III SA/Wr 525/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędziowie: Sędzia WSA Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Anetta Chołuj, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy kategorii B I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty L. z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżącego kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z 24 czerwca 2019r. D. M. (dalej: skarżący, strona) zwrócił się do Starosty L. (dalej: organ I instancji) o wymianę prawa jazdy kategorii A,B,C, T nr [...] wydanego przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w L. w dniu 30 marca 1971 r. W piśmie z 5 lutego 2019r. strona określiła żądanie jako wymianę prawa jazdy o numerze [...] uwzględniającą uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B, T. Decyzją nr [...] z dnia [...] r. organ I instancji odmówił stronie wydania prawa jazdy kategorii B. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w wyniku weryfikacji akt ewidencyjnych kierowcy oraz złożonych dokumentów ustalono, iż brak jest ważnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami według kategorii C oraz danych dotyczących uzyskania uprawnień kategorii B prawa jazdy. Dokonując oceny zebranych w postępowaniu informacji oraz akt kierowcy organ I instancji wyjaśnił, że dokonał weryfikacji akt ewidencyjnych kierowcy zgodnie z § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016r. sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. Wnioski o wydanie uprawnień złożone przez stronę w lutym 1971 r., zapisy wyników egzaminów, odpisy z protokołów egzaminacyjnych oraz wyciąg z rejestru wydanych druków nie obejmują i nie dotyczą uprawnień kategorii B prawa jazdy. Akta sprawy nie wskazują na możliwość uzyskania przez skarżącego prawa jazdy kategorii B na podstawie odrębnego wniosku, potwierdzającego spełnienie warunków ustawowo określonych dla osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wnosząc o jej uchylenie i wydanie dokumentu prawa jazdy uwzględniającego posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B podniósł, że w 1971 r. uczestniczył w kursach gdzie po zdaniu egzaminów i uzyskał uprawnienia do prowadzenia pojazdów kategorii B. Przez dłuższy czas nie dokonywał wymiany dokumentów, gdyż było to związane z faktem zamieszkiwania przez kilkanaście lat w Kanadzie, na terytorium której uzyskał uprawnienie do kierowania pojazdami. Dokumentem powyższym posługiwał się na terytorium Kanady oraz doraźnie przebywając w Polsce. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisu art. 77, 80 i 8 k.p.a. poprzez mało wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, wyrażające się w nieuznaniu dowodu z oryginalnego dokumentu w postaci prawa jazdy, z którego wynika, że nabył on uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B po zdaniu kursów jakie prowadzone były zarówno w L. jak i w L. Odwołujący podkreślił, że nie może odpowiadać za fakt zaginięcia dokumentów. Zaliczony kurs oraz uzyskanie uprawnień zostały potwierdzone w dokumencie prawa jazdy, którego oryginalności organ administracyjny nie kwestionuje. Tym samym organ I instancji naruszył art. 8 k.p.a., nakazujący organom administracji publicznej prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do tych organów. Odwołujący zarzucił również, że organ I instancji nie przeprowadził dowodów w postaci przesłuchania świadków np. osób mu najbliższych, którzy potwierdziliby fakt, że przebywając w Polsce prowadził pojazdy osobowe, jak również osób, które w tamtym czasie uczestniczyły w kursach i egzaminach. Podkreślił, że dowód z oryginalnego dokumentu jest najważniejszym dowodem znacznie ważniejszym niż przesłuchanie świadków i inne dowody pośrednie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, SKO) nie uwzględniło odwołania i decyzją nr [...] z [...] r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji, że