VII SA/Wa 1525/09

SENTENCJA Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2009r. po rozpoznaniu wniosku H. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia: przyznać H. G. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE W dniu 28 września 2009r. do Sądu wpłynął na uzupełnionym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy H.G., w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. W niniejszej sprawie, zważono co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 ww. ustawy.) Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 ww. ustawy. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem i studiującą córką. Skarżąca podała, że jest osobą bezrobotną. Oświadczyła, że wspólnie z rodziną utrzymują się z dochodu uzyskiwanego przez męża z tytułu emerytury w wysokości 1.471,00 złotych miesięcznie. Wnioskodawczyni zakreśliła w formularzu, że posiada dom o pow. 119 m². Skarżąca wskazała, że ponosi miesięcznie następujące wydatki: opłata za prąd w wysokości 150,00 złotych, opłata za gaz w okresie letnim wysokości 100,00 złotych zaś w okresie zimowym 600,00 złotych, opłata za internet w wysokości od 120,00-150,00 złotych, opłata za wodę, ścieki, śmieci 80-100 złotych. Wnioskodawczyni podkreśliła, że oboje z mężem przewlekle się leczą na [...] w związku z tym wydają na leki 120,00 złotych miesięcznie. Skarżąca wyjaśniła, również że nie może podjąć pracy dorobkowej ze względu na konieczność sprawowania opieki nad chorą teściową. Biorąc pod uwagę powyższe uznano, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania wnioskodawczyni prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Stwierdzono bowiem, że wysokość miesięcznych dochodów z których utrzymuje się wnioskodawczyni wraz z rodziną nie pozwala jej na ponoszenie kosztów sądowych bez spowodowania uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.