej się za domownika, o którym mowa w art. 149 Ordynacji podatkowej skutkuje uznaniem decyzji za doręczoną nawet w sytuacji, gdy osoba ta w rzeczywistości domownikiem nie była. Osobą będącą domownikiem wskazaną w art. 149 Ordynacji podatkowej, której można wydać pismo ze skutkiem doręczenia nie musi być osoba pozostająca z adresatem w określonym związku np. w pokrewieństwie. Zasadnie Sąd pierwszej instancji dodał, że nawet gdyby uznać, że M. P. nie był domownikiem skarżących to okoliczność ta nie miałaby znaczenia dla stwierdzenia faktu niedoręczenia skarżącym decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący stwierdzili w odwołaniu, że faktycznie otrzymali tę decyzję i złożyli od niej w terminie odwołanie, które wpłynęło do organu drugiej instancji 12 maja 2010 r. Brak jest zatem uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego z powodu jej niedoręczenia skarżącym. Właściwie Sąd pierwszej instancji podniósł, że w sprawie nie było podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Wójta Gminy G. z dnia 11 lutego 2009 r. Tak samo należy ocenić podnoszone przez skarżących zarzuty związane z nieprawidłowym wypełnieniem potwierdzeń odbioru tych decyzji przez pracownika poczty doręczającego tę decyzję. Wady te można uznać za wady postępowania, które jednak nie spowodowały braku wprowadzenia tej decyzji do obrotu prawnego. Skarżący nie wskazali we wniosku o stwierdzeni nieważności decyzji na podstawie, której z przesłanek wskazanych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej organ ma stwierdzić nieważność decyzji z dnia 18 czerwca 2010 r. W rozpoznawanej sprawie organ decyzją z dnia 7 maja 2012 r. dokonał oceny decyzji z dnia 18 czerwca 2010 r. pod kątem wystąpienia wszystkich przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, wskazanych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że w rozpoznanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Analiza treści zaskarżonego orzeczenia prowadzi bowiem do wniosku, że odpowiada ono wszystkim wymaganiom stawianym mu w tym przepisie. Uzasadnienie wyroku obejmuje zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku posiada wszystkie te elementy. Wobec tego umożliwia ono Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Natomiast autor skargi kasacyjnej nie przedstawia żadnych konkretnych dowodów na poparcie tego zarzutu. Reasumując, po analizie wszystkich zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej należy stwierdzić, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, nie narusza przepisów prawa. Z tych przyczyn na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.