okoliczności sprawy wskazują na brak dokumentów potwierdzających posiadanie przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Dokonana weryfikacja dokumentów obejmująca między innymi sprawdzenie zgodności danych ujętych w centralnej ewidencji kierowców, bazie danych oraz aktach ewidencyjnych kierowców zgodnie z § 10 ust. 2 rozporządzenia z 24 lutego 2016 r. wykazała, że skarżący nie ubiegał się na początku 1971 r. o wydanie uprawnienia w zakresie kategorii B, nie złożył w tym zakresie stosownego podania, a także nie potwierdził odbioru dokumentu z taką kategorią. Wniosek strony z 30 marca 1971 r. zawiera żądanie o wydanie prawa jazdy kategorii C. Do wniosku dołączono między innymi zaświadczenie o zatrudnieniu w charakterze kierowcy ciągnika (3-letni staż), co wypełnia dyspozycję przepisu § 196 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 1968 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych (Dz.U. nr 27, poz. 183 ze zm.) tj. przesłankę wydania prawa jazdy kategorii C bez uprzedniego posiadania uprawnienia do prowadzenia pojazdu kategorii B. Materiał dowodowy nie wskazuje, by skarżący przystąpił na początku roku 1971 r. do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje fachowe kandydatów na kierowców w zakresie prawa jazdy kategorii B przed komisją egzaminacyjną działającą przy właściwych do spraw komunikacji organach prezydiów wojewódzkich rad narodowych, określoną w § 210 wyżej wskazanego rozporządzenia. Natomiast z protokołu nr [...] z dnia 6 marca 1971 r. i protokołu nr [...] z 30 marca 1971 r. z przeprowadzonych egzaminów sprawdzających kwalifikacje fachowe kandydatów na kierowców i kierowców pojazdów samochodowych wynika, że skarżący przystąpił do egzaminu w zakresie uprawnień do prowadzenia pojazdów kategorii C i uzyskał wynik pozytywny. Na powyższą decyzję strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj. błędną wykładnię art. 50 i art. 92 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. p.r.d. w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2002r. w sprawie wymiany praw jazdy (Dz.U. nr 69, poz. 640 z późn. zm. – dalej: rozporządzenie z 21 stycznia 2004 r.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2004r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami (Dz.U. nr 24, poz. 215 ze zm.) polegającą na błędnym przyjęciu, iż w toku procedury wymiany prawa jazdy organ ma prawo weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami w sytuacji, gdy w/w przepisy nie uprawniają organu do weryfikacji poprawności danych zawartych w dokumencie prawa jazdy, o wymianę którego wnioskował skarżący, a wymiana dokumentu prawa jazdy jest wyłącznie czynnością techniczną oraz na niezasadnym pozbawieniu skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B w sytuacji, gdy pozbawienie uprawnień może nastąpić wyłącznie w trybie wydania decyzji administracyjnej w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Skarżący podkreślił, że wymiana prawa jazdy jest czynnością materialno-techniczną. Przepisy nie przewidują wydawania w tym zakresie decyzji administracyjnej ani też weryfikowania wcześniej nabytych uprawnień. W tego rodzaju postępowaniu organ nie może weryfikować poprawności danych zawartych w dokumencie, o wymianę którego wnioskował skarżący. Organ wydając nowe prawo jazdy, po dokonaniu w nim zmian, fizycznie wymienia dokument stanowiący dowód posiadania przez określoną osobę uprawnienia do kierowania pojazdami. Zatem nowy dokument, w części dotyczącej posiadania uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi jedynie powtarza zapisy zawarte w dokumencie pierwotnym. Skarżącego wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa pogląd, że przepis art. 150 p.r.d. oraz przepisy rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2002r. nie stanowią podstawy do weryfikowania uprawnień, które kierowca nabył po zdaniu egzaminu i które zostały potwierdzone w decyzji o wydaniu prawa jazdy, zaś decyzja weryfikująca uprawnienia kierowcy podjęta w trybie przewidzianym dla wymiany prawa jazdy jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej. Skarżący powołując się na wyrok NSA z dnia 22 lutego 2008r. I OSK 204/07 ponownie podkreślił, że wydanie nowego prawa jazdy jak również jego wymiana jest czynnością materialno-techniczną, nie zaś decyzją administracyjną – taką jest bowiem przyznanie stronie prawa jazdy tj. uprawnienia do kierowania pojazdem lub pojazdami określonego rodzaju. W toku postępowania o wymianę prawa jazdy organ ma bowiem obowiązek wziąć pod uwagę wyłącznie dokumenty określone w § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wymiany prawa jazdy, które wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku. Nie może natomiast badać dokumentów potwierdzających wcześniej nabyte przez kierowcę uprawnienia. Stosownie do zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, uchylanie lub zmiana decyzji ostatecznych, ich stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie w przypadkach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego lub ustawach szczególnych, a nie w przepisach wykonawczych. Reguła ta dotyczy także decyzji w przedmiocie przyznania kierowcy uprawnień do kierowania pojazdami określonej kategorii. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie winny ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki, w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a.). Na podstawie art. 15 zzs4 ust 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2020 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Po rozpoznaniu sprawy Sąd uznał skargę za zasadną. Kwestia sporna w niniejszej sprawie dotyczyła możliwości wymiany prawa jazdy w zakresie kategorii B, wydanego skarżącemu 30 marca 1971 r., z uwagi na negatywny wynik weryfikacji akt ewidencyjnych kierowcy - brak potwierdzenia uzyskania przez skarżącego uprawnień kategorii B prawa jazdy. Odnosząc się do przywołanych w zaskarżonej decyzji podstaw prawnych jej wydania, wskazać należy, że zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. t.j. z 2019 r., poz. 341) – dalej: u.k.p., osoby posiadające prawo jazdy wydane do dnia 18 stycznia 2013 r. obowiązane są dokonać ich wymiany na prawa jazdy zgodne z nowym wzorem prawa jazdy określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1. Stosowanie natomiast do ust. 7 art. 124 u.k.p., dokonując wymiany prawa jazdy, właściwy organ, o którym mowa w art. 10, sprawdza zgodność danych zawartych w dokumencie z danymi znajdującymi się w centralnej ewidencji kierowców. W myśl natomiast ust. 8 tego artykułu, prawa jazdy oraz pozwolenie na kierowanie tramwajami, o których mowa w art. 150 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym, nie wymienione przed dniem wejścia w życie ustawy, podlegają wymianie na zasadach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 150 ust. 2 tej ustawy. Stosownie do art. 150 ust. 1 p.r.d., prawa jazdy wydane na podstawie dotychczasowych przepisów zachowują ważność do czasu ich wymiany w zakresie na jaki zostały wydane. Przepis ust. 2 cytowanego artykułu, do którego odsyła przywołany wyżej art. 124 ust. 8 u.k.p. zawiera upoważnienie dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia w drodze rozporządzenia warunków i terminów wymiany praw jazdy i innych dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami lub potwierdzających dodatkowe kwalifikacje kierujących pojazdami. Aktem wykonawczym, do którego odwołuje się art. 150 w ust. 2 (i art. 124 ust. 8 u.k.p.) jest obowiązujące nadal rozporządzenie z 29 kwietnia 2002 r. w sprawie wymiany praw jazdy (Dz.U. z 2002r. nr 69 poz. 640). Przepisy tego rozporządzenia miały zastosowanie do wszystkich dokumentów uprawniających do kierowania pojazdem wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy z 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w tym także wydanych na podstawie przepisów rozporządzenia Ministrów Komunikacji i Spraw Wewnętrznych z dnia 20 lipca 1968 r. w sprawie ruchu na drogach publicznych (Dz. U. Nr 27m poz. 183 ze zm.), tj. tych które obowiązywały w momencie wydania skarżącemu prawa jazdy w kwietniu 1971 r. (§ 4). Termin wymiany dokumentów wydanych na podstawie tego właśnie aktu określony został w § 6 rozporządzenia z 29 kwietnia 2002 r. ( "do dnia 31 marca 2003 r."). Zgodnie z § 7, dokumenty podlegające wymianie tracą ważność po upływie ustalonych w § 6 terminów, przy czym w § 8 zawarto zastrzeżenie, że m.in. dokumenty, o których mowa w § 4 ww. rozporządzenia (do takich należy wydany skarżącemu dokument prawa jazdy, objęty dyspozycją § 4 ust. 3), niewymienione w terminach określonych w § 6 tego rozporządzenia oraz w § 6 pkt 1 i 4 wcześniej obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 26 kwietnia 2000 r. (Dz.U. nr 39, poz. 459 ze zm.) podlegają wymianie w dowolnym czasie na zasadach określonych w niniejszym rozporządzeniu. Na podstawie brzmienia przytoczonych przepisów należy zatem stwierdzić, że posiadany przez skarżącego dokument prawa jazdy jest dokumentem, do którego odnosił się cytowany art. 150 ust. 1 p.r.d., a wobec tego – uwzględniając zasady wskazane w rozporządzeniu z 29 kwietnia 2002 r. – zachowywał ważność do 31 marca 2003 r. Po upływie tego terminu dokument tracił ważność, ale zgodnie z § 8 nadal mógł zostać wymieniony, w dowolnym czasie. Co należy podkreślić, utrata ważności dokumentu prawa jazdy ma ten skutek, że pozbawia jego posiadacza możliwości prowadzenia pojazdu (w przeciwnym razie popełnia on bowiem wykroczenie nie posiadając jako kierujący wymaganych dokumentów), natomiast nie oznacza to w żadnym wypadku utraty uprawnień do kierowania określonym pojazdem. Jak podkreśla się w jednolitym w tym zakresie orzecznictwie sądów administracyjnych, należy dokonać rozróżnienia pomiędzy uprawnieniem do kierowania określonymi pojazdami (którego przyznanie ma charakter decyzji administracyjnej, potwierdzającej zdobycie umiejętności kierowania pojazdami, zweryfikowane we właściwym trybie) od dokumentu poświadczającego posiadanie takich uprawnień. Jak wskazał organ w zaskarżonej decyzji, rozporządzenie dnia 29 kwietnia 2002 r., do którego zasad odsyłał art. 124 ust. 8 u.k.p. stanowiło w § 5 ust. 2, że przy wymianie dokumentów stosuje się zasady i tryb postępowania określone w przepisach, o których mowa w § 2 ust. 1 tj. w przepisach w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami. W dacie wydania zaskarżonej decyzji szczegółowe zasady wymiany dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. z 2016 r., poz. 231 z późn.zm.), które zostało wydane już na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Organ w zaskarżonej decyzji powołał się na § 10 ust. 2 wyżej powołanego rozporządzenia, zgodnie z którym organ przeprowadza weryfikację dokumentów obejmującą między innymi sprawdzenie zgodności danych z ujętymi w centralnej ewidencji kierowców, bazie danych oraz aktach ewidencyjnych kierowców danymi w zakresie posiadanych uprawnień i zakazów, orzeczeń lekarskich o istnieniu lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz orzeczeń psychologicznych o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, o ile są one wymagane, jeżeli osoba posiada wcześniej nadane uprawnienia (pkt c). Negatywna weryfikacja dokumentów nakładała na organ stosownie do § 10 ust. 2 pkt 1 wyżej wymienionego rozporządzenia obowiązek odmowy wydania prawa jazdy. W tym miejscu wypada raz jeszcze podkreślić, że rozporządzenie z dnia 29 kwietnia 2002 r., do którego zasad odsyłał art. 124 ust. 8 u.k.p., dotyczący wymiany dokumentów prawa jazdy wydanych przed wejściem w życie ustawy Prawo o ruchu drogowym, zostało wydane na podstawie i w ramach delegacji wynikającej z art. 150 ust. 2 p.r.d., konsekwencją czego jest konieczność uwzględnienia zakresu przedmiotowego tejże delegacji. Za przekroczenie delegacji ustawowej należałoby uznać unormowanie w nim (choćby przez odesłanie) kwestii materialno prawnych, nie uregulowanych w art. 150 p.r.d. Art. 150 ust. 2 p.r.d. normuje instytucję wymiany dokumentu prawa jazdy, nie reguluje natomiast problematyki uprawień do kierowania pojazdami (wyrok WSA w Poznaniu z 16 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Po 917/15). W rozpoznawanej sprawie istotnym pytaniem będzie zatem, czy w prowadzonym na podstawie rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2002 r. postępowaniu dotyczącym wymiany prawa jazdy faktycznie można dokonywać weryfikacji uprzednio przyznanego stronie w drodze decyzji ostatecznej uprawnienia. W tym zakresie należy wskazać, że zbliżone zagadnienia były już przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie Sąd podziela argumenty i stanowisko wyrażone w tej kwestii m.in. w wyroku NSA z 13 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 988/06, wyroku WSA w Poznaniu z 16 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Po 917/15 i z 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II SA/po 190/03, WSA we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt IV SA/Wr 357/05 i z 22 września 2005 r., syn. Akt II SA/Wr 488/03. Wskazany kierunek wykładni w tych sprawach został zaaprobowany przy tym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. np. wyrok NSA: z 6 grudnia 2006r., I OSK 102/2006, Lex 290669, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 października 2005r., IV SA/Wa 526/2005, Lex 191331). Jakkolwiek przepisy w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami powołane w tych wyrokach nie obowiązywały w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o wymianę prawa jazdy, to regulacje ,które je zastąpiły przewidują analogiczne zadania i zakres weryfikacji danych przez organ. W wyrokach tych zgodnie prezentowano pogląd, że art. 150 p.r.d oraz przepisy rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2002 r. nie mogły stanowić podstawy do weryfikowania uprawnień kierowcy w postępowaniu o wymianę prawa jazdy. Jak wyjaśniono w obszernym uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2008 r., nie do przyjęcia jest wniosek, że ustawodawca w tak ogólnie i lapidarnie sformułowanej delegacji zamierzał rozstrzygać fundamentalną dla porządku prawnego kwestię trwałości praw wcześniej nabytych, w tym weryfikacji posiadanych już uprawnień, i to na podstawie przepisów rozporządzenia wykonawczego. Stanowisko to jest trudne do przyjęcia ze względu na reguły wykładni systemowej. Stosownie do obowiązującej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania, może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub w ustawach szczególnych (art. 16 ust. 1 zd. 2 k.p.a.). Jak jednolicie podkreślano w orzecznictwie sądów administracyjnych (WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 22 września 2005r. sygn. akt 4 II SA/Wr 488/03), wydane skarżącemu prawo jazdy jest decyzją administracyjną. Jej zmiana wymagałaby specjalnego trybu przewidzianego w k.p.a. dla wzruszenia ostatecznych decyzji. Byłaby też dopuszczalna, gdyby przepisy rangi ustawowej przewidywały taką możliwość. Tymczasem ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym nie zawiera szczególnej regulacji dotyczącej weryfikacji ostatecznych decyzji o nadaniu kierowcom uprawnień do kierowania pojazdami w toku czynności związanych z wymianą praw jazdy. WSA we Wrocławiu stwierdził ponadto, że zgodnie z art. 92 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w ustawie zasadniczej w celu wykonania ustawy i na podstawie szczegółowego upoważnienia w niej zawartego. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu, nie może natomiast opierać się na domniemaniu objęcia delegacją ustawową materii wyraźnie niewymienionych w tym upoważnieniu. Upoważnienie ustawowe do wydawania aktów normatywnych nie może też podlegać wykładni rozszerzającej ani celowościowej. Zawarte w art. 150 ust. 2 p.r.d. upoważnienie dla Ministra Infrastruktury dotyczyło określenia warunków i terminów wymiany praw jazdy i innych dokumentów uprawniających do kierowania pojazdami lub potwierdzających dodatkowe kwalifikacje kierujących pojazdami oraz wysokości opłat za ich wymianę. Nie mogło zawierać natomiast delegacji dla Ministra Infrastruktury do określenia warunków weryfikacji nabytych praw jazdy w związku z ich wymianą. Tym bardziej nie można takiej podstawy dopatrywać się w zawartym w § 1 pkt 1 rozporządzenia z 29 kwietnia 2002 r. odesłaniu do przepisów w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami z (obecnie rozporządzenie z 24 lutego 2016 r., które zastąpiło obowiązujące wcześniej rozporządzenia z 21 stycznia 2004 oraz z 31 lipca 2012 r.). Zauważyć trzeba, że podstawa ustawowa do dokonywania sprawdzenia zgodności danych zawartych w dokumencie z danymi znajdującymi się w centralnej ewidencji pojazdów została wprowadzona dopiero do ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w art. 127 ust. 7 ( który wszedł w życie 4 czerwca 2018 r. tj. w tej samej dacie , co powoływany przez organ § 10 ust. 2 lit. c cyt. rozporządzenia z 24 lutego 2016 r. określający zakres weryfikacji), przy czym należy mieć na względzie, że w odniesieniu do praw jazdy wydanych na podstawie przepisów obowiązujących przed wejściem w życie ustawy Prawo o ruchu drogowym, w ust. 8 art. 124 u.k.p. odesłano do zasad określonych w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 150 ust. 2 p.r.d. Zdaniem Sądu oznacza to, zasady te muszą być w stosunku do wymiany tych dokumentów interpretowane i stosowane z uwzględnieniem zakresu delegacji zawartej w tej właśnie ustawie. Wykładnia systemowa art. 124 u.k.p. oraz art. 150 p.r.d. prowadzi do wniosku, że w postępowaniu o wymianę dokumentu prawa jazdy czynności weryfikacyjne jak te wymienione w § 10 ust. 2 lit. c cyt. rozporządzenia z 24 lutego 2016 r. będą, w związku z treścią art. 124 ust. 7 u.k.p., prowadzone w zakresie wprowadzanych do centralnej ewidencji kierowców danych na temat m.in. posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami, w odniesieniu jednak do dokumentów wydanych do 18 stycznia 2013 r. na podstawie p.r.d, nie zaś w stosunku do dokumentów wydanych na podstawie wcześniej obowiązujących aktów, o których mowa w art. 150 ust. 1 p.r.d., dla których zasady wymiany dokumentów kształtowała treść rozporządzenia z 29 kwietnia 2002 r. i zakres delegacji ustawowej, na podstawie której zostało ono wydane. Powyższe, zdaniem Sądu, koresponduje również z faktem, że utworzenie i obowiązek gromadzenia takich danych w centralnej ewidencji kierowców uregulowane zostały właśnie w przepisach Rozdziału Ia p.r.d. Mając zatem na względzie poczynione wyżej uwagi dotyczące zasady trwałości decyzji ostatecznych, zakresu przedmiotowego art. 124 ust. 7 i 8 oraz zakresu delegacji ustawowej zawartej w art. 150 p.r.d. , należy stwierdzić, że w przypadku wniosku o wymianę prawa jazdy wydanego skarżącemu w 1971 r. nie może mieć zastosowania regulacja zawarta w § 10 ust. 2 lit. c) cyt. rozporządzenia z 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania uprawnień do kierowania pojazdami. Weryfikacji nie podlegają więc podstawy posiadanych już uprawnień, skoro jednocześnie nie została zakwestionowana np. autentyczność wydanego dokumentu, na który powołuje się i który przedstawia w postępowaniu strona, ani nie wydano w związku z powyższym decyzji uchylającej decyzję o przyznaniu potwierdzonych tym dokumentem uprawnień. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.